Висол : мақоми ваҳдатро гӯйанд , маъаи аллٰаҳ , дар сароу зро .

وصال: مقام وحدت را گویند، مع‌اللّٰه، در سرا و ضرا.

Канор : дарёфт асрору давоми муроқибатро гӯйанд .

کنار: دریافت اسرار و دوام مراقبت را گویند.

Бӯс : истеъдоди қабули кайфияти каломро гӯйанд , илмӣу амалӣ , сӯрӣу маънавӣ .

بوس: استعداد قبول کیفیت کلام را گویند، علمی و عملی، صوری و معنوی.

Фироқ : ғайбатро гӯйанд , аз мақоми ваҳдат .

فراق: غیبت را گویند، از مقام وحدت.

Ҳиҷрон : илтифот ба ғайриҳақро гӯйанд дарунӣу берӯнӣ .

هجران: التفات به غیرحق را گویند درونی و بیرونی.

Ғам : банди иҳтимоми талаби маъшӯқро гӯйанд .

غم: بند اهتمام طلب معشوق را گویند.

Андӯҳ : ҳайратро гӯйанд , дар корӣ ки ндонанд ваҷду Фқди он .

اندوه: حیرت را گویند، در کاری که ندانند وجد و فقد آن.

Ҳузн : ҳолатиро гӯйанд ки дар дил падед ояд баъд аз мФорқту боис талаб бошад , боҳтмоми тамому мтأсФ аз мФорқт .

حزن: حالتی را گویند که در دل پدید آید بعد از مفارقت و باعث طلب باشد، باهتمام تمام و متأسف از مفارقت.

Кулбаи аҳзон : вақти ҳузнро гӯйанд .

کلبۀ احزان: وقت حزن را گویند.

Ғами кода : мақоми мастуриро гӯйанд .

غم کده: مقام مستوری را گویند.

Меҳнат : заҳмату ?иламро гӯйанд , ки аз сабаби маъшӯқ ба ошиқ расад , ихтиёрӣу ғайриихтиёрӣ .

محنت: زحمت و الم را گویند، که از سبب معشوق به عاشق رسد، اختیاری و غیراختیاری.

Майдон : мақоми шӯҳратро гӯйанд .

میدان: مقام شهرت را گویند.

Чавгон : тақдири ҷамеъи умӯрро гӯйанд , бтриқи ҷабру қаҳр .

چوگان: تقدیر جمیع امور را گویند، بطریق جبر و قهر.

Гӯй : маҷбӯрӣу мақҳурии соликро гӯйанд , ба ҳасби ҳукми тақдир .

گوی: مجبوری و مقهوری سالک را گویند، به حسب حکم تقدیر.

Тазаллум : истионату астғост бурданаст , ба ҳазрати илоҳӣ , аз шайтони нафас , ё аз тақсири худ .

تظلم: استعانت و استغاثت بردن است، به حضرت الهی، از شیطان نفس، یا از تقصیر خود.

Нола : муноҷотро гӯйанд .

ناله: مناجات را گویند.

Фарёд : зикр ба ҷҳрро гӯйанд .

فریاد: ذکر به جهر را گویند.

Влло : аломати камоли ошиқро гӯйанд , ки забону баён аз он қосир бошад ва ба ҳақиқат , аз роҳ набӯд аз ғояти изтирор роҳ барояд .

وللا: علامت کمال عاشق را گویند، که زبان و بیان از آن قاصر باشد و به حقیقت، از راه نبود از غایت اضطرار راه برآید.

Фиғон : зоҳир кардани аҳволи дарунро гӯйанд .

فغان: ظاهر کردن احوال درون را گویند.

Ранҷ : вуҷӯди амреро гӯйанд , ки бархилофи иродати дил буд .

رنج: وجود امری را گویند، که برخلاف ارادت دل بود.

Дард : ҳолатиро гӯйанд , ки аз маҳбӯб торӣ шаваду муҳиби тоқати ҳамл он надорад .

درد: حالتی را گویند، که از محبوب طاری شود و محب طاقت حمل آن ندارد.

Бемор : қалақу анзъоҷи дарунро гӯйанд .

بیمار: قلق و انزعاج درون را گویند.

Мурдан : тарду рондагиро гӯйанд , аз ҳазрати ҳақи субҳона .

مردن: طرد و راندگی را گویند، از حضرت حق سبحانه.

Роҳат : вуҷӯди амреро гӯйанд , ки мувофиқи иродат дил бошад .

راحت: وجود امری را گویند، که موافق ارادت دل باشد.

Зиндагӣ : қабулу иқболро гӯйанд , ба ҳазрати ҳақи субҳона ва ин зиндагӣ ба тадриҷ абадӣ шавад .

زندگی: قبول و اقبال را گویند، به حضرت حق سبحانه و این زندگی به تدریج ابدی شود.

Тандурустӣ : барқарори мондани дилро гӯйанд ,у қувои даруну берун .

تندرستی: برقرار ماندن دل را گویند، و قوای درون و بیرون.

Нотавонӣ : беқудратӣу даст норасӣданро гӯйанд , бҳрчаҳи мурод ва мақсӯд бошад .

ناتوانی: بی‌قدرتی و دست نارسیدن را گویند، بهرچه مراد و مقصود باشد.

Афтодагӣ : зуҳӯри ҳолоти илоҳиро гӯйанд ,у рӯяти адами қудрат аз адои убудийят , бсзои он ҳазрат .

افتادگی: ظهور حالات الهی را گویند، و رویت عدم قدرت از ادای عبودیت، بسزای آن حضرت.

Харобӣ : қатъи тасарруфоту тадбироти ақлро гӯйанд , ба тавваҷуҳу таслими тамом .

خرابی: قطع تصرفات و تدبیرات عقل را گویند، به توجه و تسلیم تمام.

Беҳӯшӣ : мақоми тмсро гӯйанд ки маҳв сифот шавад .

بیهوشی: مقام طمس را گویند که محو صفات شود.

Мадҳушӣ : истеҳлоки зоҳиру ботинро гӯйанд , дар ишқ .

مدهوشی: استهلاک ظاهر و باطن را گویند، در عشق.

Девонагӣ : зафари аҳкоми ишқро гӯйанд , бар сифоти ошиқ дар аъмол ки мақом маҳфӯзаст .

دیوانگی: ظفر احکام عشق را گویند، بر صفات عاشق در اعمال که مقام محفوظ است.

Бандагӣ : мақоми таклифро гӯйанд .

بندگی: مقام تکلیف را گویند.

Озодӣ : мақоми ҳайратро гӯйанд .

آزادی: مقام حیرت را گویند.

Бенавое : нотавониро гӯйанд .

بی‌نوایی: ناتوانی را گویند.

Фақирӣ : адами ихтиёрро гӯйанд ки илму амал , аз ӯ мслўб шуда бошад .

فقیری: عدم اختیار را گویند که علم و عمل، از او مسلوب شده باشد.

Саодат : хондани азалиро хонанд .

سعادت: خواندن ازلی را خوانند.

Шақоват : рондани азалиро гӯйанд .

شقاوت: راندن ازلی را گویند.

Даврӣ : шуъӯр ба мъроФи кайфӣоти олами тафриқау дақоиқи онро гӯйанд .

دوری: شعور به معراف کیفیات عالم تفرقه و دقایق آن را گویند.

Наздикӣ : шуъӯр ба маорифи асмоءу сифоту афъоли илоҳиро гӯйанд .

نزدیکی: شعور به معارف اسماء و صفات و افعال الهی را گویند.

Коҳилӣ : бтӣии уссайронро гӯйанд , ва ин гоҳ бошад ки бсбб донистан тариқ бошад соликроу камол солик бошад ва ин чунин сайри акмали сайрҳо буд , ки ба раҷъат муҳтоҷ набошад . Ва гоҳ бошад ки ба сабаби тақсир солик бошад ки дайр убӯр кунад ва ин сайри нозилтарин сайрҳо бошад .

کاهلی: بطئی‌السیران را گویند، و این‌گاه باشد که بسبب دانستن طریق باشد سالک را و کمال سالک باشد و این چنین سیر اکمل سیرها بود، که به رجعت محتاج نباشد. و گاه باشد که به سبب تقصیر سالک باشد که دیر عبور کند و این سیر نازل‌ترین سیرها باشد.

Шитоб : суръати сайрро гӯйанд , бешуъӯр ба маърифати дақоиқу мақомот ва ин сайри гоҳ ба ҳукм ҷазба бошаду гоҳ ба ҳукми иҷтиҳоди солик , дар аъмолу риёзоту ибодоту тасфия .

شتاب: سرعت سیر را گویند، بی‌شعور به معرفت دقایق و مقامات و این سیر گاه به حکم جذبه باشد و گاه به حکم اجتهاد سالک، در اعمال و ریاضات و عبادات و تصفیه.

Покбозӣ : тавваҷуҳи холисро гӯйанд , ки на дар аъмол савоб хоҳад ва на улувва мартаба , балки холиси худоиро кӯшад .

پاکبازی: توجه خالص را گویند، که نه در اعمال صواب خواهد و نه علو مرتبه، بلکه خالص خدای را کوشد.

Ҳузур : мақоми ваҳдатро гӯйанд .

حضور: مقام وحدت را گویند.

Ғайбат : мақоми аснинитро гӯйанд .

غیبت: مقام اثنینیت را گویند.

Гармӣ : ҳарорати муҳаббатро гӯйанд .

گرمی: حرارت محبت را گویند.

Сардӣ : баради нафасро гӯйанд , ва ин ниҳояти мақом муҳаббатаст .

سردی: برد نفس را گویند، و این نهایت مقام محبت است.

Хоб : фанои ихтиёриро гӯйанд , дар башарият , аз афъол .

خواب: فنای اختیاری را گویند، در بشریت، از افعال.

Бедорӣ : олами сҳўро гӯйанд , ҷиҳати убудийят .

بیداری: عالم صحو را گویند، جهت عبودیت.

Шутур : инсониятро гӯйанд .

شتر: انسانیت را گویند.

Қатор : навъятро гӯйанд .

قطار: نوعیت را گویند.

Маҳмил : ороми таклифиро гӯйанд .

محمل: آرام تکلیفی را گویند.

Алаф : шаҳавоту мштҳёти нафасро гӯйанд , ва ҳарчӣ нафасро дар он ҳаззӣ бошад .

علف: شهوات و مشتهیات نفس را گویند، و هرچه نفس را در آن حظی باشد.

Сорибон : роҳнамоиро гӯйанд .

ساربان: راهنمای را گویند.

Зар : риёзату муҷоҳидатро гӯйанд .

زر: ریاضت و مجاهدت را گویند.

Сим : тасфияи зоҳиру ботинро гӯйанд .

سیم: تصفیۀ ظاهر و باطن را گویند.

Шасту шӯ : бардоштан хурдаҳоро гӯйанд , ки аз тақсир дар вуҷӯд омада бошад ,у сафои ҳузури ошиқу маъшӯқ .

شست و شو: برداشتن خرده‌ها را گویند، که از تقصیر در وجود آمده باشد، و صفای حضور عاشق و معشوق.

Ҷусту ҷӯ : хурдагириро гӯйанд , аз ҳар тараф ки бошад .

جست و جو: خرده‌گیری را گویند، از هر طرف که باشد.

Гуфту гӯ : итоби муҳаббатомезро гӯйанд .

گفت و گو: عتاب محبت‌آمیز را گویند.

Гавҳар : маъонӣу сифотро гӯйанд .

گوهر: معانی و صفات را گویند.

Ва боллٰаҳи алтўФиқу слии аллٰаҳи алии Муҳамаду алии ?алау саҳобау итратау силами тслимо .

و باللّٰه التوفیق و صلی اللّٰه علی محمد و علی آله و صحابه و عترته و سلم تسلیما.