Ошиқ беқарор , аз сари дард

عاشق بی‌قرار، از سر درد

Ба риёи муддатӣ чу тоъат кард

به ریا مدتی چو طاعت کرد

Аз риёи давр буд ихлосаш

از ریا دور بود اخلاصش

Баради сӯии ибодати хосаш

برد سوی عبادت خاصش

Буии таҳқиқ аз он муҷози шунӯд

بوی تحقیق از آن مجاز شنود

Дарӣ аз ошиқӣ бирав багушӯд

دری از عاشقی برو بگشود

Доимои мштғл ба зикри худоӣ

دایما مشتغل به ذکر خدای

На ба шаҳ роҳ доду не ба гадоӣ

نه به شه راه داد و نی به گدای

На шунид аз касе , на бо кас гуфт

نه شنید از کسی، نه با کس گفت

Дар ибодат ба ошкор ва наҳуфт

در عبادت به آشکار و نهفت

Ҳам раияти мурӣд ва ҳам шоҳаш

هم رعیت مرید و هم شاهش

Ҳама аз сокинони даргоҳаш

همه از ساکنان درگاهش

Шабӣ , он ма , чу ҷумла халқ бихуфт

شبی، آن مه، چو جمله خلق بخفت

Зад дар шайх ва дар ҷавобаш гуфт :

زد در شیخ و در جوابش گفت:

Онкӣ маъшӯқ туаст ? гуфт : оре

آنکه معشوق توست؟ گفت: آری

Гар ту онии ман он ним , борӣ

گر تو آنی من آن نیم، باری

Зад басӣ дар валек суд надошт

زد بسی در ولیک سود نداشت

Нагушӯд ва бар худаш нагузошт

نگشود و بر خودش نگذاشت

Шоҳи хубон , чу дид он ҳолат

شاه خوبان، چو دید آن حالت

Мутаассир шуд аз чунон ҳолат

متاثر شد از چنان حالت

Дар худ аз дарди ишқ дардӣ дид

در خود از درد عشق دردی دید

Боз гардид ва ҷой ме нагузид

باز گردید و جای می نگزید

Чун ки дар қасри хеш манзил кард

چون که در قصر خویش منزل کرد

Бо ҳазорон ҳазорандау дард

با هزاران هزار انده و درد

Синаи пари сӯзи азуу дили бирён

سینه پر سوز ازو و دل بریان

Ҷон ба дарёи ғариқу тан ба карон

جان به دریا غریق و تن به کران

Гашти бемор , чу нахурд ва нахуфт

گشت بیمار، چو نخورد و نخفت

Доимо бо худ ин сухан мегуфт :

دایما با خود این سخن می‌گفت:

Толибамро нигар , ки шуд матлӯб

طالبم را نگر، که شد مطلوب

ё муҳиби маро , ки шуд маҳбӯб

یا محب مرا، که شد محبوب

эй падар , баҳри ман табиби мҷўӣ

ای پدر، بهر من طبیب مجوی

Рӯ , зи бемори хеш даст бишӯй

رو، ز بیمار خویش دست بشوی

Кӯ надонад давои ънои маро

کو نداند دوا عنای مرا

Чораи мурдан буд балои маро

چاره مردن بود بلای مرا

Дарди дилро мҷуи давои зи табиб

درد دل را مجو دوا ز طبیب

Ба нагардад , магар ба буии ҳабиб

به نگردد، مگر به بوی حبیب

Чун ки дарди ман аз табиби афзуд

چون که درد من از طبیب افزود

Ҳеҷ дору маро надорад суд

هیچ دارو مرا ندارد سود

Нест дар дили зи заҳри ғами он дард

نیست در دل ز زهر غم آن درد

Ки ба трёқи дафъ шояд кард

که به تریاق دفع شاید کرد

Ман худ ин дардро даво донам

من خود این درد را دوا دانم

Лекин аз шарм гуфт натавонам

لیکن از شرم گفت نتوانم

Чун ба якборагӣ бирафт аз кор

چون به یکبارگی برفت از کار

Ба атобак расед ин гуфтор

به اتابک رسید این گفتار

Гуфт атобак ки : муҳаррам ӯ кист ?

گفت اتابک که: محرم او کیست؟

Боз пурсед азу ба хФиаҳ ки : чист ?

باز پرسید ازو به خفیه که: چیست؟

Сар анқост ? ё димоғи наҳанг ?

سر عنقاست؟ یا دماغ نهنگ؟

Зер дарёст ? ё ба ҳафт авранг ?

زیر دریاست؟ یا به هفت اورنگ؟

Чун бипурсед муҳаррамаш , ба наҳуфт

چون بپرسید محرمش، به نهفت

Рози худро , чунон ки буд , бигуфт

راز خود را، چنان که بود، بگفت

Ишқ нақулӣу чорасозӣ ӯ

عشق نقلی و چاره‌سازی او

Бар ғами хеш ва бениёзӣ ӯ

بر غم خویش و بی‌نیازی او

Вонкаҳи он шаб бирафт ва во гардид

وآنکه آن شب برفت و وا گردید

Ки чаҳ беилтифотӣ аз вай дид

که چه بی‌التفاتی از وی دید

Ба тании хастау дилии пари ғам

به تنی خسته و دلی پر غم

Ҳама тақрир кард бо муҳаррам

همه تقریر کرد با محرم

Чун ки муҳаррам шунид азуи ин роз

چون که محرم شنید ازو این راز

Гуфт дар хизмати атобаки боз

گفت در خدمت اتابک باز

Гуфт , атобак чу ин сухан бишунид :

گفت، اتابک چو این سخن بشنید:

Бояд ин дардро даво талабед

باید این درد را دوا طلبید

Бо бузургони аҳд ӯ бар шайх

با بزرگان عهد او بر شیخ

Ба тазаррӯъи бхўост аз дар шайх

به تضرع بخواست از در شیخ

То кушояд бирав тариқи вусӯл

تا گشاید برو طریق وصول

Кунад аз роҳи ходимяши қабул

کند از راه خادمیش قبول

Зини нмти пеш ӯ басии ронданд

زین نمط پیش او بسی راندند

Қиссаи рози пас фурӯи хонданд

قصهٔ راز پس فرو خواندند

Риққатӣ дар миёна пайдо шуд

رقتی در میانه پیدا شد

Асари ишқ ӯ ҳувайдо шуд

اثر عشق او هویدا شد

Шайх , аз роҳи ҳақ , фароғат ро

شیخ، از راه حق، فراغت را

Ба ризо гуфт он ҷамоатро :

به رضا گفت آن جماعت را:

Ин банно бар мурод ман манеҳед

این بنا بر مراد من منهید

Лек ӯро мурод ӯ бидиҳед

لیک او را مراد او بدهید

Пас атобак гирифт ӯро даст

پس اتابک گرفت او را دست

Пери ақди никоҳ ӯ дар баст

پیر عقد نکاح او در بست

Пеши духтар аз он хабари бурданд

پیش دختر از آن خبر بردند

Ҳамдамаш соъатӣ биовараданд

همدمش ساعتی بیاوردند

Ёри маҳбӯб ва пас муҳиби мурӣд

یار محبوب و پس محب مرید

Чун ки дар остон шайх расед

چون که در آستان شیخ رسید

Зад сарангушт бар дараш дар ҳол

زد سرانگشت بر درش در حال

Бор додаш , кунун ки буд ҳалол

بار دادش، کنون که بود حلال

Иффати ишқу сидқи ёри нигар

عفت عشق و صدق یار نگر

Ҳасани тадбиру хатми кори нигар

حسن تدبیر و ختم کار نگر

Нест дилро , ба ҳеҷ навъ , аз дӯст

نیست دل را، به هیچ نوع، از دوست

Он сафо каз муомилот накӯаст

آن صفا کز معاملات نکوست

Чун ки бунёдро бар асли ниҳод

چون که بنیاد را بر اصل نهاد

Бар дили худ дар муроди кушод

بر دل خود در مراد گشاد

Ишқ ӯро чу хона равшан кард

عشق او را چو خانه روشن کرد

Хонадонаши ҷаҳон музайян кард

خاندانش جهان مزین کرد