Агар , эй орзӯии ҷон ки туе

اگر، ای آرزوی جان که تویی

Бози байнами туро чунон ки туе

باز بینم تو را چنان که تویی

Шавам аз қайди ҷисму ҷони фориғ

شوم از قید جسم و جان فارغ

Ба ту машғӯли вази ҷаҳони фориғ

به تو مشغول وز جهان فارغ

Гар ту рӯзӣ ба гуфтани суханӣ

گر تو روزی به گفتن سخنی

Илтифотӣ кунӣ ба мисли манӣ

التفاتی کنی به مثل منی

Чун ҳадис ту башнавад гӯшам

چون حدیث تو بشنود گوشم

Равад аз ҳоли хештани ҳушам

رود از حال خویشتن هوشم

Дидаро дидан ту май бояд

دیده را دیدن تو می‌باید

Диданат гарчи шавқ афзоед

دیدنت گرچه شوق افزاید

Бастаи ақлу ҳушро зини пас

بستهٔ عقل و هوش را زین پس

Чашми ҷодӯу холи шӯхи ту бас

چشم جادو و خال شوخ تو بس

Ҳар нафаси чашми шӯхат , аз паии ноз

هر نفس چشم شوخت، از پی ناز

Шева тоза мекунад оғоз

شیوهٔ تازه می‌کند آغاز

Лабати оби ҳаёти ҷон ман аст

لبت آب حیات جان من است

Шавқи пайдои ғами ниҳон ман аст

شوق پیدا غم نهان من است

Бо лабат , кӯ ҳаёт шуд ҷон ро

با لبت، کو حیات شد جان را

Қадар набӯд худ оби ҳайвон ро

قدر نبود خود آب حیوان را

Машкан дил , чунон ки одат туаст

مشکن دل، چنان که عادت توست

Ки дилами махзан муҳаббат туаст

که دلم مخزن محبت توست

На фароғат ба ҳасби ҳоли миннат

نه فراغت به حسب حال منت

На маҷолӣ ки бишинавам суханат

نه مجالی که بشنوم سخنت

Гар ба соляти навбатии байнам

گر به سالیت نوبتی بینم

Буд эҳёии ҷони мискинам

بود احیای جان مسکینم

Бо ту байнами рақиб ва ман гузарон

با تو بینم رقیب و من گذران

Дида бар ҳам ниҳода , дили нигарон

دیده بر هم نهاده، دل نگران

Ҷони моро таъаллуқӣ ки ба туаст

جان ما را تعلقی که به توست

Бо худ овардаем , он зи нахуст

با خود آورده‌ایم، آن ز نخست

Ҳар чаҳ дилро бидон набошад оз

هر چه دل را بدان نباشد آز

Дидаи фориғ буд з дидани боз

دیده فارغ بود ز دیدن باز

Дил бихоҳад ки дидаро бинад

دل بخواهد که دیده را بیند

Дидаи ҳайрон , ки то куҷо бинад ?

دیده حیران، که تا کجا بیند؟

Андарони раҳ казу нишони ҷӯянд

اندران ره کزو نشان جویند

Сар фидо карда , тарк ҷон гӯйанд

سر فدا کرده، ترک جان گویند