Ҳар гуноҳӣ , ки одамии ъмдо ба олам ме кунад

هر گناهی، کآدمی عمدا به عالم می‌کند

Эҳтиёҷаст : он ки асбобаш фароҳам ме кунад

احتیاج است، آن که اسبابش فراهم می‌کند

Варна , кӣ ъмдои гуноҳ , авлод одам мекунад ?

ور نه، کی عمداً گناه، اولاد آدم می‌کند؟

ё ки аз баҳри хатои худро мусаммам мекунад !

یا که از بهر خطا خود را مصمم می‌کند؟

Эҳтиёҷаст : он ки зу табъи башар , Ром ме кунад

احتیاج است، آن که زو طبع بشر، رَم می‌کند

Шодии як соларо , як рӯза мотам мекунад !

شادی یک ساله را، یک روزه ماتم می‌کند

Эҳтиёҷаст : он ки қадари одамӣ кам мекунад !

احتیاج است، آن که قدر آدمی کم می‌کند

Дар бар номард , пушти мардро хам мекунад !

در بر نامرد، پشت مرد را خم می‌کند

Аз идораи ронда : марди бахти бргрдидаҳ эй !

از اداره رانده، مردِ بخت‌برگردیده‌ای

Сақфи хона аз фишори барфу гули хобидае !

سقف خانه از فشار برف و گل خوابیده‌ای

Зан дар он , аз ҳавли ҷони худ , ҷанини зоидае !

زن در آن، از هولِ جانِ خود، جنین زاییده‌ای

Наъши даҳ солаи писар , дар дасти сармои дидае !

نعش ده ساله پسر، در دست سرما دیده‌ای

Аз падари даври вази нон нохӯрдаам бишнидае !

از پدر دور و ز نان ناخورده‌ام بشنیده‌ای

Рафт дуздии хонаи як мамлакати дзидаҳ Эй

رفت دزدی خانهٔ یک مملکت‌دزیده‌ای

Шуд зи роҳи боми боло , бо тани ларзида Эй

شد ز راه بام بالا، با تنِ لرزیده‌ای

АўФтод аз бом ва , шуд наъши зи ҳам пошидае !

اوفتاد از بام و شد نعش ز هم پاشیده‌ای

Бе бизоъати духтарӣ , алломаи аҳди ҷадид

بی‌بضاعت دختری، علامهٔ عهد جدید

Дошт бар васли ҷавони сарви болои умед

داشت بر وصل جوان سرو بالایی امید

Лек чун бечора , зар , дар кӣсааш бади нопадид

لیک چون بیچاره، زر، در کیسه‌اش بُد ناپدید

Оқибати ҳизуми фуруши пери сар то пои палид

عاقبت هیزم‌فروش پیر سر تا پا پلید

Каз зуғоли кандаи доим дам задӣ , вази чӯби бед

کز زغال کنده دایم دم زدی، وز چوب بید

Аз миёни дакка , кӣсаи кӣса , зар берун кашид

از میان دکه، کیسه‌کیسه، زر بیرون کشید

Модарашро диду духтарро , ба зӯри зари харид

مادرش را دید و دختر را به زورِ زر خرید

Эҳтиёҷ омехт бо мӯии сияҳ , риши сифед

احتیاج آمیخت با موی سیه، ریش سفید

Мардакии перу палиду аҳмақу маълулу ланг

مردکی پیر و پلید و احمق و معلول و لنگ

Ҳеҷ нофаҳмидау номўхтаҳи ғайр аз ҷФнг

هیچ نافهمیده و ناموخته غیر از جفنگ

Рӯй Тахтӣ бо зании зебоӣ дар қасрии қашанг

روی تختی با زنی زیبای، در قصری قشنگ

Орамида чун ки дорад сиккаи санги зарди ранг

آرمیده چون که دارد سکه، سنگ زرد رنگ

Ман ҷавони шоири маърӯф аз чин то фаранг

من جوانِ شاعرِ معروفِ از چین تا فرنگ

Доимо бояд миёни кӯчаҳои пасту танг !

دائماً باید میان کوچه‌های پست و تنگ

Субҳ бигзорам қадам то шом бурдорам шлнг

صبح بگذارم قدم تا شام بردارم شلنگ

Чун надорам санг сикка нест боди ин сиккаи санг !

چون ندارم سنگ، سکه نیست باد این سکه سنگ