Он ғизоли ин ғазал чу зебо дид
آن غزال این غزل چو زیبا دید
Ба киришма ба сӯй ман нигаред
به کرشمه به سوی من نگرید
Зад чу тӯтии яке шикарханда
زد چو طوطی یکی شکرخنده
Гуфт : завқати мазиду поянда
گفت: ذوقت مزید و پاینده
Кандар омоҷи нутқи маънии ҷӯй
کاندر آماج نطق معنی جوی
Тири фикри ту май шикофади мӯӣ
تیر فکر تو میشکافد موی
Гарчи бисёр май нўохтмт
گرچه بسیار مینواختمت
Ба ҳақиқат кунун шнохтмт
به حقیقت کنون شناختمت
Анъми аллоҳи неъмати ишқат
انعمالله نعمت عشقت
Ба чунин шеъру ҳикмати ишқат
به چنین شعر و حکمت عشقت
Зини сифати дарҳо ки табъи ту сифт
زین صفت درها که طبع تو سفت
Хуб гуфтӣу нек хоҳӣ гуфт
خوب گفتی و نیک خواهی گفت
Гуфтамаш : мисли ин нагуфта касе
گفتمش: مثل این نگفته کسی
Гуфт : азин навъ гуфтаанд басӣ
گفت: ازین نوع گفتهاند بسی
Шеър , дар олимӣ ки мардонанд
شعر، در عالمی که مردانند
Бозии кӯдакон ҳаме хонанд
بازی کودکان همی خوانند
Шоирӣ мунқатиъ кунад нурат
شاعری منقطع کند نورت
Хоссаи даъвигарӣ дарин сӯрат
خاصه دعوی گری درین صورت
Нишнидӣ ту ин ҳадиси савоб ?
نشنیدی تو این حدیث صواب؟
Аз набӣ : « кули мдъи каззоб »
از نبی: «کل مدع کذاب»
Шеъри он ба ки худ ндонндш
شعر آن به که خود ندانندش
Зонка « ҳайзи алрҷол » хўонндш
زانکه «حیض الرجال» خوانندش
Рӯ ба таҳсили илми шӯи машғӯл
رو به تحصیل علم شو مشغول
Ки ҷузи он ҷумла фозиласту фузул
که جز آن جمله فاضل است و فضول
Варна , даъвӣ макун , ба маънӣ кӯш
ورنه، دعوی مکن، به معنی کوش
Рӯ ба кунҷӣ дарун нишин , хомӯш
رو به کنجی درون نشین، خاموش
Дар мақомоти ошиқони масти ой
در مقامات عاشقان مست آی
Варна биншину хештани мстоӣ
ورنه بنشین و خویشتن مستای
Худ сутӯдааст ҳар ки аҳл буд
خود ستوده است هر که اهل بود
Худситоеи нишони ҷаҳл буд
خودستایی نشان جهل بود
ё савори ой дар сухани ронӣ
یا سوار آی در سخنرانی
ё хаттии бози даҳ ба нодонӣ
یا خطی باز ده به نادانی
ё дарун шӯ битоб хонаи ишқ
یا درون شو بتاب خانهٔ عشق
ё бурун на қадами зи хонаи ишқ
یا برون نه قدم ز خانهٔ عشق
Бас ки гуфтанд ҳар як аз ҳавасӣ
بس که گفتند هر یک از هوسی
Ғазалу қитъау қасидаи басӣ
غزل و قطعه و قصیده بسی
Гар ту пари моя эй дарин бозор
گر تو پر مایهای درین بازار
Нмтии тоза ва ғариб биор
نمطی تازه و غریب بیار
Гуфтам : эй нури чашми нохуфта
گفتم: ای نور چشم ناخفته
Ҳама гуфтанд , чист ногуфта ?
همه گفتند، چیست ناگفته؟
эй ба буии ту зиндаи ҷону танам
ای به بوی تو زنده جان و تنم
Ман кӣм ? то куҷо расад суханам ?
من کیم؟ تا کجا رسد سخنم؟
Гуфт ҳаии ҳай , на ин чунин , на чунон
گفت هی هی، نه این چنین، نه چنان
Хештанро ҳақири мояи мадон
خویشتن را حقیر مایه مدان
Сухани дили зи шоирӣ давр аст
سخن دل ز شاعری دور است
Насри манзуму назм мансур аст
نثر منظوم و نظم منثور است
Маншаи ин сухани ҳам аз ҷое аст
منشا این سخن هم از جایی است
Мӯҷиби ишқи ҳасан зебоӣ аст
موجب عشق حسن زیبایی است
Дар ҷаҳони ҳеҷ каси мушавваши ишқ
در جهان هیچ کس مشوش عشق
Нашуд , алои зи сӯзи оташи ишқ
نشد، الا ز سوز آتش عشق
Ҳар забонӣ сухан надонад гуфт
هر زبانی سخن نداند گفت
Ҳар басирӣ гуҳар надонад сифт
هر بصیری گهر نداند سفت
Ҳамаро нест , гарчи ҷон ва тан аст
همه را نیست، گرچه جان و تن است
Ҷони маънӣ , ки дар тан сухан аст
جان معنی، که در تن سخن است
Мард , агар бар фалаки рсонндш
مرد، اگر بر فلک رسانندش
То нагӯяд сухан , ндонндш
تا نگوید سخن، ندانندش
Суханӣ каз сар сафо гӯйанд
سخنی کز سر صفا گویند
Он накӯтар ки бармало гӯйанд
آن نکوتر که برملا گویند
Ту на онӣ каз асли дида на Эй
تو نه آنی کز اصل دیده نهای
Шарбати васлро чашида на Эй
شربت وصل را چشیده نهای
Аз сафои хотир ту дорад нур
از صفا خاطر تو دارد نور
Ҳастӣ аз « ҳуби мосўии аллоҳ » давр
هستی از «حب ماسوی الله» دور
Бози монда нае ба сӯрату бас
باز مانده نهای به صورت و بس
Фарқи донеи миёни ишқу ҳавас
فرق دانی میان عشق و هوس
Бози донистае ҳақиқати ишқ
باز دانستهای حقیقت عشق
Зонка варзидае тариқати ишқ
زانکه ورزیدهای طریقت عشق
Андарин шеваи тӯҳфа Эй бурдор
اندرین شیوه تحفهای بردار
Назд ушшоқ ёдгор биор
نزد عشاق یادگار بیار
Пой дар на ба ҷодаи таҳқиқ
پای در نه به جادهٔ تحقیق
Аз ту оғоз ва аз худои тавфиқ
از تو آغاز و از خدا توفیق
Аз ироқии салом бар ушшоқ
از عراقی سلام بر عشاق
Аз ҷигари хастагони дарди фироқ
از جگر خستگان درد فراق