Яке кӯдаки азмслми покхўӣ
یکی کودک ازمسلم پاکخوی
Ба даргаи дарун буд хуршед рӯй
به درگه درون بود خورشید روی
Даҳ вдўи бади аззндгии сол ӯ
ده ودو بد اززندگی سال او
Бадӣ чун ҷавонони пари вабол ӯ
بدی چون جوانان پر وبال او
Ба хӯни падар теғ барон гирифт
به خون پدر تیغ بران گرفت
Раҳи ҷанг чу шер ғурон гирифт
ره جنگ چو شیر غران گرفت
Чу аз даври дороӣ дайнаш бидид
چو از دور دارای دینش بدید
Ба кирдори он хуб рӯ бингаред
به کردار آن خوب رو بنگرید
Маровро ба бар хонд ва гуфт эй писар
مراو را به بر خواند و گفت ای پسر
Туро бас буд марги фаррухи падар
تو را بس بود مرگ فرخ پدر
Мпимои раҳи кӯшиши вкори зор
مپیما ره کوشش وکار زار
Макун модар аз марги худ доғдор
مکن مادر از مرگ خود داغدار
Чу модараши овози шаҳро шнФт
چو مادرش آواز شه را شنفت
Давид аз пас пардаи берун ва гуфт
دوید از پس پرده بیرون و گفت
Ки эй пӯр башитоб дар дашти кин
که ای پور بشتاب در دشت کین
Бикун ҷони худ бархе шоҳи дайн
بکن جان خود برخی شاه دین
Агар зиндаи баргардӣ эй хурдсол
اگر زنده برگردی ای خردسال
Нгрдонмти шери худро ҳалол
نگردانمت شیر خود را حلال
Шунид ин чу кӯдак ба майдон чамед
شنید این چو کودک به میدان چمید
Ба разми сипаҳи теғ кин баркашид
به رزم سپه تیغ کین برکشید
Замонии далерона новирд кард
زمانی دلیرانه ناورد کرد
Бикушт аз хасони сипаҳи бист мард
بکشت از خسان سپه بیست مرد
Биёмад зи паии меҳрбони модараш
بیامد ز پی مهربان مادرش
Ҳаме гуфт бо пӯри неки ахтараш
همی گفت با پور نیک اخترش
Ки зуд эй писари ҷони худкуни нисор
که زود ای پسر جان خودکن نثار
Мросрх рӯ кун ба рӯзи шумор
مراسرخ رو کن به روز شمار
Ҷавони ҷанг май ҷусти токштаҳи гашт
جوان جنگ می جست تاکشته گشت
Тан ӯ ба хӯни андари оғиштаи гашт
تن او به خون اندر آغشته گشت
Биёмад сӯии хайма ӣ моам боз
بیامد سوی خیمه ی مام باز
Шуд он кушта ӣ хешро мӯяи соз
شد آن کشته ی خویش را مویه ساز
Худованди дайни сибти хиролбшр
خداوند دین سبط خیرالبشر
Чу дидаш ба марги писари мӯя гар
چو دیدش به مرگ پسر مویه گر
Сӯй ӯ хиромед вабо ӯ бигуфт
سوی او خرامید وبا او بگفت
Ки эй бо ғам пӯр гардӣда ҷуфт
که ای با غم پور گردیده جفت
Тўрои поки яздон шикеб кунод
تورا پاک یزدان شکیبا کناد
Шавад модари ман зкори ту шод
شود مادر من زکار تو شاد
Ба рӯзи ҷазои дрбҳшти барин
به روز جزا دربهشت برین
Ту бо модарам буд хоҳии қарин
تو با مادرم بود خواهی قرین
Чу пигори он кӯдак омад ба сар
چو پیگار آن کودک آمد به سر
Кушоди эзад аз боғи минӯаш дар
گشاد ایزد از باغ مینوش در