Дар такопуӣ ғурубаст , зи гардуни хуршед
در تکاپوی غروب است، ز گردون خورشید
Даҳри пар бим шуду ранги рух дашт парид
دهر پر بیم شد و رنگ رخ دشت پرید
Дили хунини сипеҳр аз уфуқ ғарб дамид
دل خونین سپهر از افق غرب دمید
Чарх аз риҳлати хуршеди сияҳ май пӯшед
چرخ از رحلت خورشید سیه می پوشید
Ки шаби иди ҳамл , хеш ба гардун орост
که شب عید حمل، خویش به گردون آراست
Сол бигузашта бишуд , зарфи замонаши лабрез
سال بگذشته بشد، ظرف زمانش لبریز
Рехт бар соҳати ин номутаноҳии даҳлез
ریخت بر ساحت این نامتناهی دهلیز
Дар кафи соли нав , ояндаи асроромез
در کف سال نو، آینده اسرارآمیز
Ҳамчуи мурғӣ ба нўоӣии ҳҷну лаҳни ситез
همچو مرغی به نوائی هجن و لحن ستیز
Бинишастааст ба боми фалак ва нағма сарост
بنشسته است به بام فلک و نغمه سراست
Ман ба боми андару гӯшам ба фиғон бӯмӣ аст
من به بام اندر و گوشم به فغان بومی است
Дар аҷаби сахт ки имшаб чаҳ шаб мағмумӣаст ?
در عجب سخت که امشب چه شب مغمومی است؟
Ин шаби иди муборак , чаҳ шаб мшӣўмӣ аст
این شب عید مبارک، چه شب مشئومی است
Даҳри мабҳут , чаҳ оянда номаълӯмӣаст ?
دهر مبهوت، چه آینده نامعلومی است؟
Чархи як пардаи наққошӣ , аз осор балост !
چرخ یک پرده نقاشی، از آثار بلاست!
Ногуҳ аз хонаи ҳамсоя , яке нолаи зор
ناگه از خانه همسایه، یکی ناله زار
Дар фазо бар шуд ва бар гӯш ман афтодаш гузор
در فضا بر شد و بر گوش من افتادش گذار
Бории ин нолаи ларзон шуда , аз боди баҳор
باری این ناله لرزان شده، از باد بهار
Бошад аз духтаракӣ , каз ҳамаи олами як бор
باشد از دخترکی، کز همه عالم یک بار
Чеҳраи дилбарӣ аз чеҳра ӯ ҷилва намост
چهره دلبری از چهره او جلوه نماست
Рухи симини варо , панҷаи ғами бФшрдаҳ
رخ سیمین ورا، پنجه غم بفشرده
Ончунон кин гули нави гул шударо пажмурда
آنچنان کاین گل نو گل شده را پژمرده
Бо либосии сияҳу вазъиятии афсурда
با لباسی سیه و وضعیتی افسرده
Ашки резон чу яке духтари модари мурда
اشک ریزان چو یکی دختر مادر مرده
Ашки гуҳ пок кунад дасташу гуҳ сӯй худост
اشک گه پاک کند دستش و گه سوی خداست
Гуфтам эй духти маин мамлакати ҷамшедӣ
گفتم ای دخت مهین مملکت جمشیدی
Ид ҷамшедаст имшаби з чаҳ рӯи навмидӣ ?
عید جمشید است امشب ز چه رو نومیدی؟
Сурх пӯшанд ҷаҳон ва ту сияҳи пӯшедӣ
سرخ پوشند جهان و تو سیه پوشیدی
Ид гиранд ҳамаи халқ ва ту дар нўъидӣ
عید گیرند همه خلق و تو در نوعیدی
Пас аз ин ҳарф барошуфту сабк аз ҷо хост
پس از این حرف برآشفت و سبک از جا خاست
Бар Рахши вазъияти ҳол , дигаргун омад
بر رخش وضعیت حال، دگرگون آمد
Гўӣии ин ҳарф , харошидашу дил хӯн омад
گوئی این حرف، خراشیدش و دل خون آمد
Чаҳ зи баси оҳ , аз он сина маҳзун омад
چه ز بس آه، از آن سینه محزون آمد
Буии хӯни зони дили хунин шуда берун омад
بوی خون زآن دل خونین شده بیرون آمد
Гуфт : рӯ ид магӯ , ид чаҳ ? ин ид азост !
گفت: رو عید مگو، عید چه؟ این عید عزاست!
Ид бигрифтани имсол дар ин вайрона
عید بگرفتن امسال در این ویرانه
Набӯд мавриди таъни худӣу бегона ?
نبود مورد طعن خودی و بیگانه؟
Ид ки , иди куҷо , ид чаҳ ? эй девона !
عید که، عید کجا، عید چه؟ ای دیوانه!
Хонаи доронро идаст , турои кӯи хона ?
خانه داران را عید است، ترا کو خانه؟
Рӯ магӯ ид ; ки ин ид ки ва ид куҷост ?
رو مگو عید؛ که این عید که و عید کجاست؟
Миллатиро ки чунон ҷуръат ва тоқат набӯд
ملتی را که چنان جرأت و طاقت نبود
Ки бахс гуяд кизби ту садоқат набӯд !
که بخس گوید کذب تو صداقت نبود!
Паии ҳифзи ватани хеш , лаёқат набӯд !
پی حفظ وطن خویش، لیاقت نبود!
Ид бигрифтан ин қавм , ҳамоқат набӯд ? !
عید بگرفتن این قوم، حماقت نبود؟!
Ид , не , дар хури як миллат маҳкӯм фаност !
عید، نی، در خور یک ملت محکوم فناست!
Ту кам эй ҳамватан аз Мӯсавӣ беватанӣ !
تو کم ای هموطن از موسوی بی وطنی!
ӯ шуд озоди турои тоза ба гардани расанӣ ! !
او شد آزاد ترا تازه به گردن رسنی!!
Ҳаст ҳони ҷомаи ид чу тўӣӣ ва чу манӣ !
هست هان جامه عید چو توئی و چو منی!
Баҳри ман рахти азо , баҳри ту хунини кафанӣ
بهر من رخت عزا، بهر تو خونین کفنی
Ҳаст зебандаи ман , ину туро он зебост
هست زیبنده من، این و ترا آن زیباست
Бен ин хона раседаст бар об ! ин идаст ?
بن این خانه رسیدست بر آب! این عید است؟
Вндри ин хонаи харобии ҳамаи хоб , ин идаст ?
وندر این خانه خرابی همه خواب، این عید است؟
Ноед аъдоди харобӣ ба ҳисоб , ин идаст ?
ناید اعداد خرابی به حساب، این عید است؟
Хонаи худ нигар ! эй хонаи хароб , ин идаст ?
خانه خود نگر! ای خانه خراب، این عید است؟
Ба азои соҳиби ин ид , нак аз даст шумост !
به عزا صاحب این عید، نک از دست شماست!
Ҳаст аз дасти шумо пок , рӯонаш ба азоб !
هست از دست شما پاک، روانش به عذاب!
Хонаи тон вайрон кардед варои хонаи хароб !
خانه تان ویران کردید ورا خانه خراب!
Чун бад-ӣн ҷо барисед , аз сари бардошти ниқоб
چون بدین جا برسید، از سر برداشت نقاب
Гуфт инат бсрў кард сӯии ман партоб !
گفت اینت بسرو کرد سوی من پرتاب!
Ту на мардӣ , каллаи мардӣ , бар мард сазост !
تو نه مردی، کله مردی، بر مرد سزاست!
Гуфтам эй бонӯ : ин миллати қрнисти дуруст
گفتم ای بانو: این ملت قرنیست درست
Зердастаст ! маро чист гунаҳ , гуфт : эй суст !
زیردست است! مرا چیست گنه، گفت: ای سست!
Зердастӣу зибардастии ту , дар кафи тест
زیردستی و زبردستی تو، در کف تست
Даст баста нашуд он мард ки даст аз ҷони шаст
دست بسته نشد آن مرد که دست از جان شست
Ҳаргиз аз даст нарафт он ки зибардастии хост
هرگز از دست نرفت آن که زبردستی خواست
Охир эй мардон ! аз нобсломт мардед !
آخر ای مردان! از نابسلامت مردید!
Ин разолат чаҳ буд бар сари мо овардед . . . ?
این رذالت چه بود بر سر ما آوردید . . . ؟
Зини сухан : дидаи ман тираи ҷаҳонро барадед
زین سخن: دیده من تیره جهان را بردید
Венаи сухани коргари андари дил гардун гардид !
وین سخن کارگر اندر دل گردون گردید!
Мунқалиби гашти ҳавои сахт насимӣ бархест !
منقلب گشت هوا سخت نسیمی برخاست!
Буии ин дарди дили хусрав , аз он бод омад
بوی این درد دل خسرو، از آن باد آمد
Кин чаҳ бад бар сарат , эй малики ма обод омад ?
کاین چه بد بر سرت، ای ملک مه آباد آمد؟
Ман чу аз хусравам , ин шикваи ҳаме ёд омад
من چو از خسروم، این شکوه همی یاد آمد
Дару девор , дар он хона , ба фарёд омад !
در و دیوار، در آن خانه، به فریاد آمد!
Венаи чунин рӯй сухани ҷониб хусрав орост
وین چنین روی سخن جانب خسرو آراست
К-эии шаҳ аз хоки бро , малики ту ин буд ? бибин !
کای شه از خاک برآ، ملک تو این بود؟ ببین!
Ҳоли ин малик , ба аҳди ту , чунин буд ? бибин !
حال این ملک، به عهد تو، چنین بود؟ ببین!
Хиттаи поки ту , вайронаи замин буд ? бибин !
خطه پاک تو، ویرانه زمین بود؟ ببین!
Қасри ширини ту , ин ҷғдншин буд , бибин !
قصر شیرین تو، این جغدنشین بود، ببین!
Бесутунии зи ту эй шаҳ , фақат инак барпост !
بیستونی ز تو ای شه، فقط اینک برپاست!
Ҳамаи дору надори ту , ба тороҷ расед !
همه دار و ندار تو، به تاراج رسید!
Кори малики ту , дар ин давра , ба ҳароҷ расед !
کار ملک تو، در این دوره، به حراج رسید!
Дар хури тоҷи сарат , аз ҳамаи ҷо боҷ расед !
در خور تاج سرت، از همه جا باج رسید!
Сари баровар , чаҳ бибин бар сари он тоҷ расед !
سر برآور، چه ببین بر سر آن تاج رسید!
На сиррӣ бар танӣу неи зи танӣ сар пайдост
نه سری بر تنی و نی ز تنی سر پیداست
Зини ҳамаи шиква чаҳ гӯям ? ки дили ман хӯн шуд !
زین همه شکوه چه گویم؟ که دل من خون شد!
зи уфуқи хунини хӯни дили ман афзӯн шуд
ز افق خونین خون دل من افزون شد
Нақши дилбар ба дил , аз хӯни дилам , гулгун шуд !
نقش دلبر به دل، از خون دلم، گلگون شد!
Ҳосили ин ҳамаи хӯни дилам , ин мазмун шуд :
حاصل این همه خون دلم، این مضمون شد:
Ид ки , иди куҷо , ид чаҳ ? ин ид азост !
عید که، عید کجا، عید چه؟ این عید عزاست!