Гирифтанд бо он асирони сипоҳ

گرفتند با آن اسیران سپاه

Ба наздикии Кӯфа , оромгоҳ

به نزدیکی کوفه، آرامگاه

Сари шоҳро хўлии нобакор

سر شاه را خولی نابکار

Гирифту сӯй Кӯфа шуд раҳсипор

گرفت و سوی کوفه شد رهسپار

Бадаши хона , фарсангӣ аз Кӯфаи давр

بدش خانه، فرسنگی از کوفه دور

Ҳамеи тохт то хона ӣ худ сутур

همی تاخت تا خانه ی خود ستور

Ду зан дошт он марди кофари нажод

دو زن داشت آن مرد کافر نژاد

Яке бади ниҳод ва яке покзод

یکی بد نهاد و یکی پاکزاد

Ки будӣ ба оли алии дӯстдор

که بودی به آل علی دوستدار

зи ҳолаши бади огоҳи он нобакор

ز حالش بد آگاه آن نابکار

Ситами густар аз бими он покҷон

ستم گستر از بیم آن پاکجان

Сӯии матбах хона шуд дар ниҳон

سوی مطبخ خانه شد در نهان

Сршоаҳро дар танурӣ наҳуфт

سرشاه را در تنوری نهفت

Ба хокистари ойӣнаро кард ҷуфт

به خاکستر آیینه را کرد جفت

Аз он пас биёмад ба оромгоҳ

از آن پس بیامد به آرامگاه

Бадв гуфт зани кондрбини хаймаи гоҳ

بدو گفت زن کاندربین خیمه گاه

Куҷо будӣ ва пешат омад чаҳ суд ?

کجا بودی و پیشت آمد چه سود؟

Бигуфто : биҷузи ранҷ судӣ набӯд

بگفتا: بجز رنج سودی نبود

Касе сари зи фармони дорои шом

کسی سر ز فرمان دارای شام

Кашид ва кашидем азуи интиқом

کشید و کشیدیم ازو انتقام

Зан оварад нону хӯриш , хӯрд мард

زن آورد نان و خورش، خورد مرد

Ба бистар сипас дида бар хоб кард

به بستر سپس دیده بر خواب کرد

Чу рафт азшби тираи нимӣ фузун

چو رفت ازشب تیره نیمی فزون

зи мшкўӣ худ омад он зани бурун

ز مشکوی خود آمد آن زن برون

Ки шавед ба оби равон рӯйу даст

که شوید به آب روان روی و دست

зи баҳри парастиш , зани ҳқпрст

ز بهر پرستش، زن حقپرست

Бадв тофт нурии зи сӯии танур

بدو تافت نوری ز سوی تنور

Чу бар Мӯсо аз сина ӣ кӯҳи тавр

چو بر موسی از سینه ی کوه طور

Ба чашм омадаш он зани порсо

به چشم آمدش آن زن پارسا

Ҳамаи хонаи равшани зи нури худо

همه خانه روشن ز نور خدا

Ба девор зад пушт ва аз по нишаст

به دیوار زد پشت و از پا نشست

зи ҳайрати бимолиди брдидаҳи даст

ز حیرت بمالید بردیده دست

Ба матбахи басии мурғ мўиндаҳ дид

به مطبخ بسی مرغ موینده دید

зи хӯн , сурхи минқор вапурҳо сипед

ز خون، سرخ منقار و پرها سپید

Азони нур ва мурғон шуд андари шигифт

ازآن نور و مرغان شد اندر شگفت

Шитобон бидон сӯй раҳ барграфт

شتابان بدان سوی ره برگرفت

Бидид анкаҳи матбах чу боғи биҳишт

بدید انکه مطبخ چو باغ بهشت

Шудаи пари зи ҳурони минӯи сиришт

شده پر ز حوران مینو سرشت

Ба нилии ҳисори фалак , сабзи нур

به نیلی حصار فلک، سبز نور

Чу оташ забона кашад аз танур

چو آتش زبانه کشد از تنور

Зҳирт ҳаме гуфт ҳақро дуруд

زحیرت همی گفت حق را درود

Ба ногоҳ омад зи гардуни фурӯд

به ناگاه آمد ز گردون فرود

Яке сабзи ҳўдҷ , дар он чор , зан

یکی سبز هودج، در آن چار، زن

Сияҳи пӯш чун турра ӣ хештан

سیه پوش چون طره ی خویشتن

Ба ҳар сӯишони ҳурён , ашки рез

به هر سویشان حوریان، اشک ریز

зи прўизни ғам ба сар , хоки без

ز پرویزن غم به سر، خاک بیز

Аз он чор , як зан чу дарёии нур

از آن چار، یک زن چو دریای نور

Хурушони равони гашти сӯии танур

خروشان روان گشت سوی تنور

Барангехти он бонӯии пари футуҳ

برانگیخت آن بانوی پر فتوح

Дар он хона аз ашк , тӯфони Нӯҳ

در آن خانه از اشک، طوفان نوح

Шуд аз чашми гирёни он доғдор

شد از چشم گریان آن داغدار

Знўи сари Форолтнўр - ошкор

زنو سر فارالتنور- آشکار

Чу лухтӣ ба сар бар задау рехти об

چو لختی به سر بر زده و ریخت آب

з бинанда биравӣ чун офтоб

ز بیننده بروی چون آفتاب

Баровард гирёни зи хоки танур

برآورد گریان ز خاک تنور

Бурӣдаи сиррии ҳамчуи тобандаи ҳўр

بریده سری همچو تابنده هور

Бабўсед ва бар сина биниҳод ва гуфт

ببوسید و بر سینه بنهاد و گفت

Ки эй ҷони модар ба дарди ту ҷуфт

که ای جان مادر به درد تو جفت

Аз онкас ки сар давр кардат зи тан

از آنکس که سر دور کردت ز تن

Сетанд ҷаҳон офарин дод ман

ستاند جهان آفرین داد من

Саратро ки бади зеби оғӯши ман

سرت را که بد زیب آغوش من

Ҳамеша бадаши ҷой бар дӯши ман

همیشه بدش جای بر دوش من

Чу дидам ба хоки танури андрост

چو دیدم به خاک تنور اندراست

Чу ойӣнаи муҳтоҷ хокистар аст

چو آیینه محتاج خاکستر است

Надорам ман аз арши додар , даст

ندارم من از عرش دادار، دست

Ки то душманони ту ҳар кас ки ҳаст

که تا دشمنان تو هر کس که هست

Фиристад ба дӯзахи худованди пок

فرستد به دوزخ خداوند پاک

Бисӯзанд аз оташи тобнок

بسوزاند از آتش تابناک

зи афғони он бонӯии мӯя гар

ز افغان آن بانوی مویه گر

Грстнди он бонувон дигар

گرستند آن بانوان دگر

Басӣ мӯя карданд ва бигиристанд

بسی مویه کردند و بگریستند

Зан , андари таҳайюр ки худ кистанд

زن، اندر تحیر که خود کیستند

Чу он сӯгворӣ изоишон бидид

چو آن سوگواری ازایشان بدید

Ғамин гашт ва аз сина оҳӣ кашид

غمین گشت و از سینه آهی کشید

Шуниданд чун бонг ӯ бонувон

شنیدند چون بانگ او بانوان

Ниҳоданд сарро дар он хокдон

نهادند سر را در آن خاکدان

зи матбахи сӯии чархи рафтанди зуд

ز مطبخ سوی چرخ رفتند زود

Ба сӯй танур омад он зан чу дӯд

به سوی تنور آمد آن زن چو دود

Баровард он гавҳари пок ро

برآورد آن گوهر پاک را

Стрд аз сарв рӯй ӯ хок ро

سترد از سرو روی او خاک را

Чу зон пештари шоҳро дида буд

چو زان پیشتر شاه را دیده بود

Ба дили меҳри оншоаҳи бгзидаҳ буд

به دل مهر آنشاه بگزیده بود

Чу лухтӣ нигаҳ кард , вайро шинохт

چو لختی نگه کرد، وی را شناخت

Здли меҳри оншоаҳи бгзидаҳ буд

زدل مهر آنشاه بگزیده بود

Чу лухтӣ нигаҳ кард ваии рошнохт

چو لختی نگه کرد وی راشناخت

Здли наъра ӣу аҳсинои фарохат

زدل نعره ی و احسینا فراخت

Чунон зад ба сардаст , каз ҳуш рафт

چنان زد به سردست، کز هوش رفت

ТўгФтӣ ки аз пайкараш туаш рафт

توگفتی که از پیکرش توش رفت

Дарон биҳшӣ дид шери худо

درآن بیهشی دید شیر خدا

Нишастааст бо сарвари анбиё

نشسته است با سرور انبیا

Ба наздики эшон ҳусайн ( ъ )у ҳасан ( ъ )

به نزدیک ایشان حسین (ع) و حسن(ع)

Ба ҳам ҳар чаҳоранд гарми сухан

به هم هر چهارند گرم سخن

Битарсед брхўди зан аз кори шӯй

بترسید برخود زن از کار شوی

Ба ногуҳ шҳншаҳ бирав кард рӯй

به ناگه شهنشه برو کرد روی

Бифармуд : эй зани мадори инчи бок

بفرمود: ای زن مدار ایچ باک

Зкрдори шӯят ки яздони пок

زکردار شویت که یزدان پاک

Нагирад туро бар бадиҳои ҷуфт

نگیرد تو را بر بدی های جفت

Ки розӣ бар ӯ набошад наҳуфт

که رازی بر او نباشد نهفت

Зан аз гуфта ӣ шоҳ шуд бе ҳарос

زن از گفته ی شاه شد بی هراس

Бигуфто : ки эй шоҳи яздони шинос

بگفتا: که ای شاه یزدان شناس

Ки буданд ин чори зан кин замон

که بودند این چار زن کاین زمان

Бирафтанд аз ин хона , зии осмон ?

برفتند از این خانه، زی آسمان؟

Бифармуд : бади Марями хуши сиришт

بفرمود: بد مریم خوش سرشت

Дигар осияи ҷуфти фиръавни зишт

دگر آسیه جفت فرعون زشت

Се дигари хадиҷа ( с ) чаҳоруми батул ( с )

سه دیگر خدیجه (س) چهارم بتول (س)

Ки бади баҳри фарзанди фаррухи малул

که بد بهر فرزند فرخ ملول

Пас азгФт шаҳ омад он зан ба ҳуш

پس ازگفت شه آمد آن زن به هوش

Бузади ҳамчуи раъди баҳорони хурӯш

بزد همچو رعد بهاران خروش

Биоварад кофуру машку гулоб

بیاورد کافور و مشک و گلاب

Яке ғолияи дон ва , ҷомии пари об

یکی غالیه دان و، جامی پر آب

Бидод он сари покро штшўӣ

بداد آن سر پاک را شتشوی

Сипас кард , зон ғолияи мшкбўӣ

سپس کرد، زان غالیه مشکبوی

Задаш шона бар мӯӣу судаши абир

زدش شانه بر موی و سودش عبیر

Бипечад бар ҷомае аз ҳарир

بپیچد بر جامه ای از حریر

Биоварад ва онро ба ҷое ниҳод

بیاورد و آن را به جایی نهاد

Биёмад ба болини он бади ниҳод

بیامد به بالین آن بد نهاد

Бигуфташ чу бедор кардаш зхўоб

بگفتش چو بیدار کردش زخواب

Ки бодои туро хона ӣ дайни хароб

که بادا تو را خانه ی دین خراب

Сари пӯри пайғамбари хештан

سر پور پیغمبر خویشتن

Кунӣ давр бо ханҷари кини зтн

کنی دور با خنجر کین زتن

Ба меҳмонии ореу андари танур

به مهمانی آری و اندر تنور

Диҳии ҷой эй кофари пари ғурур

دهی جای ای کافر پر غرور

Яке сӯии гардуни фародори гӯш

یکی سوی گردون فرادار گوش

Шинав аз сарвашони фиғону хурӯш

شنو از سروشان فغان و خروش

Ҳамаи офариниши пар аз мотам аст

همه آفرینش پر از ماتم است

Низоми ҷаҳони сари басар дарҳам аст

نظام جهان سر بسر درهم است

Бигуфт ин ва бинмуд чодар ба сар

بگفت این و بنمود چادر به سر

зи хонаи сӯй кӯча шуд рҳспр

ز خانه سوی کوچه شد رهسپر

Бадв гуфт хўлии пар аз тарсу бим

بدو گفت خولی پر از ترس و بیم

Ки аз зан макун кўдконми ятем

که از زن مکن کودکانم یتیم

Зан аз гуфт ӯ бар хурӯшед зор

زن از گفت او بر خروشید زار

Бигуфто : ки эй марди бади рӯзгор

بگفتا: که ای مرد بد روزگار

Набошад туро кӯдаки тираи рой

نباشد تو را کودک تیره رای

Ба аз кӯдакони расӯли худоӣ

به از کودکان رسول خدای

Бигуфт ин ва шуд аз буриши нопадид

بگفت این و شد از برش ناپدید

Дарони хонаи дигари кас ӯро надид

درآن خانه دیگر کس او را ندید