Сабои вақти саҳари гӯйии зи кӯй ёр ме ояд

صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می‌آید

Ки буи ӯ шифои ҷон ҳар бемор ме ояд

که بوی او شفای جان هر بیمار می‌آید

Насими хуши магар аз боғ ҷилва медиҳад гул ро

نسیم خوش مگر از باغ جلوه می‌دهد گل را

Ки овози хуш аз ҳар сӯи зи халқӣ зор ме ояд

که آواز خوش از هر سو ز خلقی زار می‌آید

Биё дар гулшан эй бедил , ба буи гул барафшон ҷон

بیا در گلشن ای بی‌دل، به بوی گل برافشان جان

Ки аз гулзору гули имрӯзи буи ёр ме ояд

که از گلزار و گل امروز بوی یار می‌آید

Гул аз шодӣ ҳаме хандад , ман аз ғам зор ме гарем

گل از شادی همی خندد، من از غم زار می‌گریم

Ки аз гулшани марои ёд аз рух дилдор ме ояд

که از گلشن مرا یاد از رخ دلدار می‌آید

зи бустони ҳеҷ дар чашмам намеояд , магари обӣ

ز بستان هیچ در چشمم نمی‌آید، مگر آبی

Ки дар чашмами зи ёд ӯ дамӣ садбор ме ояд

که در چشمم ز یاد او دمی صدبار می‌آید

Агар гулзор меояд касеро хуш , марои борӣ

اگر گلزار می‌آید کسی را خوش، مرا باری

Насими кӯй ӯ хуштар зи сад гулзор ме ояд

نسیم کوی او خوشتر ز صد گلزار می‌آید

Маро чаҳ аз гулу гулзор ? кандар дасти умедам

مرا چه از گل و گلزار؟ کاندر دست امیدم

зи гулзори висоли ёри захм хор ме ояд

ز گلزار وصال یار زخم خار می‌آید

Ироқии хастаи дили ҳрдми з сӯе мехӯрд захмӣ

عراقی خسته دل هردم ز سویی می‌خورد زخمی

Ҳамаи захми балои гӯйии барин аФгор ме ояд

همه زخم بلا گویی برین افگار می‌آید