То ғамат бо ман ошноӣ кард

تا غمت با من آشنایی کرد

Дилам аз ҷони худ ҷудоӣ кард

دلم از جان خود جدایی کرد

То ғами ту қабул кард маро

تا غم تو قبول کرد مرا

Ҳастӣ худ малул кард маро

هستی خود ملول کرد مرا

Дар самоъи туам , чу ҳол гирифт

در سماع توام، چو حال گرفت

Аз вуҷӯди худам малол гирифт

از وجود خودم ملال گرفت

Ояти ишқи ту чу бар хондам

آیت عشق تو چو بر خواندم

Мояи ҷону дили броФшондм

مایهٔ جان و دل برافشاندم

Ҳар куҷои офтоби ҳасан ту тофт

هر کجا آفتاب حسن تو تافت

Ошиқонро биҷусту неки бёФт

عاشقان را بجست و نیک بیافت

Агар , эй офтоби ҷони афрӯз

اگر، ای آفتاب جان‌افروز

Шаби мо аз рух ту гардад рӯз

شب ما از رخ تو گردد روز

Андари он бас буд з рӯй ту тоб

اندر آن بس بود ز روی تو تاب

Гӯ : дигар офтобу моҳи мтоб

گو: دگر آفتاب و ماه متاب

эй зи ушшоқи гарми бозорат

ای ز عشاق گرم بازارت

Ба зи ман олимии харидорат

به ز من عالمی خریدارت

Ман кӣм , то занами зи ишқи ту лоф ?

من کیم، تا زنم ز عشق تو لاف؟

Нест даъвои ин сухани зи газоф

نیست دعوای این سخن ز گزاف