Биёмад ба пеши сипоҳи истод

بیامد به پیش سپاه ایستاد

Ба итмоми ҳуҷҷат , забон баргушод

به اتمام حجت، زبان برگشاد

Бифармуд : оё дар ин пҳндшт

بفرمود: آیا در این پهندشت

Касе ҳаст каз ҷон тавонад гузашт ?

کسی هست کز جان تواند گذشت؟

Касе ҳаст , коиди мададкори ман

کسی هست، کآید مددکار من

Дар ин бесипоҳӣ шавад ёри ман ?

در این بی سپاهی شود یار من؟

Касе ҳаст каз хашми парвардгор

کسی هست کز خشم پروردگار

Битарсад , ҳаросади зи анҷоми кор ?

بترسد، هراسد ز انجام کار؟

Бигардонад аз оли Аҳмад ( с ) бадӣ

بگرداند از آل احمد (ص) بدی

Ба некӣ сипорад раҳи эзадӣ

به نیکی سپارد ره ایزدی

Ба роҳи худо ҷонфишонӣ кунад

به راه خدا جانفشانی کند

Ҳам аз душманаш ҷонстонӣ кунад

هم از دشمنش جانستانی کند

Чу бархест аз шаҳриёр , ин Нидо

چو برخاست از شهریار، این ندا

Ки ҷони ҳамаи дӯстонаш , фидо

که جان همه دوستانش، فدا

Нахуст омад аз эзадии боргоҳ

نخست آمد از ایزدی بارگاه

Хитобии бадви к-эии ҷаҳонро паноҳ

خطابی بدو کای جهان را پناه

Туе ошиқи ман дар ин доварӣ

تویی عاشق من در این داوری

Змни хоҳ агар боядат ёварӣ

زمن خواه اگر بایدت یاوری

Дар ин бе паноҳии паноҳати манам

در این بی پناهی پناهت منم

Зафари бахш дар размгоҳати манам

ظفر بخش در رزمگاهت منم

Бихоҳ ончии хоҳии здодори хеш

بخواه آنچه خواهی زدادار خویش

Мадони ҳеҷ касро мадади кори хеш

مدان هیچ کس را مدد کار خویش

Пас аз рӯҳи поки фиристодаи гон

پس از روح پاک فرستاده گان

Ба посух бидон шоҳи озодаи гон

به پاسخ بدان شاه آزاده گان

Чунин омад аз боғи минӯи дуруд

چنین آمد از باغ مینو درود

Ки эй подшоҳи фарозу фурӯд

که ای پادشاه فراز و فرود

Бигӯ то биёем зии Карбало

بگو تا بیاییم زی کربلا

Туро ёр бошем дар ҳар бало

تو را یار باشیم در هر بلا

Ҳам оғӯш гирдем бо куштаи гон

هم آغوش گردیم با کشته گان

Ба роҳи ту аз хеш бигузашта гон

به راه تو از خویش بگذشته گان

Равони набӣ ( с ) низ бо дарди ҷуфт

روان نبی (ص) نیز با درد جفت

Ба пӯри гиронмоя « лаббайк » гуфт

به پور گرانمایه «لبیک »گفت

Ки эй бе сипаҳи мондаи фарзанди ман

که ای بی سپه مانده فرزند من

Хзондидаҳи шохи барӯманди ман

خزاندیده شاخ برومند من

Бигӯ то биёями зи хулди барин

بگو تا بیایم ز خلد برین

Паии ёрии ту ба рӯй замин

پی یاری تو به روی زمین

Кунам ҷони худ бархе ҷони ту

کنم جان خود برخی جان تو

Сари хеши бозам ба майдони ту

سر خویش بازم به میدان تو

Аз он пас биёмад зи шери худо

از آن پس بیامد ز شیر خدا

Ба фарзанд аз боми арши ин Нидо

به فرزند از بام عرش این ندا

Ки эй пӯри озода ӣ сарфароз

که ای پور آزاده ی سرفراز

?герат ҳаст бар ёрии ман ниёз

گرت هست بر یاری من نیاز

Бигӯ то биёям дар он корзор

بگو تا بیایم در آن کارزار

Ба кор оварам ҷавҳари зулфиқор

به کار آورم جوهر ذوالفقار

Раседаш ҳам аз Муҷтабо ( ъ ) ин хурӯш

رسیدش هم از مجتبی (ع) این خروش

Дарони дашти пари меҳнату ғам ба гӯш

درآن دشت پر محنت و غم به گوش

Ки эй бо ман анбозу ҳамтои вёр

که ای با من انباز و همتا ویار

Бародари зимому падари ёдгор

برادر زمام و پدر یادگار

Бигӯ то ки оем ба сӯии ту ман

بگو تا که آیم به سوی تو من

Бибозам сари худ ба кӯии ту ман

ببازم سر خود به کوی تو من

Чу аббос ( ъ )у қосим ( ъ ) фидоят шавам

چو عباس (ع) و قاسم (ع) فدایت شوم

Шаҳиди саф Карбалоят шавам

شهید صف کربلایت شوم

Пас аз авлиёи ин Нидои гашти рост

پس از اولیا این ندا گشت راست

Ки ?бурмаат эй шоҳ фармон равост

که برمات ای شاه فرمان رواست

Бигӯ то бидонҷо сипаҳ баркашем

بگو تا بدانجا سپه برکشیم

Зхсмт ба шамшери кайфари кашем

زخصمت به شمشیر کیفر کشیم

зи равшани равони шаҳидони пеш

ز روشن روان شهیدان پیش

Ки буданд бо он худованди хеш

که بودند با آن خداوند خویش

Дуруд омадаш к-эии худовандгор

درود آمدش کای خداوندگار

Бигӯ тогароӣам зии корзор

بگو تا گراییم زی کارزار

Ба роҳ ту бозем ҷонҳо магар

به راه تو بازیم جان ها مگر

Шавад рӯй мо пеши ҳақи сурх тар

شود روی ما پیش حق سرخ تر

Ҳамаи сокинони сипеҳру замин

همه ساکنان سپهر و زمین

Збгдштаҳу оянда ӣ муминин

زبگدشته و آینده ی مومنین

Ҳамаи офариниши зи хубу зи зишт

همه آفرینش ز خوب و ز زشت

Чаҳ аҳли ҷаҳаннам чаҳ аҳли биҳишт

چه اهل جهنم چه اهل بهشت

Ҳамаи изни ёрии з шаҳ хостанд

همه اذن یاری ز شه خواستند

Ба ҷонбозиаш пӯзиш оростанд

به جانبازی اش پوزش آراستند

Шаҳаншоҳи ҷузи эзади додрост

شهنشاه جز ایزد دادراست

Дарони разм аз он ҷумла ёрӣ нахост

درآن رزم از آن جمله یاری نخواست

Пас онгоҳи он шоҳ бо дайн ва дод

پس آنگاه آن شاه با دین و داد

Дамии такя бар найза ӣ хеш дод

دمی تکیه بر نیزه ی خویش داد

Шаҳидони худро ҳамеи бнгрист

شهیدان خود را همی بنگریست

Аз онони ҳаме ёд кард вгрист

از آنان همی یاد کرد وگریست