Охири ин тираи шаби ҳиҷр ба поён ояд

آخر این تیره شب هجر به پایان آید

Охири ин дарди марои навбат дармон ояд

آخر این درد مرا نوبت درمان آید

Чанд гирдам чу фалаки гирди ҷаҳони саргардон ?

چند گردم چو فلک گرد جهان سرگردان؟

Охири ин гардиши мо низ ба поён ояд

آخر این گردش ما نیز به پایان آید

Охири ин бахти ман аз хоби даройади саҳарӣ

آخر این بخت من از خواب درآید سحری

Рӯзи охири назарам бар рух ҷонон ояд

روز آخر نظرم بر رخ جانان آید

Ёфтам суҳбати он ёр , магари рӯзӣ чанд

یافتم صحبت آن یار، مگر روزی چند

Ин ҳамаи санги мҳн бар сари мо зон ояд

این همه سنگ محن بر سر ما زان آید

То буд гӯии дилам дар хами чавгони ҳавас

تا بود گوی دلم در خم چوگان هوس

Кӣ марои гӯии ғараз дар хам чавгон ояд ?

کی مرا گوی غرض در خم چوگان آید؟

Юсуфи гум шударо гарчи наёбам ба ҷаҳон

یوسف گم شده را گرچه نیابم به جهان

Лоҷарами синаи ман кулба аҳзон ояд

لاجرم سینهٔ من کلبهٔ احزان آید

Булбули осои ҳамаи шаб то ба саҳари нолаи занам

بلبل‌آسا همه شب تا به سحر ناله زنم

Бӯ ки бӯе ба машомами з гулистон ояд

بو که بویی به مشامم ز گلستان آید

ӯ чаҳ хоҳад ? ки ҳаме бо ватан ояд , лекин

او چه خواهد؟ که همی با وطن آید، لیکن

То худ аз даргаи тақдир чаҳ фармон ояд

تا خود از درگه تقدیر چه فرمان آید

Ба Ироқ ар нарасад бози ироқӣ чаҳ аҷаб !

به عراق ار نرسد باز عراقی چه عجب!

Ки на ҳар хору хасии лоиқ бустон ояд

که نه هر خار و خسی لایق بستان آید