Кунун разми Абдуллоҳи бен ҳасан
کنون رزم عبدالله بن حسن
Бибояд шунидани зи гуфтори ман
بباید شنودن ز گفتار من
Ки дрчҳраҳи анбози бади моҳ ро
که درچهره انباز بد ماه را
Бародари писари бади шаҳаншоҳ ро
برادر پسر بد شهنشاه را
Яке тозаи шох аз ниҳоли расӯл ( с )
یکی تازه شاخ از نهال رسول (ص)
Яке нағзи миваи зи боғи батул
یکی نغز میوه ز باغ بتول
Диловар чу фаррухи ниёкони хеш
دلاور چو فرخ نیاکان خویش
Сарафроз монанди покони хеш
سرافراز مانند پاکان خویش
Аз он пас ки хуишони худ кушта дид
از آن پس که خویشان خود کشته دید
Яке оҳи сард аз ҷигар бар кашид
یکی آه سرد از جگر بر کشید
Бар шоҳи дайн бо дилии дарднок
بر شاه دین با دلی دردناک
Чмони гашт ва биниҳод рухи ро баи хок
چمان گشت و بنهاد رخ رابه خاک
Збўсаҳи заминро гуҳар рез кард
زبوسه زمین را گهر ریز کرد
Змўи хокро анбар омез кард
زمو خاک را عنبر آمیز کرد
Ба шаҳ гуфт к-эии довари тоҷдор
به شه گفت کای داور تاجدار
зи пайғамбару Муртазои ёдгор
ز پیغمبر و مرتضی یادگار
Ба мое ту ҳамчун падари меҳрбон
به مایی تو همچون پدر مهربان
Парастору ғмхўори рӯзу шубон
پرستار و غمخوار روز و شبان
Ба срхоки пой ту дияем мост
به سرخاک پای تو دیهیم ماست
Яке бингар эй довари додрост
یکی بنگر ای داور دادراست
Ки аз ҷумлаи хуишону озодаи гон
که از جمله خویشان و آزاده گان
Намонданд ҷузи ҳайдарии зодаи гон
نماندند جز حیدری زاده گان
Нахустин марои бархе хеши соз
نخستین مرا برخی خویش ساز
Азин номвари дӯда ӣ сарфароз
ازین نامور دوده ی سرفراز
Бифармоӣ то ман шавам пеши ҷанг
بفرمای تا من شوم پیش جنگ
Ҷаҳонро кунам бар бади андеши танг
جهان را کنم بر بد اندیش تنگ
Ба кор оварам дасти втиғи ялӣ
به کار آورم دست وتیغ یلی
Ба ёд оварам корзори алӣ ( ъ )
به یاد آورم کارزار علی (ع)
Аз он пас ки созами фидои ту сар
از آن پس که سازم فدای تو سر
Кунам шод аз худ равони падар
کنم شاد از خود روان پدر
Чу он шуд набошад дарини корзор
چو آن شد نباشد دراین کارزار
Ки гардад бародарашро пушти вёр
که گردد برادرش را پشت ویار
Ба ҷои падари мо сколими ҷанг
به جای پدر ما سکالیم جنگ
Намоем аз худ бирав ёли ранг
نماییم از خود برو یال رنگ
Ҳамон беҳтар эй подшоҳи змн
همان بهتر ای پادشاه زمن
Ки мо чанд тани зодаи гони ҳасан ( ъ )
که ما چند تن زاده گان حسن (ع)
зи аъмом ва ъам зодаи гони пештар
ز اعمام و عم زاده گان پیشتر
Бибозем дар ёрии шоҳи сар
ببازیم در یاری شاه سر
Чу гуфтор ӯро шаҳ дайн шунид
چو گفتار او را شه دین شنید
Чу ҷонаш ба оғӯш андар кашид
چو جانش به آغوش اندر کشید
зи фаррух бародараш оварад ёд
ز فرخ برادرش آورد یاد
Ба рух аз мижаи ашки хунини кушод
به رخ از مژه اشک خونین گشاد
Замонии бмўииду барзади хурӯш
زمانی بمویید و برزد خروش
Ҳумоюни таниши гашт бе тоби ветоаш
همایون تنش گشت بی تاب وتوش
Бадв гуфт к-эии навбаҳори маӣ
بدو گفت کای نوبهار مهی
Ба боғи дилами роди сарви сеӣ
به باغ دلم راد سرو سهی
Баланди ахтари осмони ҷалол
بلند اختر آسمان جلال
Шукуфтаи гули гулистони ҷалол
شکفته گل گلستان جلال
Шумо аз падари ёдгор ман ед
شما از پدر یادگار من اید
Шикеби дил беқарор ман ед
شکیب دل بی قرار من اید
Марои дидаи бинои з рӯй шумост
مرا دیده بینا ز روی شماست
Каманди дилами тор мӯӣ шумост
کمند دلم تار موی شماست
Чу ман бар ба рухсоратон бингарам
چو من بر به رخسارتان بنگرم
Зрўии бародар ба ёд оварам
زروی برادر به یاد آورم
Чисони зодаи гони громиш ро
چسان زاده گان گرامیش را
Ҷавонони озоди номяш ро
جوانان آزاد نامیش را
Фиристам ки гирданд омоҷи тир
فرستم که گردند آماج تیر
з хӯнашон шавад дашт чун обгир
ز خونشان شود دشت چون آبگیر
Махоҳ азмни ин кори вбр ҷой бош
مخواه ازمن این کار وبر جای باش
Ба захми дили ман намаки брмпош
به زخم دل من نمک برمپاش
БдўгФти шҳзодаҳи к-эии дайни паноҳ
بدوگفت شهزاده کای دین پناه
Маро беш азин сухра ӣ ғам махоҳ
مرا بیش ازین سخره ی غم مخواه
Ҳамаи ёварони зини сарои сипанҷ
همه یاوران زین سرای سپنج
Бирафтанду растанади зи осебу ранҷ
برفتند و رستند ز آسیب و رنج
Ғами маргашони барда аз ман қарор
غم مرگشان برده از من قرار
Бад-ӣн сахтанда ним пойдор
بدین سخت انده نیم پایدار
Чу моро ҷузи ин роҳ дарпеш нест
چو ما را جز این راه درپیش نیست
Агар зӯдтари дарду ғам беш нест
اگر زودتر درد و غم بیش نیست
Яке бахш бар чашми гирёни ман
یکی بخش بر چشم گریان من
Бад-ӣни ҷони аздрди бирёни ман
بدین جان ازدرد بریان من
Ятемам дилам машкан Эй дод рост
یتیمم دلم مشکن ای داد راست
Шикастани дил бепадар кӣ равост
شکستن دل بی پدر کی رواست
Шҳншаҳ чу дид онҳамаи зорӣ аш
شهنشه چو دید آنهمه زاری اش
Забони чарбии вхўби гуфторӣ аш
زبان چربی وخوب گفتاری اش
Дроғўш бигирифт вбнўохтш
درآغوش بگرفت وبنواختش
Чу ҷон аз бар худ равони сохташ
چو جان از بر خود روان ساختش