Вақте олу шуда дар Теҳрон ( ду )
وقتی آلو شده در تهران (دو)
Ҳамаи рафтанди пай ( ду ) ба шаккӣ
همه رفتند پی (دو) به شکی
Ҳаст ( ду ) онҷо мем ду ҷавон
هست (دو) آنجا میم دو جوان
Нест ҷузи Эрони девон ( ду ) ба яке
نیست جز ایران دیوان (دو) به یکی
Хостам аз ту ҳатк пора кунам
خواستم از تو هتک پاره کنم
Ҳайф ва афсӯс намонда ҳаткӣ
حیف و افسوس نمانده هتکی
Донам аз баҳр чаҳ кардӣ дохил
دانم از بهر چه کردی داخل
Дар ҳимояти саракӣ , аз дар кӣ
در حمایت سرکی، از در کی
Хояи ҳёӣти давлат , чанде аст
خایه هیائت دولت، چندی است
Шуда бо хояи ту , хонаи яке
شده با خایه تو، خانه یکی
Фикри нокарда , мшоролдўлаҳ
فکر ناکرده، مشارالدوله
Бастанӣ дод , чаҳ аз сад чаҳ яке
بستنی داد، چه از صد چه یکی
Ту чаҳ вай , кунӣ бефикр мабош
تو چه وی، کونی بی فکر مباش
Фикри ҳоли худ ва ман кун кумакӣ
فکر حال خود و من کن کمکی
Ман ба авзоъ фалак ме хандам
من به اوضاع فلک می خندم
Сари худ гир ва бирав , эй калакӣ !
سر خود گیر و برو، ای کلکی!
« бояд донист ки девони дўбгии мавқеӣ ки орифи алайҳи давлати шеърии сурӯд ва бо камол беинсофӣ дар ҳайати давлат аз ориф съоит кард вале вай бо ман аз солҳо хусумат меварзед , манеҳам бмносбти он мавқе , абёти зайлро сурӯдам . »
«باید دانست که دیوان دوبگی موقعی که عارف علیه دولت شعری سرود و با کمال بی انصافی در هیات دولت از عارف سعایت کرد ولی وی با من از سالها خصومت میورزید ،منهم بمناسبت آن موقع ،ابیات ذیل را سرودم.»
Олу ки ( ду ) то буд дигар бора яке шуд
آلو که (دو) تا بود دگر باره یکی شد
Акнӯн ( ду ) дигар мансаби девон ( ду ) багӣ шуд
اکنون (دو) دگر منصب دیوان (دو) بگی شد
Ҳар кас ба дурустяш , кунад фахр дар олам
هر کس به درستیش، کند فخر در عالم
Фахрияи ин хира , ҳамоно туркӣ шуд !
فخریه این خیره، همانا ترکی شد!
Он кас ки бидон шурӣ , шӯряши фалон буд
آن کس که بدان شوری، شوریش فلان بود
Аз бас ки фалон хӯрд , бад-ӣн бенамакӣ шуд !
از بس که فلان خورد، بدین بی نمکی شد!
Май хости ҳатки пораи намояд , зи ваии ориф
می خواست هتک پاره نماید، ز وی عارف
Асбоби халосяши ҳамон беҳаткӣ шуд
اسباب خلاصیش همان بی هتکی شد
Бечораи ду қазвӣниаш , озор намуданд
بیچاره دو قزوینی اش، آزار نمودند
Зини ҳаҷви зи қазвӣнии дигар кутакӣ шуд
زین هجو ز قزوینی دیگر کتکی شد
Гуҳ ( Аҳмади қазвӣнӣ ) хФтондш ва бар зад
گه (احمد قزوینی) خفتاندش و بر زد
К-эии хираи фаромӯши ту кор сабукӣ шуд
کای خیره فراموش تو کار سبکی شد
Гуҳи орифи қазвӣниаш ин гуфт ки донам
گه عارف قزوینی اش این گفت که دانم
Аз чаҳ зи ту бар ҳиأти давлат кумакӣ шуд
از چه ز تو بر هیأت دولت کمکی شد
Чандеаст ки бо хояи ту хояи давлат
چندیست که با خایه تو خایه دولت
Ҳамсояи як ҷои маҳалу хона яке шуд
همسایه یک جا محل و خانه یکی شد
Ҳқо ки ба беҳуда шавад сарзаниш аз халқ
حقا که به بیهوده شود سرزنش از خلق
Гарчи ддрии гашт ва ё худ калакӣ шуд
گرچه ددری گشت و یا خود کلکی شد
Зини хояи ваии ҷои зиёдии баду муҳтоҷ
زین خایه وی جای زیادی بد و محتاج
Бар хояи ағёр , ба расм ядакӣ шуд
بر خایه اغیار، به رسم یدکی شد
Бар ҳазрат ( ду ) кист ки аз мо бирасонад
بر حضرت (دو) کیست که از ما برساند
Ки ин гӯнаи туро боиси тсдиъ яке шуд
که این گونه تو را باعث تصدیع یکی شد
К-эй « ду » з дўӣит набарӣ , сарфаи дигар
کای «دو» ز دوئیت نبری، صرفه دیگر
Боист яке буд ва яке гуфт ва яке шуд
بایست یکی بود و یکی گفت و یکی شد