эй марои як борагӣ аз хештан карда ҷудо

ای مرا یک بارگی از خویشتن کرده جدا

Гар бдони шодӣ ки давр аз ту бимирами марҳабо

گر بدآن شادی که دور از تو بمیرم مرحبا

Дили зи ғами ранҷур ва ту фориғи азуи вази ҳоли мо

دل ز غم رنجور و تو فارغ ازو وز حال ما

Бозпурси охир ки : чун шуд ҳоли он бемори мо ?

بازپرس آخر که: چون شد حال آن بیمار ما؟

Шаб хаёлат гуфт бо ҷонам ки : чун шуд ҳоли дил ?

شب خیالت گفت با جانم که: چون شد حال دل؟

Наъра зад ҷонам ки : эй мискин , бақои бодои ту ро

نعره زد جانم که: ای مسکین، بقا بادا تو را

Дӯстонро зори киштии зи орзӯӣ рӯй худ

دوستان را زار کشتی ز آرزوی روی خود

Дар тариқи дӯстии охир куҷо бошад раво ?

در طریق دوستی آخر کجا باشد روا؟

Буд дилро бо ту охири ошнои пеши азин

بود دل را با تو آخر آشنایی پیش ازین

Ин кунад ҳаргиз ? ки кард ин ошно бо ошно ?

این کند هرگز؟ که کرد این آشنا با آشنا؟

Ҳам чунон дар хоку хӯни ғалтонаш бояд ҷони супурд

هم چنان در خاک و خون غلتانش باید جان سپرد

Хаста Эй комед дорад аз нкўрўёни вафо

خسته‌ای کامید دارد از نکورویان وفا

Рӯзу шаби хунобааш бояд фишондан бар дарат

روز و شب خونابه‌اش باید فشاندن بر درت

Дидае каз хоки даргоҳ ту ҷӯяд тўтё

دیده‌ای کز خاک درگاه تو جوید توتیا

Дил бирафт аз дасти вази тимори ту хӯн шуд ҷигар

دل برفت از دست وز تیمار تو خون شد جگر

Ним ҷонӣ монад ва он ҳам нотавонӣ , гӯ бар о

نیم جانی ماند و آن هم ناتوانی، گو بر آ

Аз ироқии дӯши пурсидам ки : чунаст ҳоли ту ?

از عراقی دوش پرسیدم که: چون است حال تو؟

Гуфт : чун бошад касе каз дӯстон бошад ҷудо ?

گفت: چون باشد کسی کز دوستان باشد جدا؟