Маъшӯқ чун хоҳад ки ошиқро баркашад , нахуст ҳар либос ки аз ҳар олимӣ бо ӯ ҳамроҳ шуда бошад аз ӯ баркашад вбдли он халъати сифоти худаш дар пӯшоанд , пас баҳамаи номҳои худаш бихонаду биҷой худаш бинишонад . ӣнҷои боз дар мавқифи мўоқФш мавқуф гирданд , ё бъолмши баҳри такмил ноқисон бозгарданд , ва чун бъолмш муроҷиат фармоед , он рангҳои олам ки аз аўбркшидаҳ буд брнги худ дар вай пӯшоанд , ошиқ чун дар кисват худ нигарад , худро брнг дигар бинад , ҳайрон бимонад :

معشوق چون خواهد که عاشق را برکشد، نخست هر لباس که از هر عالمی با او همراه شده باشد از او برکشد و بدل آن خلعت صفات خودش درپوشاند، پس به همه نامهای خودش بخواند و به جای خودش بنشاند. اینجا باز در موقف مواقفش موقوف گرداند، یا به عالمش بهر تکمیل ناقصان بازگرداند، و چون به عالمش مراجعت فرماید، آن رنگهای عالم که از او برکشیده بود به رنگ خود در وی پوشاند، عاشق چون در کسوت خود نگرد،‌ خود را به رنگ دیگر بیند، حیران بماند:

Аз худбуи дигар ёбад , гуяд :

از خودبوی دیگر یابد، گوید:

Ашам мнк насимоаст аърФаҳ . Балки ҳамагии худ ӯро ёбад гуяд : анои ман аҳўӣ ва ман аҳўии ано . Дар ҳар чаҳ нигаҳ кунад вҷўддўст бинад , маълум кунад ки : кули шиӣии ҳолки алои виҷҳа , чаҳ ваҷҳ дорад ? чаро нишоед ки ҳоء - виҷҳа - оид шиӣӣ бошад , чаҳ ҳар шиӣӣ аз рӯй сӯрат ҳолкаст ва аз рӯй маънии боқӣ , чаҳ азўҷаҳи маънии он ваҷҳи зуҳӯр ҳақаст ки : вибқии ваҷҳи рбк , эй дӯст чун донистӣ ки маънӣу ҳақиқати ашёъ ваҷҳ ӯст , пас : арноолошёءи комаи ҳай , май гӯй то аёни бинӣ ки :

اشم منک نسیماً است اعرفه. بلکه همگی خود او را یابد گوید: انا من اهوی و من اهوی انا. در هر چه نگه کند وجوددوست بیند، معلوم کند که: کل شیئی هالک الا وجهه، چه وجه دارد؟ چرا نشاید که هاء-وجهه- عاید شیئی باشد، چه هر شیئی از روی صورت هالک است و از روی معنی باقی، چه ازوجه معنی آن وجه ظهور حق است که: ویبقی وجه ربک، ای دوست چون دانستی که معنی و حقیقت اشیاء وجه اوست، پس: ارناالاشیاء کما هی، می‌گوی تا عیان بینی که:

Қул лмни аларз ва ман фӣҳо . . . Сиқўлўни ллаҳ . Субҳони аллоҳ : сухан мастона меравад маъзӯри дор ки :

قل لمن الارض و من فیها... سیقولون لله. سبحان الله: سخن مستانه می‌رود معذور دار که:

Низ дар баҳрӣ афтодаам ки каронаш падед нест .

نیز در بحری افتاده‌ام که کرانش پدید نیست.

Агар маъонии ин калимот ба нисбат бо баъзе Фҳўми мукаррари намояд маъзӯр дорад , ки ҳар чанд мехоҳам ки худро бсоҳл андозам , соҳил ёфта намешавад аз ҳар сўӣӣ мавҷӣам рабӯдааст ва дар лаҷае афканда .

اگر معانی این کلمات به نسبت با بعضی فهوم مکرر نماید معذور دارد، که هر چند می‌خواهم که خود را به ساحل اندازم، ساحل یافته نمی‌شود از هر سوئی موجی‌ام ربوده است و در لجه‌ای افکنده.

Ва чандон ки худро маломат мекунам :

و چندان که خود را ملامت می‌کنم:

Боз ҳиммат мегуяд : ноумедии шарт роҳ нест .

باز همت می‌گوید: ناامیدی شرط راه نیست.

Дил низ дар баҳри умеди даст ва поӣӣ мезанад ва бо ҷони блби расидаи ин хитоб мекунад :

دل نیز در بحر امید دست و پائی می‌زند و با جان به لب رسیده این خطاب می‌کند:

٭٭٭

٭٭٭