Чу фардои рӯз наврӯзасту наврӯз ҷаҳон ояд
چو فردا روز نوروز است و نوروز جهان آید
Равад ин соли фартут ва яке сол ҷавон ояд
رود این سال فرتوت و یکی سال جوان آید
Аз ин хобам чунин ёбам ки солии хуш равон ояд
از این خوابم چنین یابم که سالی خوش روان آید
Ки он номеҳрбони ёрам , ба хобам меҳрбон ояд
که آن نامهربان یارم، به خوابم مهربان آید
Агарчӣ ман ҳакимами ин сухани лағвам гумон ояд
اگرچه من حکیمم این سخن لَغوَم گمان آید
Ба назд ман замони икрнг ва яксонаст ҳар рӯзӣ
به نزد من زمان یکرنگ و یکسان است هر روزی
Вале имрӯз ҳаст , он рӯзи торихӣу дастоне
ولی امروز هست، آن روز تاریخی و دستانی
Ки олам барканд , ин рахти чиркин зимистонӣ
که عالم برکند، این رخت چرکین زمستانی
Ба ҷои он ба худ пӯшад , ҳарири сабзи бастоне
به جای آن به خود پوشد، حریر سبز بُستانی
Ба вижае хушо наврӯз ва ин шаҳри кҳстонӣ
به ویژه ای خوشا نوروز و این شهر کهستانی
Сафои манзари дарё , зи вазъи ҷнглстонӣ
صفای منظر دریا، ز وضع جنگلستانی
Сухани ин бад ки шаб фориғ шуд , аз рахти сияҳи дузӣ
سخن این بُد که شب فارغ شد، از رختسیهدوزی
Саҳари боз офтоб омад , ба рӯз оварад дунё ро
سحر باز آفتاب آمد، به روز آورد دنیا را
Муталлои сохт кҳсор ва тлأлؤ дод дарё ро
مطلا ساخت کهسار و تلألؤ داد دریا را
Зарафшон кард домони қабои сабзи саҳро ро
زرافشان کرد دامان قبای سبز صحرا را
Ту ҳам чун офтоби охир , буруни о , лаҳзае ёро
تو هم چون آفتاب آخر، برون آ، لحظهای یارا
Ки бо ин офтоб , олами бтар аз шаб буд мо ро
که با این آفتاب، عالم بتر از شب بود ما را
Сазад ту офтоби оеу рӯзи мо биФрўзӣ
سزد تو آفتاب آیی و روز ما بیفروزی