Яке аз ошиқони ҷамолат ро

یکی از عاشقان جمالت را

Буд наҷми акобри кубро

بود نجم اکابر کبری

Он муайяни шариъати Аҳмад

آن معین شریعت احمد

Он қарини дилу қариби аҳад

آن قرین دل و قریب احد

Буд бар чархи анҷуми ахёр

بود بر چرخ انجم اخیار

Офтоби маъонии асрор

آفتاب معانی اسرار

Он гиреҳи соликон , ки раҳи бурданд

آن گره سالکان، که ره بردند

Иқтибоси камол азу карданд

اقتباس کمال ازو کردند

Брбўд аз мақоми озодӣ

بربود از مقام آزادی

Дил ӯ ҳасани маҷди Бағдодӣ

دل او حسن مجد بغدادی

Брбўдши бутии чунон мақбул

بربودش بتی چنان مقبول

Ногаҳон аз мақоми олии дил

ناگهان از مقام عالی دل

Ҳасани зебоаши хайл ишқ оварад

حسن زیباش خیل عشق آورد

Сабру ором ӯ ба ғорати барад

صبر و آرام او به غارت برد

Гуфт : оё бар ман оридш ?

گفت: آیا بر من آریدش؟

Ҳаст ҷон ӯ , бар тани оридш

هست جان او، بر تن آریدش

Дар замон назд шайхаш овараданд

در زمان نزد شیخش آوردند

Хотири шайхи гашти рустаи зи банд

خاطر شیخ گشت رسته ز بند

Зу бипурсед : то чаҳ дорад дӯст ?

زو بپرسید: تا چه دارد دوست؟

Ва он чаҳ бошад ки дӯст ошиқ ӯст ?

و آن چه باشد که دوست عاشق اوست؟

Дар дамаш чун ӯ бпрсиднд

در دمش چون او بپرسیدند

Майли шатранҷ бохтани диданд

میل شطرنج باختن دیدند

Шайхи шатранҷи хост , вақт гузид

شیخ شطرنج خواست، وقت گزید

Бо ҳариф зариф ме бозед

با حریف ظریف می‌بازید

Чун ки мағлуб кард хайлаш ро

چون که مغلوب کرد خیلش را

Ҳамагӣ ҷазб кард майлаш ро

همگی جذب کرد میلش را

Ҳуби шатранҷ аз дилаши брбўд

حب شطرنج از دلش بربود

Бозе чанд бас накӯаш намӯд

بازیی چند بس نکوش نمود

Фарси давлаташ чу бозин шуд

فرس دولتش چو بازین شد

Бидқи ҳимматаш ба фарзин шуд

بیدق همتش به فرزین شد

Шоҳи нафасаш азон ърӣ бархест

شاه نفسش ازان عری برخاست

Моҳрухи арсае накӯтар хост

ماهرخ عرصه‌ای نکوتر خواست

Дастҳо боздошти зини дастон

دست‌ها بازداشت زین دستان

Пел ӯ кард ёди ҳндстон

پیل او کرد یاد هندستان

Чанд рӯзӣ ба хилваташ бинишонад

چند روزی به خلوتش بنشاند

Кандар он лавҳи сар ишқ бихонад

کاندر آن لوح سر عشق بخواند

Чун зи завқи сафоаш беҳаш кард

چون ز ذوق صفاش بی‌هش کرد

Ҳама дар ишқ ӯ Фромш кард

همه در عشق او فرامش کرد

Ҳаст ишқи оташӣ , ки шуълаи он

هست عشق آتشی، که شعلهٔ آن

Сӯзад аз дили ҳиҷоб ҳар ҳдсон

سوزد از دل حجاب هر حدثان

Чун бисӯзад ҳавои пичопич

چون بسوزد هوای پیچاپیچ

ӯ бимонад чу зу намонад ҳеҷ

او بماند چو زو نماند هیچ

ӯ саропои тахт анвор аст

او سراپای تخت انوار است

ӯ мтоёии рахт асрор аст

او مطایای رخت اسرار است

ӯ расонади зи шавқи рӯҳонӣ

او رساند ز شوق روحانی

Ба ҷамолу ҷалоли раҳмонӣ

به جمال و جلال رحمانی

Ишқи зи авсофи кирдигор яке аст

عشق ز اوصاف کردگار یکی است

Ошиқу ишқу ҳасани ёр яке аст

عاشق و عشق و حسن یار یکی است

Буд маъбуди холиқи раззоқ

بود معبود خالق رزاق

Нафаси худро ба нафаси худ муштоқ

نفس خود را به نفس خود مشتاق

Он ҷамилӣ , ки ӯ ҷамол орост

آن جمیلی، که او جمال آراست

« канти кнзо » бигуфт ва онгаҳ хост

«کنت کنزا» بگفت و آنگه خواست

То дар ганҷ зот бинмоед

تا در گنج ذات بنماید

Ба калид сифот бигушоед

به کلید صفات بگشاید

Чун ба ӯ софи хос зоҳир шуд

چون به او صاف خاص ظاهر شد

Пеши инсон ба зот ҳозир шуд

پیش انسان به ذات حاضر شد

Ба ҷамоли сафо таҷаллӣ кард

به جمال صفا تجلی کرد

Ишқро ёри аҳл маънӣ кард

عشق را یار اهل معنی کرد

Ёфташ ошиқ аз зуҳӯри сифат

یافتش عاشق از ظهور صفت

Илмаш аз илму қудрат аз қудрат

علمش از علم و قدرت از قدرت

Самъаш аз самъ ва ҳам басари зи басар

سمعش از سمع و هم بصر ز بصر

Дар калом аз калом шуд бхбр

در کلام از کلام شد بخبر

Вази иродати иродаташи ҳосил

وز ارادت ارادتش حاصل

Вази ҳётш ҳаёт шуд восил

وز حیاتش حیات شد واصل

Аз ҷамолаши ҷамол вай намӯд

از جمالش جمال وی نمود

Вази бақояши бақоӣ ишқ фузуд

وز بقایش بقای عشق فزود

Аз муҳаббат муҳаббаташ бишнохт

از محبت محبتش بشناخت

Вази таҷаллии ишқи ишқаши бохт

وز تجلی عشق عشقش باخت

Зини сифатҳо чу буи дӯст шунид

زین صفت‌ها چو بوی دوست شنید

Хештанро надид ва ӯро дид

خویشتن را ندید و او را دید

Мазҳари ваии дӯстро бнҳФт

مظهر وی دوست را بنهفت

« лӣси фии ҷбтии сӯии аллоҳ » гуфт

«لیس فی جبتی سوی الله» گفت

Чун ки барканд ҷбаҳро вораст

چون که برکند جبه را وارست

Ҷбаҳ бар кун , ки пот бар дораст

جبه بر کن، که پات بر دارست

« мобаҳи алоштрок »ро бинишон

«مابه الاشتراک» را بنشان

« мобаҳи аломтёз »ро бар хон

«مابه الامتیاز» را بر خوان

Чун з « субҳон » шудӣ ту « аъзами шан »

چون ز «سبحان» شدی تو «اعظم‌شان»

Гирд ҳастӣ худ з худ бинишон

گرد هستی خود ز خود بنشان