Якеро зи тан , ҷома дар дуздгоҳ

یکی را ز تن، جامه در دزدگاه

Бикунаданд аз кафши по то кулоҳ

بکندند از کفش پا تا کلاه

Пас онгоҳ , он рӯз то шаби давид

پس آنگاه، آن روز تا شب دوید

Ки то бар диҳӣ , нимаи шаб дар расед

که تا بر دهی، نیمه شب در رسید

Бишуд дар сарои худованди даҳ

بشد در سرای خداوند ده

Ки чизеи маро эй худованди даҳ

که چیزی مرا ای خداوند ده

Ки то пӯшади андоми худ ин ғулом

که تا پوشد اندام خود این غلام

Бади андари даҳонаш ҳануз ин калом :

بد اندر دهانش هنوز این کلام:

Ки он хоҷаи хидматгузорони бхўост

که آن خواجه خدمتگزاران بخواست

Бигуфто кунун кин ғуломии зи мост :

بگفتا کنون کاین غلامی ز ماست:

Саҳаргаҳ ба бозораш , андар бурид

سحرگه به بازارش، اندر برید

Фурушеду нақдина аш оваред !

فروشید و نقدینه اش آورید!

Чу он бенаво , ин сухани бршнФт ?

چو آن بینوا، این سخن برشنفت؟

Сар аз ҷайби ҳайрат бурун кард ва гуфт :

سر از جیب حیرت برون کرد و گفت:

Бигуфтам ғуломӣ ки тан пӯшӣ ам

بگفتم غلامی که تن پوشی ام

Нагуфтам ғуломам ки бифурӯшӣам !

نگفتم غلامم که بفروشی ام!

Дилами баси зи кирдори он хоҷаи сӯхт

دلم بس ز کردار آن خواجه سوخت

Ки моро ба ном ғуломӣ фурухт !

که ما را به نام غلامی فروخت!

Навиштам ман ин қиссаро ёдгор

نوشتم من این قصه را یادگار

Ки то ёд дорад , варои рӯзгор

که تا یاد دارد، ورا روزگار