эй ҳавои ту мӯниси ҷонам

ای هوای تو مونس جانم

Мояи дарду асли дармонам

مایهٔ درد و اصل درمانم

Мурғи ҷон то бёФти дидаи боз

مرغ جان تا بیافت دیدهٔ باز

Дар ҳавоӣ ту мекунад парвоз

در هوای تو می‌کند پرواز

Гуфту гӯии ту рӯзу шаби ёрам

گفت و گوی تو روز و شب یارم

Ҷусту ҷӯии ту ҳосили корам

جست و جوی تو حاصل کارم

Дилам аз ишқ туаст девона

دلم از عشق توست دیوانه

То ту шамъӣ , ту рости парвона

تا تو شمعی، تو راست پروانه

Нек дар кори хеши ҳайронам

نیک در کار خویش حیرانم

Дарди худро даво наме донам

درد خود را دوا نمی‌دانم

Дар ғами дӯстони меҳри гусал

در غم دوستان مهر گسل

Душманонро бсухт бар ман дил

دشمنان را بسوخت بر من دل

Мо ҳамаи муштарӣ бе поя

ما همه مشتری بی‌پایه

ӯу колоӣ ӯ гарони моя

او و کالای او گران‌مایه

эй зи сўдоиёни дарин бозор

ای ز سوداییان درین بازار

Фориғ аз мисли ман ҳазор ҳазор

فارغ از مثل من هزار هزار

Хоб хоҳам ман аз худо ба дуо

خواب خواهم من از خدا به دعا

То бубинами магар ба хоби ту ро

تا ببینم مگر به خواب تو را

Накунад худ ба хотирати гузарӣ

نکند خود به خاطرت گذری

Ки кунӣ сӯии бедилии назарӣ

که کنی سوی بیدلی نظری

Чун сармост хоки савдоят

چون سرماست خاک سودایت

Фурсатӣ , то наҳем дар поят

فرصتی، تا نهیم در پایت

намесазад ҷуз ба вақти дили бурдан

می‌سزد جز به وقت دل بردن

Илтифотӣ ба бедилӣ кардан

التفاتی به بی‌دلی کردن

Ба тлтФи зи мо рабӯдии дил

به تلطف ز ما ربودی دل

Ба такаббур кунун зиёди мҳл

به تکبر کنون زیاد مهل

Ту ба худ ошиқӣ , зиҳии мушкил !

تو به خود عاشقی، زهی مشکل!

Ки з мо бугзарад туро дар дил

که ز ما بگذرد تو را در دل

Ту сабақи бардае зи некӯён

تو سبق برده‌ای ز نیکویان

Мо зи ишқи ту ин ғазали гӯйон :

ما ز عشق تو این غزل گویان: