Сарири маии ҷои мухтори гашт
سریر مهی جای مختار گشت
Ба даргоҳи бастаи сафи боргшт
به درگاه بسته صف بارگشت
Фурӯзанда ӣ дайни яли хуби кеш
فروزنده ی دین یل خوب کیش
Бифармуд бо номдорони хеш
بفرمود با نامداران خویش
Ки аз куштани ин фурӯи моягон
که از کشتن این فرو مایگان
Ки хӯнашони нёрзди ҳамеи ройгон
که خونشان نیارزد همی رایگان
Агар чанд шодам , дилам шод нест
اگر چند شادم، دلم شاد نیست
Равонами збнди ғам озод нест
روانم زبند غم آزاد نیست
Ба дасти ман ин дашна ӣ сргроӣ
به دست من این دشنه ی سرگرای
Кушанда ӣ шаҳаншоҳи дайн бар ба ҷой
کشنده ی شهنشاه دین بر به جای
Чаро зон бузургон наёрад касе
چرا زان بزرگان نیارد کسی
Ки карданд бар шаҳи ситамҳо басӣ ?
که کردند بر شه ستم ها بسی؟
Куҷои рафтаи хасми шаҳи Абтаҳӣ ?
کجا رفته خصم شه ابطحی؟
Палиди ҷаҳони хўлии асбҳӣ ?
پلید جهان خولی اصبحی؟
Ки ҷӯшад зкинши ҳаме сина ам
که جوشد زکینش همی سینه ام
Чаро ӯ амон ёбад аз кӣнаам ?
چرا او امان یابد از کینه ام؟
Наёбам амон аз худои ҷаҳон
نیابم امان از خدای جهان
Агар байнам ӯро бубахшам амон
اگر بینم او را ببخشم امان
Дами теғи ман ошиқ хӯн ӯст
دم تیغ من عاشق خون اوست
Чунин фитнагар теғ мафтӯн ӯст
چنین فتنه گر تیغ مفتون اوست
Биёредаш аз вай агар огаҳед
بیاریدش از وی اگر آگهید
Ба дастони сӯии даргааш раҳ диҳед
به دستان سوی درگهش ره دهید
Бигӯед кати мейр зинҳор дод
بگویید کت میر زنهار داد
Намӯд эмину сӯии худ бор дод
نمود ایمن و سوی خود بار داد
Ҳаме хоҳам аз вай пажӯҳиш кунам
همی خواهم از وی پژوهش کنم
Аз он пас ки лухтӣ накӯҳиш кунам
از آن پس که لختی نکوهش کنم
Ба Абдуллоҳи комил онгоҳ гуфт
به عبدالله کامل آنگاه گفت
Ки фармон мейраст бояд шнФт
که فرمان میر است باید شنفت
Азидр ба бунгоҳ хўлӣ битоз
ازیدر به بنگاه خولی بتاز
Бабораш ба сӯии ман ӣнҷои фароз
ببارش به سوی من اینجا فراز
Зумуррадони бабр низ панҷоҳ тан
زمردان ببر نیز پنجاه تن
Паии поси худ ҳамраҳи хештан
پی پاس خود همره خویشتن
Яке марди дижхим ҳамраҳ бидор
یکی مرد دژخیم همره بدار
Бигӯ то занад саракашонро ба дор
بگو تا زند سرکشان را به دار
Фиристода ӣ мейри беруни шитофт
فرستاده ی میر بیرون شتافت
Сӯии хонаи он даду дуни шитофт
سوی خانه آن دد و دون شتافت
Ду зан дид дар пардаи бадхоҳ ро
دو زن دید در پرده بدخواه را
Яке дӯст , дигари аду , шоҳ ро
یکی دوست، دیگر عدو، شاه را
Ҳаме дошт кӯфӣа бо шоҳ , ишқ
همی داشت کوفیه با شاه، عشق
Бади андеши зан буд аҳли димишқ
بد اندیش زن بود اهل دمشق
Барони ду чунин гуфт : хўлӣ куҷост ?
برآن دو چنین گفت: خولی کجاست؟
Наҳуфтаи рух аз мейр кишвар чарост ?
نهفته رخ از میر کشور چراست؟
Бадв гуфт шомиаҳ каз ҷои хеш
بدو گفت شامیه کز جای خویش
Ба ҷой дигар рафтаи икмоаҳи пеш
به جای دگر رفته یکماه پیش
Надонам куҷои рафтаи огаҳ не ам
ندانم کجا رفته آگه نی ام
Шносои маъвои гмраҳ не ам
شناسای ماوای گمره نی ام
Бадв гуфт кӯфӣа низ он сухан
بدو گفت کوفیه نیز آن سخن
Ки гуфташ ба посухи бидонадяши зан
که گفتش به پاسخ بداندیش زن
Вале кард ?имаи яке сӯй ӯ
ولی کرد ایما یکی سوی او
Ки марди шқиро ба сардоби ҷӯй
که مرد شقی را به سرداب جوی
Ба ангушт бинмуд сардоб ро
به انگشت بنمود سرداب را
Ки бигушоӣ аз ин ҷойгаҳи боб ро
که بگشای از این جایگه باب را
Бишуд марду сардобро дргшод
بشد مرد و سرداب را درگشاد
Бидид он сарви пайкари бднжод
بدید آن سرو پیکر بدنژاد
Зсрдобш оварад бо худ бурун
زسردابش آورد با خود برون
Ҳаме кард нафринаш аз ҳади фузун
همی کرد نفرینش از حد فزون
Ба хоряши даст аз паии дасти баст
به خواریش دست از پی دست بست
Ба мушт ва лагад кард бо хоки паст
به مشت و لگد کرد با خاک پست
Бадв гуфт бо лобаи марди шарир
بدو گفت با لابه مرد شریر
Ки аз ман фузун аз шимур зар бигир
که از من فزون از شمر زر بگیر
Мабар сӯии мейри ҷаҳонҷуи маро
مبر سوی میر جهانجو مرا
Ки бешак кашад бинад ар ӯ маро
که بی شک کشد بیند ار او مرا
Надорам бар ӯ замонии амон
ندارم بر او زمانی امان
Яқин донам ин нест шаку гумон
یقین دانم این نیست شک و گمان
Бадв гуфт ъбдолаҳи дайни параст
بدو گفت عبداله دین پرست
Бидор аз суханҳои беҳудаи даст
بدار از سخن های بیهوده دست
Ҷаҳонгар ҳамаи пари зсиму зрост
جهان گر همه پر زسیم و زراست
Аз он симу зар , куштанат беҳтар аст
از آن سیم و زر،کشتنت بهتر است
Бигуфт ин вазади тозӣонаи бадавӣ
بگفت این وزد تازیانه بدوی
Чунон каз тани вай зхўн ронад ҷӯй
چنان کز تن وی زخون راند جوی
Зани хуби кирдори кӯфии нажод
زن خوب کردار کوفی نژاد
Чу ин дид гуфт : эй сутӯдаи ниҳод
چو این دید گفت: ای ستوده نهاد
Бабанд ин дмшқиаҳро низ хор
ببند این دمشقیه را نیز خوار
Бабри ҳамраҳи шавҳари нобакор
ببر همره شوهر نابکار
Маро низ бо хеш аз боргоҳ
مرا نیز با خویش از بارگاه
Бабри сӯии мухтори кишвари паноҳ
ببر سوی مختار کشور پناه
Ки гӯям бадв аз бидонадяши зан
که گویم بدو از بداندیش زن
Чаҳ дидаму зини шавҳари тираи тан
چه دیدم و زین شوهر تیره تن
Бабради он серо пеши мухтори мард
ببرد آن سه را پیش مختار مرد
Бадви офарини коинчнин кор кард
بدو آفرین کاینچنین کار کرد
Чу мухтори чашмаш ба хўлӣ фитод
چو مختار چشمش به خولی فتاد
Ситамҳои он бад гуҳар кард ёд
ستم های آن بد گهر کرد یاد
Хурӯшеду барҷомаи афканди чок
خروشید و برجامه افکند چاک
Шуд аз ғами дили нозукаши дарднок
شد از غم دل نازکش دردناک
Ба шукрона бӯсед рӯй замин
به شکرانه بوسید روی زمین
Бинолед пеши ҷаҳони офарин
بنالید پیش جهان آفرین
Бигуфт : эй худованди болоу паст
بگفت: ای خداوند بالا و پست
Туе офаринанда ӣ ҳар чаҳ ҳаст
تویی آفریننده ی هر چه هست
Заҳри бад ба ту бар паноҳанда ам
زهر بد به تو بر پناهنده ام
Ба подоши мард аз ту хоҳанда ам
به پاداش مرد از تو خواهنده ام
Туро зебад аз ман парастандаи ?гий
تو را زیبد از من پرستنده گی
Ки дидам зъўни ту пояндаи ?гий
که دیدم زعون تو پاینده گی
Замонам наомад басар токунӯн
زمانم نیامد بسر تاکنون
Ки дардастами ин бад гуҳар шуд забун
که دردستم این بد گهر شد زبون
Ҳаме хоҳам ин гар бубахшӣ маро
همی خواهم این گر ببخشی مرا
Ки чандон бимонам ба гетӣ даро
که چندان بمانم به گیتی درا
Ки аз қотилони худованди дайн
که از قاتلان خداوند دین
Набинам нишоне ба рӯй замин
نبینم نشانی به روی زمین
Чаҳ прдхтми ингар бимирам равост
چه پردختم این گر بمیرم رواست
Ҳаминаст бар сар марогар ҳавост
همین است بر سر مراگر هواست
Чу гуфт : ин стрд аз ҷабини хок ро
چو گفت: این سترد از جبین خاک را
Ба брхўости кӯфии зани пок ро
به برخواست کوفی زن پاک را
Бадв гуфт : к-эии никхўи пардаи ?гий
بدو گفت: کای نیکخو پرده گی
Ки ҳурони минӯи туро бардаи ?гий
که حوران مینو تو را برده گی
Чаҳ дидӣ азин мард ва ин зан бигӯӣ
چه دیدی ازین مرد و این زن بگوی
Мадори инчи пинҳон ва бо ман бигӯӣ
مدار ایچ پنهان و با من بگوی
Ки Заҳро ( с ) ба хулди азтўи хўшнўди бод
که زهرا (س) به خلد ازتو خوشنود باد
Аҷали душманони туро зуди бод
اجل دشمنان تو را زود باد
Бабўсед зани пои мейри далер
ببوسید زن پای میر دلیر
Бигуфт : эй диловартар аз шарзаи шер
بگفت: ای دلاورتر از شرزه شیر
з дод ту ин кишвари осӯдаи бод
ز داد تو این کشور آسوده باد
Ба пояти сари душманони судаи бод
به پایت سر دشمنان سوده باد
Ҳамон сол кандар сафи нинаво
همان سال کاندر صف نینوا
Ҳусайни алӣ ( ъ )ро нигун шуд ливо
حسین علی (ع) را نگون شد لوا
Аз он пас ки кори шаҳ анҷом ёфт
از آن پس که کار شه انجام یافت
Зқтлши бидонадяш ӯ ком ёфт
زقتلش بداندیش او کام یافت
Ҷаҳони сар ба сргшти мотмкдаҳ
جهان سر به سرگشت ماتمکده
Шуд аз қатли шаҳ , Мустафо ( с ) ғмздаҳ
شد از قتل شه، مصطفی (ص) غمزده
Ба шоми дуюми рӯзи ин моҷаро
به شام دویم روز این ماجرا
Парастиш ҳаме кардам андари саро
پرستش همی کردم اندر سرا
Ҳамин зишт насутӯда кирдори зан
همین زشت نستوده کردار زن
Ки Аҳарямонро буд роҳзан
که اهریمان را بود راهزن
Ба назд ман омад рухи ороста
به نزد من آمد رخ آراسته
Ба шодӣ фузуда зғми коста
به شادی فزوده زغم کاسته
Нигорин каф ва карда ҳар ҳафт сахт
نگارین کف و کرده هر هفت سخت
Чу қтомаҳ ӣ зишт мешавам тахт
چو قطامه ی زشت میشوم تخت
Ба рақси андар аз шодӣу хуррамӣ
به رقص اندر از شادی و خرمی
Навои шомёнаҳи сурӯдии ҳаме
نوا شامیانه سرودی همی
БдўгФтм : ин шодӣ азбҳр чист ?
بدوگفتم: این شادی ازبهر چیست؟
Чунин нағмау рақс беҳуда нест
چنین نغمه و رقص بیهوده نیست
Бигӯ то сабаб чист ин корро ?
بگو تا سبب چیست این کار را؟
Мари ин зишт ва насутӯда кирдорро ?
مر این زشت و نستوده کردار را؟
Агар чанд дар хона бегона нест
اگر چند در خانه بیگانه نیست
Бидонадяши марди ту дар хона нест
بداندیش مرد تو در خانه نیست
Ҳар он зан ки дар пеш ӯ нест шӯй
هر آن زن که در پیش او نیست شوی
Накӯ нест бинмоед аз парда рӯй
نکو نیست بنماید از پرده روی
Замонӣ бирақсад гуҳӣ каф занад
زمانی برقصد گهی کف زند
Гуҳӣ нағма хонд гуҳӣ даф занад
گهی نغمه خواند گهی دف زند
Маро гуфт : шӯй ман омад зроаҳ
مرا گفت: شوی من آمد زراه
Аз ин пештар кандар ояд сипоҳ
از این پیشتر کاندر آید سپاه
Аз он омадами шодмони сӯии ту
از آن آمدم شادمان سوی تو
Ки орм ба ту мужда ӣ шӯии ту
که آرم به تو مژده ی شوی تو
Ба фатҳу зафар бозгаштааст мард
به فتح و ظفر بازگشته است مرد
Марои фатҳи шавҳари чунин шод кард
مرا فتح شوهر چنین شاد کرد
БгФтмши фатҳӣ ки гӯйӣ чаҳ буд ?
بگفتمش فتحی که گویی چه بود؟
Бидонадяшро душманӣ бо ки буд ?
بداندیش را دشمنی با که بود؟
Бигуфто : ки бо шоҳу мавлои ту
بگفتا: که با شاه و مولای تو
Худованди додари волои ту
خداوند دادار والای تو
Ҳусайни алӣ ( ъ ) нўрчшми батул ( с )
حسین علی (ع) نورچشم بتول (س)
Тароз бирав зеби дӯши расӯл ( с )
طراز برو زیب دوش رسول (ص)
Чу бишунидам ин остин бар задам
چو بشنیدم این آستین بر زدم
Даридам гиребон ва барсар задам
دریدم گریبان و برسر زدم
Шудам сӯии байғӯлаи рафтаи зтўш
شدم سوی بیغوله رفته زتوش
Нишастам з дил баркашидам хурӯш
نشستم ز دل برکشیدم خروش
Нарафта дамии биҳш аз ғам шудам
نرفته دمی بیهش از غم شدم
Ба ҳуши худ Андам ки бози омадам
به هوش خود آندم که باز آمدم
Бидидам гузаштаи зшб чанд пос
بدیدم گذشته زشب چند پاس
Расидаи замони ниёзу сипос
رسیده زمان نیاز و سپاس
Збиғўлаҳ ӣ хеши баҳри вузӯӣ
زبیغوله ی خویش بهر وضوی
Дарони шаби буруни омадами оби ҷӯй
درآن شب برون آمدم آب جوی
Бидидам яке нури бархеста
بدیدم یکی نور برخاسته
Зхонаҳ казу моҳу хури коста
زخانه کزو ماه و خور کاسته
Чу дидам дурусти он дарахшндаи нур
چو دیدم درست آن درخشنده نور
Чу хур тофтӣ аз миёни танур
چو خور تافتی از میان تنور
Ба худ гуфтам оташ ки афрӯхта ?
به خود گفتم آتش که افروخته؟
Казон рахти бахти марои сӯхта
کزان رخت بخت مرا سوخته
Агар оташаст оташи ин равшанӣ
اگر آتش است آتش این روشنی
Надорад нигаҳ чун бадавии афканӣ
ندارد نگه چون بدوی افکنی
Вагар нест оташи пас ин нур чист ?
وگر نیست آتش پس این نور چیست؟
Танураст ин , водӣ тавр нест
تنور است این، وادی طور نیست
Дарахтӣ ки Мӯсо аз он тофт нур
درختی که موسی از آن تافت نور
Ҳамоно падед омад аз ин танур
همانا پدید آمد از این تنور
Бирафтам бидидам фурӯзони сиррӣ
برفتم بدیدم فروزان سری
Пар аз нур бар рӯй хокистарӣ
پر از نور بر روی خاکستری
Ба пероҳани он пар аз нури сар
به پیراهن آن پر از نور سر
Басии сабзи мурғони пайвастаи пар
بسی سبز مرغان پیوسته پر
Сиррии коФсрши зевари арш буд
سری کافسرش زیور عرش بود
Пари азхўну хокистараши фарш буд
پر ازخون و خاکسترش فرش بود
Ба худ гуфтам : оўх ки афтодаи хор
به خود گفتم: آوخ که افتاده خوار
Ба хокистари ойӣна ӣ кирдигор
به خاکستر آیینه ی کردگار
Сркист ёрб ба хоки танур ?
سرکیست یارب به خاک تنور؟
Ки меҳмон мо гашта аз роҳи давр
که مهمان ما گشته از راه دور
Тани ин сари нур густар куҷост ?
تن این سر نور گستر کجاست؟
Фитода ба хокистар омад чарост ?
فتاده به خاکستر آمد چراست؟
Ҳаме гуфтам ин ва хурушон шудам
همی گفتم این و خروشان شدم
Чу дег аз туфи ғусса ҷӯшон шудам
چو دیگ از تف غصه جوشان شدم
Чу ин мӯяи барсари змн соз шуд
چو این مویه برسر زمن ساز شد
Бидидам дар осмон боз шуд
بدیدم در آسمان باز شد
Яке ҳўдҷ аз осмон шуд фурӯд
یکی هودج از آسمان شد فرود
Дарави чори тан бо навай пок буд
درو چار تن با نوی پاک بود
Ҳама чу дарахшндаи сайёраи гон
همه چو درخشنده سیاره گان
Здидоршони хираи назораи гон
زدیدارشان خیره نظاره گان
Ба гирди андарунашони заҳри сўздаҳ
به گرد اندرونشان زهر سوزده
Ҳазор аз биҳиштинигорон рада
هزار از بهشتی نگاران رده
Сияҳи пӯш ҳар зан чу гесуии хеш
سیه پوش هر زن چو گیسوی خویش
Харошида бо нохунон рӯй хеш
خراشیده با ناخنان روی خویش
Хурушон бирафтанд сӯии танур
خروشان برفتند سوی تنور
Чу диданди нури сари шаҳи здўр
چو دیدند نور سر شه زدور
Зҳўдҷ биҷустанд тозон ба хок
زهودج بجستند تازان به خاک
Пай дидан он сари тобнок
پی دیدن آن سر تابناک
Чу гирди фурӯзон танур омаданд
چو گرد فروزان تنور آمدند
Ҳамаи ғарқ дар баҳр нур омаданд
همه غرق در بحر نور آمدند
Бар сар ниҳоданд брхок рӯй
بر سر نهادند برخاک روی
Бигуфтанд : к-эии кушта ӣ покхўӣ
بگفتند: کای کشته ی پاکخوی
Хдиўи қадар , подшоҳи қазо
خدیو قدر،پادشاه قضا
Ниёи Мустафо ( с )у падари Муртазо ( ъ )
نیا مصطفی (ص) و پدر مرتضی (ع)
Куҷо буд Заҳро ( с ) дар он рӯзгор ?
کجا بود زهرا(س) در آن روزگار؟
Ки аз пайкарат сар буриданд зор
که از پیکرت سر بریدند زار
Агар дида буд ин газанди ту ро
اگر دیده بود این گزند تو را
Ҳамон духтарони нижанди ту ро
همان دختران نژند تو را
Ҳамон хоҳари дастгири ту ро
همان خواهر دستگیر تو را
Ҳамон духтарони асири ту ро
همان دختران اسیر تو را
Ҳамон баста дар банди бемори ту
همان بسته در بند بیمار تو
Ҳамон бонувони гирифтори ту
همان بانوان گرفتار تو
Ндонем ковро чаҳ рафтӣ ба сар
ندانیم کاو را چه رفتی به سر
Чаҳ мекардӣ он духти хиролбшр
چه می کردی آن دخت خیرالبشر
Чаро эй сари аинсон ба хокистарӣ ?
چرا ای سر اینسان به خاکستری؟
Ту каз моҳу хуршеди волотрӣ
تو کز ماه و خورشید والاتری
Бброди дастӣ ки кардат ҷудо
ببراد دستی که کردت جدا
Зтн эй сари баргузӣда ӣ худо
زتن ای سر برگزیده ی خدا
Бсўзод дар оташи он кин танур
بسوزاد در آتش آن کاین تنور
Туро дод ҷой эй дарахшндаи нур
تو را داد جای ای درخشنده نور
Чу лухтӣ бадингуна он бонувон
چو لختی بدینگونه آن بانوان
Бидон сари грстнди зору навон
بدان سر گرستند زار و نوان
Дубора дар осмони гашти боз
دوباره در آسمان گشت باز
Ҳамаи пардаҳои фалак шуд фароз
همه پرده های فلک شد فراز
Ба арқони олам ҳаёҳӯ фитод
به ارکان عالم هیاهو فتاد
Тазалзул ба на чарх ва шаш сўФтод
تزلزل به نه چرخ و شش سوفتاد
Яке ҳўдҷ омад фурӯд аз сипеҳр
یکی هودج آمد فرود از سپهر
Ки кардӣ ҳамеи пардаи доряши меҳр
که کردی همی پرده داریش مهر
Бар атрофи ҳўдҷи тибқҳои нур
بر اطراف هودج طبق های نور
Нисор аз худованд барадаст ҳур
نثار از خداوند بردست حور
Дар он ҳўдҷи ороми ҷони расӯл
در آن هودج آرام جان رسول
Ҳам?или алӣ ( ъ ) , моам зайнаб ( с ) , батул ( с )
همال علی (ع)، مام زینب (س)، بتول (س)
Парешони ду пари чини каманди сиёҳ
پریشان دو پر چین کمند سیاه
Наҳуфта бар андар паранд сиёҳ
نهفته بر اندر پرند سیاه
Харошида хуршедро бо ҳилол
خراشیده خورشید را با هلال
Ду ҳафтаи ма ӯ зхўн гашта ол
دو هفته مه او زخون گشته آل
Дили озурда аз марги фарзанди хеш
دل آزرده از مرگ فرزند خویش
Хурушони зи доғи ҷигари банди хеш
خروشان ز داغ جگر بند خویش
Равон карда аз чашма ӣ чашми сайл
روان کرده از چشمه ی چشم سیل
Млоик ба гирди андараши хайли хайл
ملایک به گرد اندرش خیل خیل
Ҳаме гуфт : эй ҷони модари ҳусайн
همی گفت: ای جان مادر حسین
Азизи худоу паямбар , ҳусайн
عزیز خدا و پیمبر، حسین
Чу он ҳўдҷ омад ба рӯй замин
چو آن هودج آمد به روی زمین
Зҳўдҷи буруни гашти бонӯии дайн
زهودج برون گشت بانوی دین
Чу гӯям ки ӯро чаҳ омад ба чашм
چو گویم که او را چه آمد به چشم
Дили нозукаш тарсам ояд ба хашм
دل نازکش ترسم آید به خشم
Сиррӣ дид пари хӯн ба хоки танур
سری دید پر خون به خاک تنور
Казу дошт бинанда ӣ меҳр , нур
کزو داشت بیننده ی مهر، نور
Сиррии афсари орои арши барин
سری افسر آرای عرش برین
Сиррии зеби дӯши расӯли амин
سری زیب دوش رسول امین
Бузади даст ва он сари зхокстро
بزد دست و آن سر زخاکسترا
Баровард ва бигирифташ андари баро
برآورد و بگرفتش اندر برا
Бабўседу брҳнҷрши лаби ниҳод
ببوسید و برحنجرش لب نهاد
Ҳаме кард аз ханҷари шимури ёд
همی کرد از خنجر شمر یاد
Бузади бӯса бар бӯсаи гоҳи расӯл
بزد بوسه بر بوسه گاه رسول
Ҳаме гуфт зор эй равони батул ( ъ )
همی گفت زار ای روان بتول (ع)
Ки киштат , ки тороҷ кард афсарат ?
که کشتت، که تاراج کرد افسرت؟
Ки срҳшт бар рӯй хокистарат ?
که سرهشت بر روی خاکسترت؟
Азизи ман , ӣнҷоӣ , ҷой ту нест
عزیز من، اینجای، جای تو نیست
Чунин хоксории сазоӣ ту нест
چنین خاکساری سزای تو نیست
Чаҳ кард он бидонадяши меҳмони навоз
چه کرد آن بداندیش مهمان نواز
Ки сози зиёфат чунин кард соз
که ساز ضیافت چنین کرد ساز
Ба хокистари андар ки меҳмони нишонд ?
به خاکستر اندر که مهمان نشاند؟
Ки бар фарқи меҳмони худ теғ ронад ?
که بر فرق مهمان خود تیغ راند؟
Ало эй ниҳоли хиромони ман
الا ای نهال خرامان من
Ҳамон бо вафои дӯстдорони ман
همان با وفا دوستداران من
Чаҳ омад басарашони зчрхи баланд ?
چه آمد بسرشان زچرخ بلند؟
Чигуна ба хок заминашон фиканд ?
چگونه به خاک زمینشان فکند؟
Шуданд он ниҳолони раънои қалам
شدند آن نهالان رعنا قلم
Ки бар чарх аъло задандӣ илм
که بر چرخ اعلا زدندی علم
Бародар шуд аз кафи писар кушта шуд
برادر شد از کف پسر کشته شد
Ба хӯни тозаи домодам оғишта шуд
به خون تازه دامادم آغشته شد
Гулӯ пора шуд шери хори маро
گلو پاره شد شیر خوار مرا
Бидон омад анҷоми кори маро
بدان آمد انجام کار مرا
Ки аз пайкарам сар намуданд давр
که از پیکرم سر نمودند دور
Чунинаш бидоданд ҷои дртнўр
چنینش بدادند جا درتنور
На бо ман ба кини душманони хостнд
نه با من به کین دشمنان خاستند
Ки аз ҳишмат Муртазо костанд
که از حشمت مرتضی کاستند
На бо ман ситеза раво доштанд
نه با من ستیزه روا داشتند
Ки ҳақи набии хори бгзоштнд
که حق نبی خوار بگذاشتند
На аз ман бидонадяши пӯшидаи чашм
نه از من بداندیش پوشیده چشم
Ки оварад кайҳони худоро ба хашм
که آورد کیهان خدا را به خشم
Ману дшмнонм ба рӯзи шумор
من و دشمنانم به روز شمار
Биёем дар маҳзари кирдигор
بیاییم در محضر کردگار
Кашад кайфари ман ҷаҳони офарин
کشد کیفر من جهان آفرین
Ки дар роҳ ӯ куштаи гаштами чунин
که در راه او کشته گشتم چنین
Ман эй модари Аҳмадӣ ( с ) халқу хуй
من ای مادر احمدی (ص) خلق و خوی
Ба назд худоем ту бар ман мҷўӣ
به نزد خدایم تو بر من مجوی
Бҳли доварӣ то ба рӯзи шумор
بهل داوری تا به روز شمار
Дар онҷои каф додхоҳӣ барор
در آنجا کف دادخواهی برآر
Чу гуфт ин , сршоаҳу хомӯши гашт
چو گفت این، سرشاه و خاموش گشت
зи ғами бонӯии хулди мадҳуши гашт
ز غم بانوی خلد مدهوش گشت
Ман аз нола ӣ духти хиролбшр
من از ناله ی دخت خیرالبشر
Фитодам бурун рафт ҳушами зср
فتادم برون رفت هوشم زسر
Надидам асар ёфтам чун тавон
ندیدم اثر یافتم چون توان
На аз он ду ҳўдҷ на аз бонувон
نه از آن دو هودج نه از بانوان
Бирафтам сршоаҳи бардоштам
برفتم سرشاه برداشتم
Бишустам ба саҷҷодаи бгзоштм
بشستم به سجاده بگذاشتم
Ббўсидмши ҷабҳа ва рӯйу мӯӣ
ببوسیدمش جبهه و روی و موی
Ҳаме то саҳар мӯя кардам бадавӣ
همی تا سحر مویه کردم بدوی
Чу зон ростгӯи зани амир ин шунид
چو زان راستگو زن امیر این شنید
Чу гули ҷома ӣ сабр бртн дарид
چو گل جامه ی صبر برتن درید
Ба сар зад бинолед ва бигирист зор
به سر زد بنالید و بگریست زار
Баровард аз дили фиғон чун ҳазор
برآورد از دل فغان چون هزار
Ҳамаи анҷуман зор бигиристанд
همه انجمن زار بگریستند
Барони кушта ӣ хор бигиристанд
برآن کشته ی خوار بگریستند
Сипас гуфт мухтори к-эии неки зан
سپس گفت مختار کای نیک زن
зи дили тоби барадии тавонам зи тан
ز دل تاب بردی توانم ز تن
Бад-ӣни бандаи ?гий кардану меҳри ту
بدین بنده گی کردن و مهر تو
Шавад сурхи рӯзи ҷазои чеҳри ту
شود سرخ روز جزا چهر تو
Зани нописандидау шӯии зишт
زن ناپسندیده و شوی زشت
Ба кайфар буд норшони сарнавишт
به کیفر بود نارشان سرنوشت
Бифармуд пас оташ афрӯхтанд
بفرمود پس آتش افروختند
Зан шавам бадкорро сӯхтанд
زن شوم بدکار را سوختند
Чу ҳангоми кайфар ба хўлӣ расед
چو هنگام کیفر به خولی رسید
Абои теғ , дижхими сӯяши давид
ابا تیغ، دژخیم سویش دوید
Буридаш ду дасти онкӣ аз тани сараш
بریدش دو دست آنکه از تن سرش
Бияфканад ва сӯзанд дар озараш
بیفکند و سوزاند در آذرش
Ҷаҳони гашти пардохта зон палид
جهان گشت پرداخته زان پلید
Ки гетии чунин нобакорӣ надид
که گیتی چنین نابکاری ندید
Наомад ба дигари саро зинҳор
نیامد به دیگر سرا زینهار
Ки бодаши азоби абади кирдигор
که بادش عذاب ابد کردگار
Пас аи зкштни хўлии аҳриман
پس ا زکشتن خولی اهرمن
Биоварад мардии з дар чори тан
بیاورد مردی ز در چار تن
Яке буд аммору дигари язид
یکی بود عمار و دیگر یزید
Сими молики он кӯи азобаши мазид
سیم مالک آن کو عذابش مزید