Соқио , бода сабӯҳ бидиҳ

ساقیا، بادهٔ صبوح بده

Ошиқонро ғизоӣ рӯҳ бидиҳ

عاشقان را غذای روح بده

Бодаи ишқи даҳ ба мо мисатон

بادهٔ عشق ده به ما مستان

намебидиҳ « мои » мо зи мо бустон

می بده «مای» ما ز ما بستان

Дар дилам на ҳаловати мастӣ

در دلم نه حلاوت مستی

То шавад нестӣ ман ҳастӣ

تا شود نیستی من هستی

Зон суроҳе , ки ҷом ризвон аст

زان صراحی، که جام رضوان است

Бодае даҳ , ки ҷуръааш ҷон аст

باده‌ای ده، که جرعه‌اش جان است

эй ки бар ёди лаъли дилҷӯят

ای که بر یاد لعل دلجویت

Бодаи нохӯрда , мастам аз бӯят

باده ناخورده، مستم از بویت

Нафасии бозпурси мисатон ро

نفسی بازپرس مستان را

Роҳатӣ бахш мепрессатон ро

راحتی بخش می‌پرستان را

Сӯхтам , сӯхтам , дар оташи шавқ

سوختم، سوختم، در آتش شوق

Бихўдм кун дамӣ ба бодаи завқ

بیخودم کن دمی به بادهٔ ذوق

Аҷаб ояд марои зи бодаи параст

عجب آید مرا ز باده‌پرست

Бодаи ушшоқи ночшидаҳу маст

بادهٔ عشاق ناچشیده و مست

Дар биёбон , ба фасли тобистон

در بیابان، به فصل تابستان

Чун баборад ба ташнае борон

چون ببارد به تشنه ای باران

Гарчи як лаҳза зон биёсоед

گرچه یک لحظه زآن بیاساید

Ҳам ба об иштиёқаш афзоед

هم به آب اشتیاقش افزاید

намебифзо , чу шавқами афзудӣ

می بیفزا ، چو شوقم افزودی

Рӯй пинҳон макун , чу бинмудӣ

روی پنهان مکن ، چو بنمودی

Бози махмури ишқро май даҳ

باز مخمور عشق را می ده

Чун мудомами диҳӣ , паёпаии даҳ

چون مدامم دهی، پیاپی ده

То дгрбори мастии оғозам

تا دگربار مستی آغازم

Венаи ғазалро аниси худ созам :

وین غزل را انیس خود سازم: