Кӯҳи алванд ки шаҳри Ҳамадон доманаш аст
کوهِ الوند که شهرِ همدان دامنش است
Ҷомаи сабз ба бар дораду тӯтӣ маниш аст
جامهٔ سبز به بر دارد و طوطیمنش است
Субҳдами тоза чу хуршед , бадви тобади нур
صبحدم تازه چو خورشید، بدو تابد نور
Сангҳояш зару обаши ҳамаи сӯи нуқра вааш аст
سنگهایش زر و آبش همهسو نقرهوش است
Обшор аз камари кӯҳ , чу резад ба назар
آبشار از کمرِ کوه، چو ریزد به نظر
Нуқраи завб шуда , аз сари зар дар париш аст
نقرهٔ ذوبشده، از سرِ زر در پرش است
Даври шаҳр аз ду тараф , риштаи кҳсории он
دورِ شهر از دو طرف، رشتهٔ کُهساری آن
Чун ду дастии сет ки маъшуқа , дар оғӯш каш аст
چون دو دستیست که معشوقه، در آغوشکش است
Дар паноҳи сафи кҳсор , табиати ҳамаи сӯй
در پناهِ صفِ کُهسار، طبیعت همهسوی
Аз зумурради қаламӣ дар кафшу нақша каш аст
از زُمُرُّد قلمی در کفش و نقشهکش است
Ҳамаи сӯи дояи ҷӯии сет , ки дар тарбият аст
همهسو دایهٔ جوییست، که در تربیت است
Ҳамаи ҷои Тифли гиёҳии сет ки дар парвариш аст
همهجا طفلِ گیاهیست که در پرورش است
Ваа ! аз онгаҳ ки яке тунди насим , аз пас ки
وه! از آنگه که یکی تند نسیم، از پس که
Тунду чолок чу як дашти сипаҳ , дар юриш аст
تند و چالاک چو یک دشت سپه، در یورش است
Ҳар дарахтӣ ба масофаш , сиррӣ оварад фурӯд
هر درختی به مصافش، سری آورد فرود
ё ки дар курнриш ва ё дарсадад кашмакаш аст
یا که در کُرنش و یا درصدد کشمکش است
Ваа ! чаҳ сахтаст ки инсон ба забонаши орад
وه! چه سخت است که انسان به زبانش آرد
Ончӣ аз нақшаи айвони ҷаҳон , дар сараш аст
آنچه از نقشهٔ ایوانِ جهان، در سرش است
Теппа ( пери мусалло ) , зи ҷавонии ёдаш
تپه (پیر مصلی)، ز جوانی یادش
Аз фари санҷар ва аз шавкат аҳхомнш аст
از فرِ سنجر و از شوکتِ اهخامنش است
Хуфта бо болаш ва бо нола чунин ме гуяд
خفته با بالش و با ناله چنین میگوید
Гарчи андари назари содаи даҳон хамаш аст
گرچه اندر نظرِ ساده دهانِ خَمُش است
Ки наярзад ба ҳамаи лиззати перии хушӣ Эй
که نیرزد به همه لذتِ پیری خوشیای
Дар ҷавонӣ ки чароғонеи муштӣ ?калуш аст
در جوانی که چراغانی مشتی کلش است
Нӯшӣ аз лиззати онӣ , хуоне неш аст
نوشی از لذتِ آنی، خوانی نیش است
Ту чаҳ донеи ҳамаи умрати пас аз он дар аташаст ?
تو چه دانی همه عمرت پس از آن در عطش است؟
Дар чунин харгаҳи хуш , хаймаи зишти Ҳамадон
در چنین خرگه خوش، خیمهٔ زشتِ همدان
Ҳамчу дар синаи гурҷӣ , дили халқ ҳабаш аст
همچو در سینهٔ گُرجی، دلِ خلقِ حبش است