Писарӣ дошт шаҳнаи табриз

پسری داشت شحنهٔ تبریز

Ҳасан ӯ длФрибу шӯрангез

حسن او دل‌فریب و شورانگیز

Халъати зот ӯ , зи мавзунӣ

خلعت ذات او، ز موزونی

Сӯрати лутфу сунъи бичўнӣ

صورت لطف و صنع بی‌چونی

Шайхи олам , эмоми Ғаззолӣ

شیخ عالم، امام غزالی

Он ҷаҳони улӯмро волӣ

آن جهانِ علوم را والی

Гашти огоҳ зон гузидаи хисол

گشت آگاه زان گزیده خصال

Сифаташ фаҳм кард аз истидлол

صفتش فهم کرد از استدلال

Хабари ҳасан ӯ ба шайх расед

خبر حُسن او به شیخ رسید

Сабру ором аз дилаши бармеад

صبر و آرام از دلش برمید

Асби азм аз замини рай зин кард

اسب عزم از زمینِ ری زین کرد

Майли дидори он нигорин кард

میل دیدار آن نگارین کرد

Аз май иштиёқ ӯ шуд маст

از می اشتیاق او شد مست

Пой дар раҳи ниҳод ва дил барадаст

پای در ره نهاد و دل بر دست

Чун ба наздик шаҳр рафт фақир

چون به نزدیک شهر رفت، فقیر

Арза карданд ҳол ӯ ба амир

عرضه کردند حال او به امیر

Гуфт шаҳна ки : бошад он солус

گفت شحنه که: باشد آن سالوس

Ба умед омад ва шавад маъюс

به امید آمد و شود مایوس

Шайхи сӯрати параст ва зроқ аст

شیخ صورت‌پرست و زراق است

Шуҳра шед андар офоқ аст

شهرهٔ شید اندر آفاق است

Магузоред андарин шаҳраш

مگذارید اندرین شهرش

То равад бози пас , кашад заҳраш

تا رود باز پس، کشد زهرش

Қосидӣ шуд зи шаҳр бар сари роҳ

قاصدی شد ز شهر بر سر راه

Кард аз он ҳоли шайхро огоҳ

کرد از آن حال شیخ را آگاه

Чун ки бишунид шайхи соҳиби дард

چون که بشنید شیخ صاحب درد

Дар ду фарсанги шаҳр манзил кард

در دو فرسنگ شهر منزل کرد

Чун ба ҷайби уфуқ фурӯ шуд ҳўр

چون به جیب افق فرو شد هور

Равшанӣ шуд зи саҳни олами давр

روشنی شد ز صحن عالم دور

Шуд ба харгаҳ , ҳавоӣ бистар кард

شد به خرگه، هوای بستر کرد

Домани хаймаи пари з гавҳар кард

دامن خیمه پر ز گوهر کرد

Шаҳнаро низ хоб дар печид

شحنه را نیز خواب در پیچید

Гӯш кун то ки ӯ ба хоб чаҳ дид :

گوش کن تا که او به خواب چه دید:

Дид дар хоб , каши расӯли худо

دید در خواب، کش رسول خدا

Дод муштии мавиз ва гуфт ӯро :

داد مشتی مویز و گفت او را:

Бустони ин мавизу рӯи ҳоле

بستان این مویز و رو حالی

Худ бабри пеши шайхи Ғаззолӣ

خود ببر پیش شیخ غزالی

Чун даромад ба субҳи шаҳнаи зи хоб

چون درآمد به صبح شحنه ز خواب

Бар гирифт он мавиз ва кард шитоб

بر گرفت آن مویز و کرد شتاب

Шайх чун дид шаҳнаро аз давр

شیخ چون دید شحنه را از دور

Дар паии афтода он сиришта зи нур

در پی افتاده آن سرشته ز نور

Пеш аз он каш ба назд хеш оварад

پیش از آن کش به نزد خویش آورد

Тибқи пари мавиз пеш оварад

طَبَق پر مویز پیش آورد

Кончаҳи имшаби набӣ бар ту гузошт

کآن چه امشب نبی بر تو گذاشت

Ҳон ! нишонаши азин тибқи бардошт

هان! نشانش ازین طبق برداشت

Метолаи равони роҳи илоҳ

متاله روان راه اله

Ба мавизӣ ҷаҳон баранд аз роҳ

به مویزی جهان برند از راه

Ҳасанро сӯратии мубину мадон

حسن را صورتی مبین و مدان

Ба мавизии зи роҳи бози ммон

به مویزی ز راه باز ممان

Босира , чун ки бо камол буд

باصره، چون که با کمال بود

Лиззаташи ротби ҷамол буд

لذتش راتب جمال بود

Гар табиат чашеданаш хоҳад

گر طبیعت چشیدنش خواهد

Бинад ва ҳам расӣданаш хоҳад

بیند و هم رسیدنش خواهد

Себи симин барои чидан нест

سیب سیمین برای چیدن نیست

Зу насиби ту ғайр дидан нест

زو نصیب تو غیر دیدن نیست