Ҳамоно ки фарзанди он шаҳриёр

همانا که فرزند آن شهریار

Ки бади солиёни шоҳи дарони диёр

که بد سالیان شاه درآن دیار

Дигар бораи оҳанг онҷо кунад

دگر باره آهنگ آنجا کند

Ки бар тахтгоҳи ниё , ҷо кунад

که بر تختگاه نیا، جا کند

Ба ҳамроҳи ваии бонувони ҳарам

به همراه وی بانوان حرم

Ки буданд дркўФаҳи баси муҳтарам

که بودند درکوفه بس محترم

Ҳамаи кӯфӣонаш пазира шаванд

همه کوفیانش پذیره شوند

Або ноӣу санҷ ва табира шаванд

ابا نای و سنج و تبیره شوند

Пай дидан рӯй солори нав

پی دیدن روی سالار نو

з ҳар барзану кӯй бар пост ғў

ز هر برزن و کوی بر پاست غو

Зану марди Кӯфа ба шодӣ даранд

زن و مرد کوفه به شادی درند

Тамошои шаҳро ба бом ва даранд

تماشای شه را به بام و درند

Дариғо ки ин навҷавони шаҳриёр

دریغا که این نوجوان شهریار

Алиласту бемору ғамгину зор

علیل است و بیمار و غمگین و زار

зи асбоби шоҳӣ буд бе наво

ز اسباب شاهی بود بی نوا

На харгоҳ дорад на тоҷу ливо

نه خرگاه دارد نه تاج و لوا

На тавқ ва на ёра на чатри вукалоа

نه طوق و نه یاره نه چتر وکلاه

Ҷаҳон гашта аз дӯди оҳаши сиёҳ

جهان گشته از دود آهش سیاه

Ҳаримаши бараҳнаи сару сӯгвор

حریمش برهنه سر و سوگوار

зи дунбол ӯ бар шутурҳо савор

ز دنبال او بر شترها سوار

Фародори гӯш ар ту роҳаст тоб

فرادار گوش ار تو راهست تاب

Ки дркўФаҳ омад чаҳ сони он ҷаноб

که درکوفه آمد چه سان آن جناب

Саҳаргаҳ чу бинишаст урёни бадан

سحرگه چو بنشست عریان بدن

Ба нилии имории арӯси хутан

به نیلی عماری عروس ختن

Сари шоҳро хўлии хираи сар

سر شاه را خولی خیره سر

Биоварад зии лашгари бади гуҳар

بیاورد زی لشگر بد گهر

зи оли алӣ ( ъ ) ҳиҷдаҳи сар чу моҳ

ز آل علی (ع) هیجده سر چو ماه

Ба найза заданд он бади ахтари сипоҳ

به نیزه زدند آن بد اختر سپاه

Ҳарамро сипас бар шутурҳо савор

حرم را سپس بر شترها سوار

Намуданд бепӯшиш ва бе маҳор

نمودند بی پوشش و بی مهار

Ба знҷирбстаҳи шаҳаншоҳи дайн

به زنجیربسته شهنشاه دین

Ба гардани ниҳодаи ғулу оҳанӣн

به گردن نهاده غل و آهنین

Ҳамаи кӯдакони шаҳи тоҷўр

همه کودکان شه تاجور

Ба як риштаи баста чу ақди гуҳар

به یک رشته بسته چو عقد گهر

Бар ҳўдҷи зайнаб ( с ) доғдор

بر هودج زینب(س) داغدار

Ба найзаи сари ҳуҷҷати кирдигор

به نیزه سر حجت کردگار

Бар чашми Лайлии сари навҷавон

بر چشم لیلی سر نوجوان

Чу хуршеди бади ҷилвагар бар синон

چو خورشید بد جلوه گر بر سنان

Бар маҳмилам кулсуми зор

بر محمل ام کلثوم زار

Ба найзаи сари соқии номдор

به نیزه سر ساقی نامدار

Ба ҷилваи брмҳмли нави арӯс

به جلوه برمحمل نو عروس

Сртозаҳи домоди шаҳ эй фусӯс

سرتازه داماد شه ای فسوس

Брдидаҳ ӣ духтари шаҳриёр

بردیده ی دختر شهریار

Ба найзаи сари кӯдаки ширхор

به نیزه سر کودک شیرخوار

бад-инсон бар ҳар як аз бонувон

بدینسان بر هر یک از بانوان

Сиррии ҷилвагар буд андари синон

سری جلوه گر بود اندر سنان

Бараҳнаи сари бонувон аз ҳиҷоб

برهنه سر بانوان از حجاب

зи шарм остин карда бар рухи ниқоб

ز شرم آستین کرده بر رخ نقاب

Ба пеши андар , он фавҷи хунёгарон

به پیش اندر، آن فوج خنیاگران

Пасу пушти онҳо сипоҳи гарон

پس و پشت آنها سپاه گران

Заҳри сӯии раҳ , бо не ва раваду даф

زهر سوی ره، با نی و رود و دف

Кашида занони сияҳи кори саф

کشیده زنان سیه کار صف

Ҷаҳон пуршуд аз бонги шипўр ва ноӣ

جهان پرشد از بانگ شیپور و نای

Шигифто чаҳ сон монад гардун ба пой

شگفتا چه سان ماند گردون به پای

Бад-ӣни созу сони он бади ахтари сипоҳ

بدین ساز و سان آن بد اختر سپاه

Сӯии Кӯфа шодон супурданд роҳ

سوی کوفه شادان سپردند راه

Вазони сӯй , ин гуфта ибни зиёд

وزان سوی، این گفته ابن زیاد

Ки то мардуми Кӯфа ӣ пари фасод

که تا مردم کوفه ی پر فساد

Якояк ба роҳаш гузоранд рӯй

یکایک به راهش گذارند روی

Бабанданд ойин ба бозору кӯй

ببندند آیین به بازار و کوی

Зану мард аз хона берун шаванд

زن و مرد از خانه بیرون شوند

Пазира шуданро ба ҳомӯн шаванд

پذیره شدن را به هامون شوند

Ба паймон ки кас брнагирад силеҳ

به پیمان که کس برنگیرد سلیح

Ки тарсам ба кин боз гардад мриҳ

که ترسم به کین باز گردد مریح

Ҳам аз бими ёрони дорои дайн

هم از بیم یاران دارای دین

Даҳ ва ду ҳазор аз далерони кин

ده و دو هزار از دلیران کین

Фиристод то роҳи бозору кӯй

فرستاد تا راه بازار و کوی

Бигиранд брмрдми фитнаи ҷӯй

بگیرند برمردم فتنه جوی

ЗкўФаҳи чунон бонгу ғўғобхост

زکوفه چنان بانگ و غوغابخاست

Ки гуфтӣ магари шӯри маҳшар ба пост

که گفتی مگر شور محشر به پاست

Ҳамаи бом ва дар пуршуд аз марду зан

همه بام و در پرشد از مرد و زن

Яке пои кӯб ва яке дасти зан

یکی پای کوب و یکی دست زن

Заҳри ҷои сурӯдӣ ба пои хостӣ

زهر جا سرودی به پا خاستی

Ту гуфтӣ магари иди трсостӣ

تو گفتی مگر عید ترساستی

Ба ногуҳи баромади ғўи барқу кӯс

به ناگه برآمد غو برق و کوس

Бишуд гирд то гунбади обнӯс

بشد گرد تا گنبد آبنوس

Падедор шуд аз раҳи Карбало

پدیدار شد از ره کربلا

Яке корвони бастаи бор аз , бало

یکی کاروان بسته بار از، بلا

Сроҳнги он корвон бар синон

سرآهنگ آن کاروان بر سنان

Сиррии номи яздонаш , вирди забон

سری نام یزدانش، ورد زبان

Қлоўўзи сар бар афрошта

قلاووز سر بر افراشته

Бар он корвон дида багумошта

بر آن کاروان دیده بگماشته

зи дунбол ӯ бар синон чанд сар

ز دنبال او بر سنان چند سر

Ки аз рӯишони хираи гаштии назар

که از رویشان خیره گشتی نظر

Чаҳ сарҳо ? кигар , даст меёфт меҳр

چه سرها؟ که گر، دست می یافت مهر

Ба пои якояк , ҳамеи суди чеҳр

به پای یکایک، همی سود چهر

Шутурҳо басӣ бемаҳору ҷҳоз

شترها بسی بی مهار و جهاز

Баронҳо ҳарими расӯли ҳиҷоз

برآنها حریم رسول حجاز

Бараҳнаи басии духтари маи ҷабин

برهنه بسی دختر مه جبین

зи орзми ҳашта ба рухи остин

ز آرزم هشته به رخ آستین

Збонги дафу чанги ромишгарон

زبانگ دف و چنگ رامشگران

Ту гуфтӣ шавад гӯши гардуни гарон

تو گفتی شود گوش گردون گران

Зҳоли ғами ангези он корвон

زحال غم انگیز آن کاروان

Баромади ғўи мотам аз кӯфӣон

برآمد غو ماتم از کوفیان

Дили санги эшон баромади зи ҷой

دل سنگ ایشان برآمد ز جای

Грстнди барони ситам ,ҳои ҳои

گرستند برآن ستم، های های

Чунон шуд ки аз он сипоҳи ситам

چنان شد که از آن سپاه ستم

Баромади пас шодии овои ғам

برآمد پس شادی آوای غم

Бар маҳмили духти шери худоӣ

بر محمل دخت شیر خدای

Яке шеван азкўФён шуд ба пой

یکی شیون ازکوفیان شد به پای

Чу наумавӣ парвардгор ин бидид

چو ناموی پروردگار این بدید

Шуд осори хашм аз ҷабинаши падед

شد آثار خشم از جبینش پدید