Марогар ба ҷовид ? умрӣ диҳанд

مرا گر به جاوید؟ عمری دهند

Сипас бар серум , тоҷ шоҳӣ ниҳанд

سپس بر سرم، تاج شاهی نهند

Ҳамоно шавад , зи он ман кишварӣ

همانا شود، ز آن من کشوری

Дар ояд ба фармони ман лашкарӣ

در آید به فرمان من لشکری

Яке тахти зар , зер поем ниҳанд

یکی تخت زر، زیر پایم نهند

Ба некӯтарин қаср , ҷоем диҳанд

به نیکوترین قصر، جایم دهند

Ду сад духтари маҳваши глъзор

دو صد دختر مهوش گلعذار

Бигарданд доими маро дар канор

بگردند دائم مرا در کنار

Ба ъушрат гузоранд , айёми ман

به عشرت گذارند، ایام من

Банушанд баси бода бар номи ман

بنوشند بس باده بر نام من

Ҳамин гӯнаам бо ҳамин дастгоҳ

همین گونه ام با همین دستگاه

Гузоранд ва бас бугзарад солу моҳ

گذارند و بس بگذرد سال و ماه

Ҳамаи мардуми соҳиби бахту ҷоҳ

همه مردم صاحب بخت و جاه

Ба ҳасрати намоянд бар ман нигоҳ

به حسرت نمایند بر من نگاه

Касе гар бигӯед , дар он гиру дор

کسی گر بگوید، در آن گیر و دار

Ба ман : к-эии баин толеъи бахти ёр ? !

به من: کای بهین طالع بخت یار؟!

Ту конқдри айшу хушии дида Эй

تو کانقدر عیش و خوشی دیده ای

Сазадгар ҷаҳонро писандида Эй

سزد گر جهان را پسندیده ای

Бадв гӯям эдар хушӣ чист ? ҳеҷ

بدو گویم ایدر خوشی چیست؟ هیچ

Хушӣ чист ҷузи нохушӣ , нест ҳеҷ

خوشی چیست جز ناخوشی، نیست هیچ

Ҳамин ин ҳамаи баргу созу тараб

همین این همه برگ و ساز و طرب

Ки бӯда марои доимои рӯзу шаб

که بوده مرا دائما روز و شب

Ҳамин боргоҳ ва ҳамин иқтидор

همین بارگاه و همین اقتدار

Ҳамин вазъи пояндаи устувор

همین وضع پاینده استوار

Ҳамин комёбӣ ҳар рӯзу шаб

همین کامیابی هر روز و شب

Ҳамин рӯзу шаб , бонги айшу тараб

همین روز و شب، بانگ عیش و طرب

Наярзад ба он дам , ки дили орзӯ

نیرزد به آن دم، که دل آرزو

Ба чизе намӯд ва нашуд , зон ӯ !

به چیزی نمود و نشد، زآن او!