Бетаи дишаб дар он киштӣ ки барадӣ бар мдои мо ро

بتا دیشب در آن کشتی که بردی بر مدا ما را

намедонам худо май барадмон ё нохудои мо ро

نمی‌دانم خدا می‌بردمان یا ناخدا ما را

Ҳаме донам ки ронад аз он хатар , дишаби худои мо ро

همی‌دانم که راند از آن خطر، دیشب خدا ما را

Надидӣ чун кашонадӣ сайли мавҷ , аз ҳркҷои мо ро

ندیدی چون کشاندی سیل موج، از هرکجا ما را

Дар он ҳолати ту эй ма , хира будӣ мавҷи дарё ро

در آن حالت تو ای مه، خیره بودی موج دریا را

Ман аз ишқи ту , аз худ рафтаи маҳрӯми он тамошо ро

من از عشق تو، از خود رفته محروم آن تماشا را

Шудам ғарқи тамошои ту , моҳи сарви боло ро

شدم غرق تماشای تو، ماه سرو بالا را

Фишондӣ бод бар рӯят , ду зулфи машки осо ро

فشاندی باد بر رویت، دو زلف مشک‌آسا را

Ҳаво воманд зи ошӯб ва ба соҳил шуд қарини киштӣ

هوا واماند ز آشوب و به ساحل شد قرین کشتی

Ман аз марсум ҳар рӯзӣ , зи киштӣ чун буруни гаштӣ

من از مرسوم هر روزی، ز کشتی چون برون گشتی

Ба перомунат май ҳаштуми қадам , ҳарҷо ки май ҳаштӣ

به پیرامونْت می‌هشتم قدم، هرجا که می‌هشتی

з ҳар роҳӣ ки мерафтӣ , з ҳарҷое ки бигузаштӣ

ز هر راهی که می‌رفتی، ز هرجایی که بگذشتی

Хромндаҳи дарахтии бади баланд , андоми дилҷӯят

خرامنده درختی بُد بلند، اندام دلجویت

Ниқоби нозкинтро , ҳавои бод аз рӯят

نقاب نازکینت را، هوای باد از رویت

Кашонадӣу броФшондии зи зери вай ба рухи мӯят

کشاندی و برافشاندی ز زیر وی به رخ مویت

Ту дар пеш ва ман аз пас , то аён шуд кӯчаи Кувайт

تو در پیش و من از پس، تا عیان شد کوچه کویت

Ба шаби андари шабистонам , ба рӯзи андари дабистонам

به شب اندر شبستانم، به روز اندر دبستانم

зи фикри ту чаҳ сони хобами зи зикри ту чаҳ сон хонам ?

ز فکر تو چه سان خوابم ز ذکر تو چه سان خوانم؟

Чаҳ крдстӣ ба ман эй ма ? ки онӣ бе ту чун монам

چه کردستی به من ای مه؟ که آنی بی‌تو چون مانم

Буд умрам чу занҷир ва шавад олам чу зиндонам

بُوَد عمرم چو زنجیر و شود عالم چو زندانم

зи ранг чеҳраам байн дар чаҳ ҳолеи андарами раҳмӣ !

ز رنگ چهره‌ام بین در چه حالی اندرم رحمی!

Чу мурғӣ пар гушӯдам сӯии ту болу пурми раҳмӣ !

چو مرغی پر گشودم سوی تو بال و پرم رحمی!

Мазан санги ҷафо эй дӯст ! машкан шҳпрми раҳмӣ !

مزن سنگ جفا ای دوست! مشکن شهپرم رحمی!

Гирифтаи оташи ишқи ту , аз по то серуми раҳмӣ !

گرفته آتش عشق تو، از پا تا سرم رحمی!

Нигоро ! ошиқами ман сахт ва ин бади моҷарои ман

نگارا! عاشقم من سخت و این بُد ماجرای من

Ба дард омад зи ҳиҷрати ҷон , ба даст оварад вои ман

به درد آمد ز هجرت جان، به دست آورد وای من

Ҳамоно май рӯм аз даст , фикрӣ кун барои ман

همانا می‌روم از دست، فکری کن برای من

Ба охири норасидаи бад ҳануз , ин ҳарфҳои ман

به آخر نارسیده بُد هنوز، این حرف‌های من

Ба оҳангӣ ки мефаҳманд май тарсӣ ки то мардӣ :

به آهنگی که می‌فهماند می‌ترسی که تا مردی:

Мабодо дар сухан бинадат , бо ноошнои мардӣ

مبادا در سخن بیندْت، با ناآشنا مردی

Ки эй он каз пай чанде сети перомуни ман гардӣ

که ای آن کز پی چندی‌ست پیرامون من گردی

Шунидам мардуми ишқӣу ишқии ном худ кардӣ

شنیدم مردم عشقی و عشقی نام خود کردی

На танҳо зи оташи ишқи ман , андари ту шарар бошад

نه تنها ز آتش عشق من، اندر تو شرر باشد

Марои ҳам аз ту ишқӣ дар дилу фикрӣ ба сар бошад

مرا هم از تو عشقی در دل و فکری به سر باشد

Вале донам ки баси ин роҳро , кӯҳ ва камар бошад

ولی دانم که بس این راه را، کوه و کمر باشد

Худ ин роҳии сети пари хавфу басӣ дар вай хатар бошад

خود این راهی‌ست پُر خوف و بسی در وی خطر باشد

Ман аз он рӯз май тарсам ки чун бо мо ба меҳри ое

من از آن روز می‌ترسم که چون با ما به مهر آیی

Ба расми ишқ , лавҳи дили зи нақши ман бёроиӣ

به رسم عشق، لوح دل ز نقش من بیارایی

Ба ҳукми ишқи озорӣ , сипас чун дасти дунёе

به حکم عشق آزاری، سپس چون دست دنیایی

Маро аз ту ҷудо созад , ту давр аз ман чаҳ бинмое

مرا از تو جدا سازد، تو دور از من چه بنمایی

Ҳамон рӯзаст май байнам ки мо ҳарду ба нокомӣ

همان روز است می‌بینم که ما هردو به ناکامی

зи ҳиҷри икдгри талхин , ба сари ореми айёмӣ

ز هجر یکدگر تلخین، به سر آریم ایامی

На манро тоби ҳиҷри ту , на ту бе ман бёромӣ

نه من را تاب هجر تو، نه تو بی‌من بیارامی

Дарин байн эй басо ҳарду бимирем андари оломӣ

درین بین ای بسا هردو بمیریم اندر آلامی

Ҳануз акс садо ояд ба гӯшами зи он садое ро

هنوز عکس صدا آید به گوشم ز آن صدایی را

Ки бо он ронадем аз худ , чу бехайрӣ : гадоӣ ро

که با آن راندیم از خود، چو بی‌خیری: گدایی را

Чу гуфтӣ даври шӯ аз ман , ҳамоно ман давое ро

چو گفتی دور شو از من، همانا من دوایی را

Ки ҷустами баҳри дафъи микроби ошноӣ ро

که جستم بهر دفع میکروب آشنایی را

Наме доне чаҳ бар ман рафт ? аз он рафтори длдоро

نمی‌دانی چه بر من رفت؟ از آن رفتار دلدارا

Сипас чун рӯ ба хона рафтӣу бгзоштии мо ро

سپس چون رو به خانه رفتی و بگذاشتی ما را

Худо донад ки дар он роҳ паймудан , ту ҳар по ро

خدا داند که در آن راه پیمودن، تو هر پا را

Ки барме доштӣ дар хӯн ҳаме ғалтид дили ёро

که برمی‌داشتی در خون همی‌غلتید دل یارا

Ту худ гуфтӣ гирифт он дам , ба худ дунёии андӯзӣ

تو خود گفتی گرفت آن دم، به خود دنیای اندوزی

Ту рафтӣ ва бирафтам ман ҳам аз худ , кунҷи деворӣ

تو رفتی و برفتم من هم از خود، کنج دیواری

Ба дарди худ гирифтору зи дарди ин гирифторӣ :

به درد خود گرفتار و ز درد این گرفتاری:

Ниҳодами қалби худ лухтӣ , ба дарби хонаи ?ути борӣ

نهادم قلب خود لختی، به درب خانه‌ات باری

Кашида оҳ ва кардам ин Нидо , бо нолау зорӣ

کشیده آه و کردم این ندا، با ناله و زاری

Ман аз парвонаи не бешам , ту аз шамъӣ чаҳ кам дорӣ ?

من از پروانه نی بیشم، تو از شمعی چه کم داری؟

Гирифтам он сипас роҳи худ ва рафтам ба кори худ

گرفتم آن سپس راه خود و رفتم به کار خود

Мазораст арча бе ту хона , рафтам бар мазори худ

مزار است ارچه بی‌تو خانه، رفتم بر مزار خود

Нишастам гӯшае ғамгин , зи вазъи рӯзгори худ

نشستم گوشه‌ای غمگین، ز وضع روزگار خود

Кашидам оҳ чанд аввал , зи даврии диёри худ

کشیدم آه چند اول، ز دوری دیار خود

Ҳамаи он шаб , нхФтм то сабоҳу дидаи неи бастам

همه آن شب، نخفتم تا صباح و دیده نی بستم

Магари вақти саҳар , кондки зи фикру ғуссаи ворстм

مگر وقت سحر، کاندک ز فکر و غصه وارستم

Рабӯдами хобу андар хоб дидам бо ту бинишастам

ربودم خواب و اندر خواب دیدم با تو بنشستم

Бисоти ишқи дастаи даста ,у дасти ту дар дастам

بساط عشق دسته‌دسته، و دست تو در دستم