Ба таъна гуфт марои дӯстӣ ки : эй зроқ

به طعنه گفت مرا دوستی که: ای زراق

Чаро ҳамеша шикоят кунӣ зи дасти фироқ ?

چرا همیشه شکایت کنی ز دست فراق؟

Висол ёр набӯдат фироқро чаҳ кунӣ ?

وصال یار نبودت فراق را چه کنی؟

Нишони ишқи надорӣ , чаҳ лофӣ аз ушшоқ ?

نشان عشق نداری، چه لافی از عشاق؟

Басӣ бигуфт азингўнаҳ , гуфтамаш : бишинав

بسی بگفت ازینگونه، گفتمش: بشنو

Ҷавоби ман зи сари сидқ , бериёу нифоқ :

جواب من ز سر صدق، بی‌ریا و نفاق:

Ту гири худ ки набӯдааст ҳеҷ ёри маро

تو گیر خود که نبوده است هیچ یار مرا

Ба ҳеҷ ёри ним дар ҷаҳон ба ҷони муштоқ

به هیچ یار نیم در جهان به جان مشتاق

Хаёли чеҳра хубон надид чашми дилам

خیال چهرهٔ خوبان ندید چشم دلم

Ба гӯш дил нишнидам хитоби аҳли вифоқ

به گوش دل نشنیدم خطاب اهل وفاق

Гирифтам ин ҳамаи томоту зарқ талбис аст

گرفتم این همه طامات و زرق تلبیس است

Маро на бас ки ба ҳинд аўФтодаҳам зи Ироқ ?

مرا نه بس که به هند اوفتاده‌ام ز عراق؟