Ҳар саҳари сад нола ва зорӣ кунам пеши сабо

هر سحر صد ناله و زاری کنم پیش صبا

То зи ман пайғомии орад бар сари кӯии шумо

تا ز من پیغامی آرد بر سر کوی شما

Бод мепаймоем ва бар боди умрӣ май даҳум

باد می‌پیمایم و بر باد عمری می‌دهم

Варна бар хок дар ту раҳ куҷо ёбад сабо ?

ورنه بر خاک در تو ره کجا یابد صبا؟

Чун надорам ҳамдамӣ , бо бод мегӯям сухан

چون ندارم همدمی، با باد می‌گویم سخن

Чун наёбам марҳамӣ , аз бод меҷӯям шифо

چون نیابم مرهمی، از باد می‌جویم شفا

Оташи дил чун намегардад ба оби дида кам

آتش دل چون نمی‌گردد به آب دیده کم

Май дамами бодӣ бар оташ , то бтар сӯзади маро

می‌دمم بادی بر آتش، تا بَتَر سوزد مرا

То магари хокистарии гирдам ба бодӣ бар шавам

تا مگر خاکستری گردم به بادی بر شوم

Вои раҳами зини тангнои меҳнати ободи бало

وا رَهَم زین تنگنای محنت آباد بلا

Мурдану хокӣ шудани беҳтар ки бе ту зистан

مردن و خاکی شدن بهتر که بی تو زیستن

Сӯхтан хуштар басӣ каз рӯй ту гирдами ҷудо

سوختن خوشتر بسی کز روی تو گردم جدا

Худ надорад бе рухи ту зиндагонии қӣматӣ

خود ندارد بی‌رخ تو زندگانی قیمتی

Зиндагонӣ бе рухи ту марг бошад бо ъно

زندگانی بی‌رخ تو مرگ باشد با عنا