Маҷлис : оёту авқоти ҳузурро гӯйанд , бо ҳақи таъолӣ .

مجلس: آیات و اوقات حضور را گویند، با حق‌تعالی.

Ъушрат : лиззат инсаст , бо ҳақи таъолӣу шуъӯру огоҳӣ аз лиззат .

عشرت: لذت انس است، با حق‌تعالی و شعور و آگاهی از لذت.

Тараб : инсаст бо ҳақи таъолӣу сарвари дил дар он .

طرب: انس است با حق‌تعالی و سرور دل در آن.

Айш : давом ҳузурасту фароғати он ба тамомӣ .

عیش: دوام حضور است و فراغت آن به تمامی.

Шароб : ғлботи ишқро гӯйанд , бо вуҷӯди аъмол , ки мустуҷиб маломат бошад ва он аҳли камолро бошад , ки ахасанд , дар нҳоёти сулӯк .

شراب: غلبات عشق را گویند، با وجود اعمال، که مستوجب ملامت باشد و آن اهل کمال را باشد، که اخص‌اند، در نهایات سلوک.

Шароби хом : айши томи мамзуҷро гӯйанд , яъне муқорини убудийят .

شراب خام: عیش تام ممزوج را گویند، یعنی مقارن عبودیت.

Шароби пухта : айши сарфро гӯйанд , муҷаррад аз мода .

شراب پخته: عیش صرف را گویند، مجرد از ماده.

Шробхонаҳ : олами малакӯтро гӯйанд .

شرابخانه: عالم ملکوت را گویند.

Май : ғлботи ишқро гӯйанд , бо вуҷӯди аъмол , ки муқорин саломат бошад ва ин хавосро бошад ки дар сулӯк мутавасситанд .

می: غلبات عشق را گویند، با وجود اعمال، که مقارن سلامت باشد و این خواص را باشد که در سلوک متوسط‌اند.

Майхона : олами лоҳутро гӯйанд .

میخانه: عالم لاهوت را گویند.

Майкада : қадами муноҷотро гӯйанд .

میکده: قدم مناجات را گویند.

Хмхонаҳ : мҳбти ғлботи ишқро гӯйанд , ки олам қалбаст .

خمخانه: مهبط غلبات عشق را گویند، که عالم قلب است.

Бода : ишқро гӯйанд , вақте ки заъиф бошад ва ин авомро низ бошад , ва дар бдоити сулӯк буд .

باده: عشق را گویند، وقتی که ضعیف باشد و این عوام را نیز باشد، و در بدایت سلوک بود.

Соқӣ : шаробдорро гӯйанд .

ساقی: شرابدار را گویند.

Қадаҳ : вақтро гӯйанд .

قدح: وقت را گویند.

Ҷом : аҳволро гӯйанд .

جام: احوال را گویند.

Суроҳе : мақомро гӯйанд .

صراحی: مقام را گویند.

Хам : мавқифро гӯйанд .

خم: موقف را گویند.

Ҷуръа : асрору мақомоту ҷамеъи аҳволро гӯйанд , ки дар сулӯк аз солик пӯшида бошад .

جرعه: اسرار و مقامات و جمیع احوال را گویند، که در سلوک از سالک پوشیده باشد.

Мастӣ : фурӯ гирифтан ишқаст , ҷамеъи сифоти дарунӣу бурунироу иборат аз ӯ скр авваласт .

مستی: فرو گرفتن عشق است، جمیع صفات درونی و برونی را و عبارت از او سکر اول است.

Масти хароб : астғроқро гӯйанд , бе ҳеҷ огоҳӣ аз ҳеҷ ваҷҳ .

مست خراب: استغراق را گویند، بی‌هیچ آگاهی از هیچ وجه.

Ним мастӣ : огоҳӣ аз астғроқро гӯйанду нзрдоштн бар астғроқи худ .

نیم مستی: آگاهی از استغراق را گویند و نظرداشتن بر استغراق خود.

Харобот : харобиро гӯйанд .

خرابات: خرابی را گویند.

Ҳушёрӣ : офотаст аз ғалабаи ишқи сифоти дарунӣу берӯнироу иборат аз ӯ сҳў авваласт .

هشیاری: آفات است از غلبۀ عشق صفات درونی و بیرونی را و عبارت از او صحو اول است.

Хумор : раҷъатро гӯйанд , аз мақоми вусӯл ба қаҳр , на бтриқи инқитоъ .

خمار: رجعت را گویند، از مقام وصول به قهر، نه بطریق انقطاع.

Риндӣ : қатъ назараст , аз анвоъи аъмол дар тоъат .

رندی: قطع نظر است، از انواع اعمال در طاعت.

Қлошӣ : муоширату мубоширот аъмоласт , чунонкии иқтизоӣ аҳволаст .

قلاشی: معاشرت و مباشرات اعمال است، چنانکه اقتضای احوال است.

Авбошӣ : тарк савобаст , ҳам аз кардани тоъат ва ҳам аз иҷтиноби маъсият , дар ғалабаи муҳаббат .

اوباشی: ترک ثواب است، هم از کردن طاعت و هم از اجتناب معصیت، در غلبه محبت.

Лоуболӣ : бок надоштанаст , аз ҳар навъ ки пеш ояд ва гуяд ва кунад .

لاابالی: باک نداشتن است، از هر نوع که پیش آید و گوید و کند.

Шамъ : нури аллٰаҳро гӯйанд .

شمع: نور اللّٰه را گویند.

Кабоб : парвариш диласт , дар таҷаллӣот .

کباب: پرورش دل است، در تجلیات.

Сабӯҳӣ : мҳодсаҳро гӯйанд .

صبوحی: محادثه را گویند.

Ғиўқӣ : мсомраҳро гӯйанд .

غیوقی: مسامره را گویند.

Шоҳид : таҷаллиро гӯйанд .

شاهد: تجلی را گویند.

Нақл : кашфи маъонӣу асрорро гӯйанд .

نقل: کشف معانی و اسرار را گویند.

Субҳ : тулӯъи аҳволу авқотро гӯйанд .

صبح: طلوع احوال و اوقات را گویند.

Бомдод : мақоми гаштани аҳволу авқотро гӯйанд .

بامداد: مقام گشتن احوال و اوقات را گویند.

Шабонгоҳ : малик шудани аҳволро гӯйанд .

شبانگاه: ملک شدن احوال را گویند.

Рӯз : ттобъи анворро гӯйанд .

روز: تتابع انوار را گویند.

Шаб : олами ғайбиро гӯйанду ҷабарутро низ гӯйанд ва ин олам хаттӣаст мумтади миёни вуҷӯду адам , ва баъзе гӯйанд : ки миёни олами халқу амр , ва баъзе гӯйанд : миёни олами убудийяту рубубият .

شب: عالم غیبی را گویند و جبروت را نیز گویند و این عالم خطی است ممتد میان وجود و عدم، و بعضی گویند: که میان عالم خلق و امر، و بعضی گویند: میان عالم عبودیت و ربوبیت.

Шаби қадар : бақои соликро гӯйанд , дар айни истеҳлок ба вуҷӯди ҳақи таъолӣ .

شب قدر: بقای سالک را گویند، در عین استهلاک به وجود حق‌تعالی.

Шаби ялдо : ниҳояти алвони анворро гӯйанд , ки саводи аъзам буд .

شب یلدا: نهایت الوان انوار را گویند، که سواد اعظم بود.

Ид : мақоми ҷамъро гӯйанд .

عید: مقام جمع را گویند.

Наврӯз : мақоми тафриқаро гӯйанд .

نوروز: مقام تفرقه را گویند.

Кофар : соҳиби мақоми аъмоли тафриқаро гӯйанд .

کافر: صاحب مقام اعمال تفرقه را گویند.

Куфр : торикии олами тафриқаро гӯйанд .

کفر: تاریکی عالم تفرقه را گویند.

Тарсо : маъонӣу ҳақоиқро гӯйанд , вақте ки дақиқ ва рақиқ бошад .

ترسا: معانی و حقایق را گویند، وقتی که دقیق و رقیق باشد.

Дайр : олами инсониро гӯйанд .

دیر: عالم انسانی را گویند.

Клисё : олами ҳайвониро гӯйанд .

کلیسیا: عالم حیوانی را گویند.

Бут : мақсӯду матлӯбро гӯйанд .

بت: مقصود و مطلوب را گویند.

Ноқавс : ёд кардану зикри мақоми тафриқаро гӯйанд .

ناقوس: یاد کردن و ذکر مقام تفرقه را گویند.

Чилипо : олами табоиъро гӯйанд .

چلیپا: عالم طبایع را گویند.

Тавба : бозгаштан аз чизеи ноқиси нозилро гӯйанд , ва рӯй овардан ба чизеи комили олӣ .

توبه: بازگشتن از چیزی ناقص نازل را گویند، و روی آوردن به چیزی کامل عالی.

Имон : миқдори донишро гӯйанд ба ҳазрати ҳақи таъолӣ .

ایمان: مقدار دانش را گویند به حضرت حق‌تعالی.

Ислом : аъмолу мтобътро гӯйанд .

اسلام: اعمال و متابعت را گویند.

Дайн : эътиқодиро гӯйанд , ки аз мақоми тафриқаи сар бар карда бошад .

دین: اعتقادی را گویند، که از مقام تفرقه سر بر کرده باشد.

Зуҳд : эърозро гӯйанд , аз зёдтӣу фузули днёўӣ , лекин вақте ки нафасро дар он шавқӣ бошад .

زهد: اعراض را گویند، از زیادتی و فضول دنیاوی، لیکن وقتی که نفس را در آن شوقی باشد.

Ибодат : иҷтиҳоди соликро гӯйанд .

عبادت: اجتهاد سالک را گویند.

Намоз : мтоўътро гӯйанд .

نماز: مطاوعت را گویند.

Рӯзау имсок : қатъи илтифотро гӯйанд .

روزه و امساک: قطع التفات را گویند.

Зкўаҳ : тарку эсорро гӯйанду тасфияро низ гӯйанд .

زکوة: ترک و ایثار را گویند و تصفیه را نیز گویند.

Каъба : мақоми васлатро гӯйанд .

کعبه: مقام وصلت را گویند.

Ҳаҷ : сулӯки илои аллٰаҳро гӯйанд .

حج: سلوک الی‌اللّٰه را گویند.

Биёбон : вақойиъи тариқро гӯйанд .

بیابان: وقایع طریق را گویند.

Томот : маорифро гӯйанд .

طامات: معارف را گویند.

Хирқа : салоҳиятро гӯйанду саломати сӯратро низ гӯйанд .

خرقه: صلاحیت را گویند و سلامت صورت را نیز گویند.

Саҷҷода : сади ботинро гӯйанд , яъне ҳарчӣ рӯй нафас дар он бошад .

سجاده: سد باطن را گویند، یعنی هرچه روی نفس در آن باشد.

Фурӯхтан : тарки тадбиру иҷтиҳодро гӯйанд , бо худои ъзўҷл .

فروختن: ترک تدبیر و اجتهاد را گویند، با خدای عزوجل.

Вом : мақодӣр беихтиёриро гӯйанд .

وام: مقادیر بی‌اختیاری را گویند.

Гарав кардан : таслим вуҷӯдаст , ба ҳукми мақодӣру тарки тадбиру иҷтиҳод ба ихтиёри худ .

گرو کردن: تسلیم وجود است، به حکم مقادیر و ترک تدبیر و اجتهاد به اختیار خود.

Бадал кардан : удӯлро гӯйанд , аз чизе ба чизе ба ҷиҳатӣу ғаразӣ аз ағроз .

بدل کردن: عدول را گویند، از چیزی به چیزی به جهتی و غرضی از اغراض.

Дрбохтн : маҳв кардани аъмоли мозӣаро гӯйанд аз назари ботин .

درباختن: محو کردن اعمال ماضیه را گویند از نظر باطن.

Тарк кардан : қатъи амлро гӯйанд аз чизе .

ترک کردن: قطع امل را گویند از چیزی.

Рафтан : урӯҷро гӯйанд , аз олами башарият , ба олами арвоҳ .

رفتن: عروج را گویند، از عالم بشریت، به عالم ارواح.

Бархестан : қасду азиматро гӯйанд .

برخاستن: قصد و عزیمت را گویند.

Нишастан : сакинаро гӯйанд .

نشستن: سکینه را گویند.

Омадан : раҷъатро гӯйанд , ба олами башарият , аз олами арвоҳ ё олами астғроқу скр .

آمدن: رجعت را گویند، به عالم بشریت، از عالم ارواح یا عالم استغراق و سکر.

Дарун : олами малакӯтро гӯйанд .

درون: عالم ملکوت را گویند.

Ақл : олати тмиизро гӯйанд , миёни хайру шару неку бад .

عقل: آلت تمییز را گویند، میان خیر و شر و نیک و بد.

Фаҳм : олат дарёфтанро гӯйанд .

فهم: آلت دریافتن را گویند.

Берун : олами маликро гӯйанд .

بیرون: عالم ملک را گویند.

Поиз : мақоми хумудро гӯйанд .

پائیز: مقام خمود را گویند.

Баҳор : мақоми илмро гӯйанд .

بهار: مقام علم را گویند.

Тобистон : мақоми маърифатро гӯйанд .

تابستان: مقام معرفت را گویند.

Зимистон : мақоми кашфро гӯйанд .

زمستان: مقام کشف را گویند.

Гулзор : кушодагиро гӯйанд мутлақан , пас ба ҳарчӣ азоФт кунанд ба он азоФт карда бошанд ва ба он бозхўоннд .

گلزار: گشادگی را گویند مطلقاً، پس به هرچه اضافت کنند به آن اضافت کرده باشند و به آن بازخوانند.

Бустон : маҳали кушодагиро гӯйанд , омтар аз онкӣ ба чизе махсӯс бошад , ё на .

بستان: محل گشادگی را گویند، عام‌تر از آنکه به چیزی مخصوص باشد، یا نه.

Наргис : натиҷаи илмро гӯйанд , ки дар дил пайдо шавад , аз тарабу фараҳу мазиди амал .

نرگس: نتیجه علم را گویند، که در دل پیدا شود، از طرب و فرح و مزید عمل.

Гул : натиҷаи амалро гӯйанд , ки дар дил пайдо шавад .

گل: نتیجه عمل را گویند، که در دل پیدا شود.

Лола : натиҷаи маорифро гӯйанд , ки мушоҳида кунанд .

لاله: نتیجه معارف را گویند، که مشاهده کنند.

Шукуфа : улувва мартабаро гӯйанд .

شکوفه: علو مرتبه را گویند.

Бунафша : нуктаеро гӯйанд , ки қӯти идрок дар он кор накунад .

بنفشه: نکته‌ای را گویند، که قوت ادراک در آن کار نکند.

Райҳон : нуриро гӯйанд , ки аз ғояти тасфияу риёзати ҳосил шуда бошад .

ریحان:نوری را گویند، که از غایت تصفیه و ریاضت حاصل شده باشد.

Нашав : тараққиро гӯйанд .

نشو: ترقی را گویند.

Намо : иззат ёфтанро гӯйанд , аз парвариши рубубият .

نما: عزت یافتن را گویند، از پرورش ربوبیت.

Зардӣ : заъфи сулӯкро гӯйанд .

زردی: ضعف سلوک را گویند.

Сурхӣ : қӯти сулӯкро гӯйанд .

سرخی: قوت سلوک را گویند.

Сабзӣ : камоли мутлақро гӯйанд , боқии кулҳо бар ин қиёс кунанд , аз ин рангҳо ки гуфта шуд аз ҳар қабил ки бошад ,у таъвил аз он гиранд .

سبزی: کمال مطلق را گویند، باقی کلها بر این قیاس کنند، از این رنگ‌ها که گفته شد از هر قبیل که باشد، و تأویل از آن گیرند.

Абр : ҳиҷобиро гӯйанд , ки сабаби вусӯл шуҳуд бошад , бавоситаи иҷтиҳод ки бинмоӣанд .

ابر: حجابی را گویند، که سبب وصول شهود باشد، بواسطه اجتهاد که بنمایند.

Борон : нузули раҳматро гӯйанд .

باران: نزول رحمت را گویند.

Ҷӯйбор : маҷории убудийятро гӯйанд .

جویبار: مجاری عبودیت را گویند.

Сипедӣ : як рангиро гӯйанд , ки ба тавваҷуҳ том ёбанду қатъи мосўӣ .

سپیدی: یک‌رنگی را گویند، که به توجه تام یابند و قطع ماسوی.

Кабӯдӣ : тхлити муҳаббатро гӯйанд , ба ҳарчӣ ғайр муҳаббат бошад .

کبودی: تخلیط محبت را گویند، به هرچه غیر محبت باشد.

Оби равон : фараҳи дилро гӯйанд .

آب‌روان: فرح دل را گویند.

Сайл : ғалабаи аҳволи дилро гӯйанд ки фараҳ ва трҳ бошад .

سیل: غلبۀ احوال دل را گویند که فرح و ترح باشد.

Буи : огоҳӣ аз алоқау пайвастагии дилро гӯйанд , ки дар асл бӯдааст , дар мақоми ҷамъи аввал , акнӯн дар ҳолати тафриқа афтодааст .

بوی: آگاهی از علاقه و پیوستگی دل را گویند، که در اصل بوده است، در مقام جمع اول، اکنون در حالت تفرقه افتاده است.

Насим : бод оварад аноятро гӯйанд .

نسیم: باد آورد عنایت را گویند.

Мутриб : огоҳкунандаро гӯйанд .

مطرب: آگاه کننده را گویند.

Ноӣ : пайғоми маҳбӯбро гӯйанд .

نای: پیغام محبوب را گویند.

Даф : талаби маъшӯқро мари ошиқро гӯйанд .

دف: طلب معشوق را مر عاشق را گویند.

Тарона : ойини муҳаббатро гӯйанд .

ترانه: آئین محبت را گویند.

Нолаи зор : ҳнини мҳтро гӯйанд .

نالۀ‌زار: حنین محت را گویند.

Нолаи зер : ойини муҳибро гӯйанд .

نالۀ‌زیر: آئین محب را گویند.

Самоъ : маҷлисро гӯйанд .

سماع: مجلس را گویند.

Пой кӯфтан : тўоҷдро гӯйанд .

پای کوفتن: تواجد را گویند.

Даст задан : муҳофизату муроқибати вақтро гӯйанд , боқии созҳоро аз чангу рубобу ғайри он аз рӯй кул бар ин қиёс кунанду дақиқи назарро расад ки ҳарякиро алии алонФрод ба маънӣ кашад . Ин миқдор бар сиблат ихтисор гуфта шуд . Баъзе аз ин асомӣ ба таъвил ҳоҷат дораду ғайр бар зоҳир ронанд , ки маънии саҳеҳи бештар ба хавос таъаллуқ дорад , то аз даҳон чаҳ берун ояду азҳон чаҳ ҳукм кунад .

دست زدن: محافظت و مراقبت وقت را گویند، باقی سازها را از چنگ و رباب و غیر آن از روی کل بر این قیاس کنند و دقیق نظر را رسد که هریکی را علی‌الانفراد به معنی کشد. این مقدار بر سبیل اختصار گفته شد. بعضی از این اسامی به تأویل حاجت دارد و غیر بر ظاهر رانند، که معنی صحیح بیشتر به خواص تعلق دارد، تا از دهان چه بیرون آید و اذهان چه حکم کند.

Чашми Шаҳло : зоҳир кардани аҳволу камолот ва улувва мартабаи соликро гӯйанду ғайр ӯу манбаи шӯҳрат аз ин мақоми хезад ва ин аз макру астдроҷи камтар холӣ шавад .

چشم شهلا: ظاهر کردن احوال و کمالات و علو مرتبۀ سالک را گویند و غیر او و منبع شهرت از این مقام خیزد و این از مکر و استدراج کمتر خالی شود.

Чашми тарк : стар кардани аҳволу мақомоту камолот ва улувва мартабаи соликро гӯйанд аз худии солику ғайр ӯ ва ӯро ҷузи худоӣ таъолӣ надонад ва ин камол мастурӣаст .

چشم ترک: ستر کردن احوال و مقامات و کمالات و علو مرتبۀ سالک را گویند از خودی سالک و غیر او و او را جز خدای تعالی نداند و این کمال مستوری است.

Чашми наргис : сари аҳволу камолотро гӯйанд ва улувва мартабаи солик , чаҳ аз худ ки мардум ӯро донанд ки валеаст валикин худ надонад , ва чаҳ худ вилояти худро донад валикин ӯро ндонанд ва ин ду қадам аз як ҷинсаст .

چشم نرگس: سر احوال و کمالات را گویند و علو مرتبۀ سالک، چه از خود که مردم او را دانند که ولی است ولیکن خود نداند، و چه خود ولایت خود را داند ولیکن او را ندانند و این دو قدم از یک جنس است.

Рӯй : мроти таҷаллӣотро гӯйанд .

روی: مرآت تجلیات را گویند.

Моҳ рӯй : таҷаллӣотро гӯйанд , дар мода , вақте ки дар хоб бошад , ё дар ҳоли бохудӣу ақл .

ماه‌روی: تجلیات را گویند، در ماده، وقتی که در خواب باشد، یا در حال باخودی و عقل.

Чеҳра : таҷаллӣотро гӯйанд , ки солик бар кайфияти он матлаъ шаваду илм ӯ дар ӯ боқӣ бошад .

چهره: تجلیات را گویند، که سالک بر کیفیت آن مطلع شود و علم او در او باقی باشد.

Рух : таҷаллӣоти маҳзро гӯйанд .

رخ: تجلیات محض را گویند.

Чеҳраи гулгун : таҷаллӣотро гӯйанд , вақте ки дар ғайр мода бошад , дар хоб ё дар ҳолати бихўдӣ .

چهره گلگون: تجلیات را گویند، وقتی که در غیر ماده باشد، در خواب یا در حالت بیخودی.

Холи сиёҳ : олами ғайбро гӯйанд .

خال سیاه: عالم غیب را گویند.

Хати сиёҳ : олами ғайби алғибро гӯйанд .

خط سیاه: عالم غیب‌الغیب را گویند.

Хати сабз : олами барзахро гӯйанд .

خط سبز: عالم برزخ را گویند.

Лаб : каломро гӯйанд .

لب: کلام را گویند.

Лаби лаъл : бутуни каломро гӯйанд .

لب‌لعل: بطون کلام را گویند.

Лаби шаккарин : каломи манзилро гӯйанд , ки анбиёро алайҳими ассаломи бавосита малик бошаду авлиёро бавоситаи тасфия .

لب شکرین: کلام منزل را گویند، که انبیا را علیهم‌السلام بواسطۀ ملک باشد و اولیا را بواسطه تصفیه.

Даҳон : сифати мутакаллимиро гӯйанд , зоҳиран .

دهان: صفت متکلمی را گویند، ظاهراً.

Даҳони ширин : сифати мутакаллимиро гӯйанд , бтриқи тақдис аз фаҳми ваҳми инсонӣ .

دهان شیرین: صفت متکلمی را گویند، بطریق تقدیس از فهم وهم انسانی.

Сухан : ишорату антбоаҳи илоҳиро гӯйанд мутлақан .

سخن: اشارت و انتباه الهی را گویند مطلقاً.

Сухани ширин : ишорати илоҳиро гӯйанд , анбиёро бавоситаи ваҳйу авлиёро бавоситаи илҳом .

سخن شیرین: اشارت الهی را گویند، انبیا را بواسطه وحی و اولیا را بواسطه الهام.

Дар сухан : мукошифоту асрору ашороти илоҳиро гӯйанд , дар модау ғайри мода , дар маҳсусу маъқӯл .

دُرّ سخن: مکاشفات و اسرار و اشارات الهی را گویند، در ماده و غیر ماده، در محسوس و معقول.

Гавҳари сухан : ашороти возеҳро гӯйанд , дар модау ғайримода , маҳсусу маъқӯл .

گوهر سخن: اشارات واضح را گویند، در ماده و غیرماده، محسوس و معقول.

Сухан чун гавҳар : ашороти мадракаро гӯйанд дар маҳсусу мода .

سخن چون گوهر: اشارات مدرکه را گویند در محسوس و ماده.

Забон : асрорро гӯйанд .

زبان: اسرار را گویند.

Забони талх : амреро гӯйанд , ки мувофиқи табъ солик набошад .

زبان تلخ: امری را گویند، که موافق طبع سالک نباشد.

Забони ширин : амреро гӯйанд , ки мувофиқ тақдир бошад .

زبان شیرین: امری را گویند، که موافق تقدیر باشد.

Зқн : маҳали мулоҳизаро гӯйанд .

ذقن: محل ملاحظه را گویند.

Занах : маҳали лаззотро гӯйанд аз мушоҳида .

زنخ: محل لذات را گویند از مشاهده.

Чоҳи занах : мушкилоти асрори мушоҳидаро гӯйанд .

چاه‌زنخ: مشکلات اسرار مشاهده را گویند.

Ғабғаб : ақтрони мулоҳизау лиззати илмро гӯйанд .

غبغب: اقتران ملاحظه و لذت علم را گویند.

Себи занах : илми лиззатро гӯйанд аз мушоҳида .

سیب‌زنخ: علم لذت را گویند از مشاهده.

Биногваш : дақиқаро гӯйанд .

بناگوش: دقیقه را گویند.

Силсила : эътисоми хилоиқро гӯйанд , ба ҳазрати илоҳӣ , бтриқи умум .

سلسله: اعتصام خلایق را گویند، به حضرت الهی، بطریق عموم.

Дӯш : сифати кибриёии ҳақи таъолиро гӯйанд .

دوش: صفت کبریای حق‌تعالی را گویند.

Сина : сифати илми илоҳятро гӯйанд .

سینه: صفت علم الهیت را گویند.

Брчўни сим : парвардани соликро гӯйанд , вақте ки парвариши мувофиқи табъ ӯ бошад ва қатъан мухолифат зоҳир нашавад ки таклифу кулуфт дар он аз мухолифат парвариш бошад бо табъи солик .

برچون سیم: پروردن سالک را گویند، وقتی که پرورش موافق طبع او باشد و قطعاً مخالفت ظاهر نشود که تکلیف و کلفت در آن از مخالفت پرورش باشد با طبع سالک.

Миён : собиқаеро гӯйанд , ки дар миёни талабу матлӯб монда бошад , аз сайру мақому ҳиҷобу ғайра .

میان: سابقه‌ای را گویند، که در میان طلب و مطلوب مانده باشد، از سیر و مقام و حجاب و غیره.

Миёни борӣк : ҳиҷоби вуҷӯди соликро гӯйанд , вақте ки ҳиҷобӣ дигар намонда бошад .

میان باریک: حجاب وجود سالک را گویند، وقتی که حجابی دیگر نمانده باشد.

Мӯии миён : назари соликро гӯйанд бар қатъи ҳуҷб аз худу ғайра .

موی میان: نظر سالک را گویند بر قطع حجب از خود و غیره.

Даст : сифати қудратро гӯйанд .

دست: صفت قدرت را گویند.

Ангушт : сифати аҳоттро гӯйанд .

انگشت: صفت احاطت را گویند.

Соид : сифати қӯтро гӯйанд .

ساعد: صفت قوت را گویند.

Бозу : машйатро гӯйанд .

بازو: مشیت را گویند.

Ҳадя : набуввату вилоятро гӯйанд ва ҳар навъ ки бошад аз астФоу аҷтбо .

هدیه: نبوت و ولایت را گویند و هر نوع که باشد از اصطفا و اجتبا.

Беъсат : ваҳйро гӯйанд , ба илҳоми сариҳ .

بعثت: وحی را گویند، به الهام صریح.

Салом : дуруду Муҳамадатро гӯйанд .

سلام: درود و محمدت را گویند.

Паём : овомиру навоҳиро гӯйанд , ки хилоиқ бидон амал кунанд ва он бтриқи вуҷуб буд , ани шоءи аллٰаҳи тавфиқ рафиқ гардад .

پیام: اوامر و نواحی را گویند، که خلایق بدان عمل کنند و آن بطریق وجوب بود، ان‌شاء‌اللّٰه توفیق رفیق گردد.