Ман ки ҳар лаҳза зор ме гарем

من که هر لحظه زار می‌گریم

Аз ғам рӯзгор ме гарем

از غم روزگار می‌گریم

Дилбарӣ буд дар канори маро

دلبری بود در کنار مرا

Кард аз ман канор , ме гарем

کرد از من کنار، می‌گریم

Аз ғами ғмгсор май нолам

از غم غمگسار می‌نالم

Вази фироқ нигор ме гарем

وز فراق نگار می‌گریم

Дӯш бо шамъ гуфтам аз сари сӯз

دوش با شمع گفتم از سر سوز

Ки : ман аз ишқ ёр ме гарем

که: من از عشق یار می‌گریم

Мотами бахт хеш ме дорам

ماتم بخت خویش می‌دارم

Зон чунин сўкўор ме гарем

زان چنین سوکوار می‌گریم

Бо чунин хандаи гиряи ту з чист ?

با چنین خنده گریهٔ تو ز چیست؟

Каз ту баси дил фигор ме гарем

کز تو بس دل فگار می‌گریم

Доштам , гуфт : дилбарии ширин

داشتم، گفت: دلبری شیرین

Зу шудам давр , зор ме гарем

زو شدم دور، زار می‌گریم

Чун ироқии ҳадис ӯ бишунид

چون عراقی حدیث او بشنید

Зортар ман з пор ме гарем

زارتر من ز پار می‌گریم