Ошкоро ниҳон кунам то чанд ?

آشکارا نهان کنم تا چند؟

Дӯст медорамат ба бонги баланд

دوست می‌دارمت به بانگ بلند

Дилам аз ҷони нахуст даст бишуст

دلم از جان نخست دست بشست

Баъд аз он дида бар рахти афканд

بعد از آن دیده بر رخت افکند

Ошиқони ту нек маъзӯранд

عاشقان تو نیک معذورند

Зонка набӯд касе туро монанд

زانکه نبود کسی تو را مانند

Дидае кӯи рухи ту дида буд

دیده‌ای کو رخ تو دیده بود

Хоҳи роҳати расону хоҳи газанд

خواه راحت رسان و خواه گزند

эй маломати кунони маро дар ишқ

ای ملامت کنان مرا در عشق

Гӯш ман нашунӯд азин сони панд

گوش من نشنود ازین سان پند

Гарчи ман давр мондаам зи ?бирт

گرچه من دور مانده‌ام ز برت

Бо хаёл ту кардаам пайванд

با خیال تو کرده‌ام پیوند

Он чунон дар дилӣ ки пиндорӣ

آن چنان در دلی که پنداری

Нозирам дар ту доим , эй дилбанд

ناظرم در تو دایم، ای دلبند

Ту куҷое ва мо куҷои ҳайҳот !

تو کجایی و ما کجا هیهات!

эй ироқӣ , хаёл хира мабанд

ای عراقی، خیال خیره مبند