Шавад муяссару гӯйӣ ки дар ҷаҳони байнам ?

شود میسر و گویی که در جهان بینم؟

Ки боз бо ту дамӣ шодмона биншинам ?

که باز با تو دمی شادمانه بنشینم؟

Ба гӯши дили сухани длгшои ту шинавам ?

به گوش دل سخن دلگشای تو شنوم؟

Ба чашми ҷони рух роҳат физой ту байнам ?

به چشم جان رخ راحت فزای تو بینم؟

Агар чаҳ дар хур ту нестам , қабулам кун

اگر چه در خور تو نیستم، قبولم کن

Агар бидам ва агар нек , чун кунам ? инам

اگر بدم و اگر نیک، چون کنم؟ اینم

Ба сӯии ман гузарӣ кун , ки сахти муштоқам

به سوی من گذری کن، که سخت مشتاقم

Ба ҳоли ман назарӣ кун ки , сахти мискинам

به حال من نظری کن که، سخت مسکینم

з буд ман асарӣ дар ҷаҳон набӯдӣ , гар

ز بود من اثری در جهان نبودی، گر

Умеди васли надодӣ ҳамеша таскинам

امید وصل ندادی همیشه تسکینم

Бидон хушам ки марои ҷон ба лаб расед , оре

بدان خوشم که مرا جان به لب رسید، آری

Азон сабаби ду лаб туаст ҷони ширинам

ازان سبب دو لب توست جان شیرینم