Буд дар кунҷи хонаи субҳи дамӣ
بود در کنج خانه صبح دمی
Хотири ман бахуди фитодаи дамӣ
خاطر من بخود فتاده دمی
Ғазалӣ дилпазир ме гуфтам
غزلی دلپذیر میگفتم
Дрр аз ишқи дӯст май сифтам
درر از عشق دوست میسفتم
Нафасии васф ёр ме ронадам
نفسی وصف یار میراندم
Соъатии лавҳ дӯст ме хондам
ساعتی لوح دوست میخواندم
Дили зи аҳволи неку бади озод
دل ز احوال نیک و بد آزاد
Ҳар замонами натиҷа Эй ме дод
هر زمانم نتیجهای میداد
Ақли гардуни наварди гарданкаш
عقل گردون نورد گردنکش
Ҷамъ карда дил аз чаҳор вази шаш
جمع کرده دل از چهار وز شش
Фикр олам намой маънӣ хон
فکر عالم نمای معنی خوان
Дар димоғи хаёли саргардон
در دماغ خیال سرگردان
Завқи лиззати шиноси шоҳиди боз
ذوق لذت شناس شاهد باز
Карда дар ишқи нағмаҳо оғоз
کرده در عشق نغمهها آغاز
Табъи ръногрои ширини кор
طبع رعناگرای شیرین کار
Карда ҳасани арӯси фикр нигор
کرده حسن عروس فکر نگار
Калаки наққоши хуии маънии ҷӯй
کلک نقاش خوی معنی جوی
Карда маънии равон , чу об ба ҷӯй
کرده معنی روان، چو آب به جوی
Хомаи Нақшбанди чобуки даст
خامهٔ نقشبند چابک دست
Бткӣ чандро сувар май баст
بتکی چند را صور میبست
Омад аз олами хафо ба зуҳӯр
آمد از عالم خفا به ظهور
Як як аз дили маъонии мастур
یک یک از دل معانی مستور
Дар чунон ҳолатӣ ки ҷон ларзад
در چنان حالتی که جان لرزد
Дӯст ногоҳ ҳалқа бар дар зад
دوست ناگاه حلقه بر در زد
Савт бар дар занон , зи қръи ҳаво
صوت بر در زنان، ز قرع هوا
Аз раҳи гӯш ҳуш гуфт маро :
از ره گوش هوش گفت مرا:
Хез ва бигушоӣ дар , ки ёр омад
خیز و بگشای در، که یار آمد
Мива аз шохи умр бор омад
میوه از شاخ عمر بار آمد
Бе хабари гашти ақли сармастам
بی خبر گشت عقل سرمستم
Бихўд аз ҷои худ буруни ҷустам
بیخود از جای خود برون جستم
Багушӯдам дараш , чу рух бинмуд
بگشودم درش، چو رخ بنمود
Дар ҷинат ба рӯй ман багушӯд
در جنت به روی من بگشود
Андар омад , зи моҳи тобон тар
اندر آمد، ز ماه تابانتر
зи сеӣ сарви баси хиромон тар
ز سهی سرو بس خرامانتر
Соя ғам бирафт аз сари ман
سایهٔ غم برفت از سر من
КоФтоб андар омад аз дар ман
کافتاب اندر آمد از در من
Бар Рахши ҳамчу мӯӣ ошуфтам
بر رخش همچو موی آشفتم
Маст ва ҳайрон шудам бадв гуфтам :
مست و حیران شدم بدو گفتم:
Ваа ! ки баси хубу дилкаши омада Эй
وه! که بس خوب و دلکش آمدهای
Марҳабо ! марҳабо ! хуши омада Эй
مرحبا! مرحبا! خوش آمدهای
Баси латифӣу неки зебоӣ
بس لطیفی و نیک زیبایی
Ҳурӣ ва аз биҳишт май ое
حوری و از بهشت میآیی
Одамиро чунин набошад нур
آدمی را چنین نباشد نور
Мулкӣ ? ё парӣ ? бутӣ ? ё ҳур ?
ملکی؟ یا پری؟ بتی؟ یا حور؟
То ҷаҳонаст , мисли ту қамарӣ
تا جهان است، مثل تو قمری
Дар наомад ба дилбарии зи дарӣ
در نیامد به دلبری ز دری
Чаҳ малики пайкарӣ ! баноми эзад
چه ملک پیکری! بنام ایزد
КоФридти зи рӯҳи томи эзад
کآفریدت ز روح تام ایزد
Моҳи рӯеу офтоби ҷабин
ماه رویی و آفتاب جبین
Одамии зода касе надид чунин
آدمیزاده کسی ندید چنین
Лаби лаълаш , казу занами лаббайк
لب لعلش، کزو زنم لبیک
Кард ишорат ки : « ассаломи алейк »
کرد اشارت که: «السلام علیک»
Гуфтамаш : сад дилати фидои салом
گفتمش: صد دلت فدای سلام
« ва алейк ассалому алокром »
«و علیک السلام و الاکرام»
Аз шароби ғурури хӯбии маст
از شراب غرور خوبی مست
Музей бар кунад ва соъатӣ бинишаст
موزه بر کند و ساعتی بنشست
Сӯй ашъор гуфта ме нигаред
سوی اشعار گفته مینگرید
Ин ғазал бар варақ навишта бидид :
این غزل بر ورق نوشته بدید: