эй шудаи чашми ҷони ман ба ту боз

ای شده چشم جان من به تو باز

Аз ту дар дили ниёз ва дар ҷони оз

از تو در دل نیاز و در جان آز

Шаби андӯҳ ман нагардад рӯз

شب اندوه من نگردد روز

То набинам ҷамол рӯй ту боз

تا نبینم جمال روی تو باز

Ту зи фориғӣ ва мо дорем

تو ز ما فارغی و ما داریم

Бар дарат сар бар остони ниёз

بر درت سر بر آستان نیاز

Дар дилами орзӯии ишқи ту ро

در دلم آرزوی عشق تو را

Нест анҷом , агар буд оғоз

نیست انجام، اگر بود آغاز

Мурғи ҷонами зи ошиёнаи тан

مرغ جانم ز آشیانهٔ تن

Ҷуз ба Кувайт куҷо кунад парвоз ?

جز به کویت کجا کند پرواز؟

Беш азинми зи хеши даври мадор

بیش ازینم ز خویش دور مدار

То нагардад даридаи пардаи роз

تا نگردد دریده پردهٔ راز

Охир , эй офтоби ҷони афрӯз

آخر، ای آفتاب جان افروز

Соя эй бар ман заъиф андоз

سایه‌ای بر من ضعیف انداز

Аз ту моро гузар нахоҳад буд

از تو ما را گذر نخواهد بود

Гар иҳонат кунӣ вагар эъзоз

گر اهانت کنی وگر اعزاز

Дар ғамат ҳар нафаси ироқӣ ро

در غمت هر نفس عراقی را

Бо хаёлат ҳикоятӣаст дароз

با خیالت حکایتی است دراز