эй шудаи ҷон дар сари савдои ту

ای شده جان در سر سودای تو

Бардаи дилами машки самои ту

برده دلم مشک سمن سای تو

Дар чамани ҳасан хиромон надид

در چمن حسن خرامان ندید

Чашми ҷаҳони сарви бболои ту

چشم جهان سرو ببالای تو

Бар фалаки ҳасан фурӯзон нагашт

بر فلک حسن فروزان نگشت

Чеҳра чу хуршеди хури осои ту

چهره چو خورشید خور آسای تو

Моҳи заминӣу наёбад ба умр

ماه زمینی و نیابد به عمر

Моҳи фалак чун рухи зебои ту

ماه فلک چون رخ زیبای تو

Нури дилу дида ӣ аз баҳри он

نور دل و دیده‌ای از بهر آن

Дар дил ва дар дида кунам ҷои ту

در دل و در دیده کنم جای تو

Хостанати асли таманнои ман

خواستنت اصل تمنای من

То кунам аз дидаи таманнои ту

تا کنم از دیده تمنای تو

Ман кӣми охир ки ҷаҳони минҳд

من کیم آخر که جهان مینهد

Сар чу , сари зулфи ту бар пои ту

سر چو، سر زلف تو بر پای تو

Наргиси раънои ту хӯнам бирехт

نرگس رعنای تو خونم بریخت

Дар ҳаваси лаъли шукри хои ту

در هوس لعل شکر خای تو

Ваъдаи фардои мада , аз онкӣ рафт

وعده فردا مده، از آنکه رفت

Умри ман андари сари фардои ту

عمر من اندر سر فردای تو

Боз нахоҳад магари инсофи шоҳ

باز نخواهد مگر انصاف شاه

Хӯни ман аз наргиси Шаҳлои ту

خون من از نرگس شهلای تو