На ҳавоӣ боғ созад на канори кишти мо ро

نه هوای باغ سازد نه کنار کشت ما را

Ту баҳри куҷо ки бошӣ буд он биҳишти мо ро

تو به هر کجا که باشی بود آن بهشت ما را

Ндиҳанд раҳи бкўити чаканам чаро насузам

ندهند ره به کویت چه کنم چرا نسوزم

Ҳама гул баранд ва бар сар бизананд хишти мо ро

همه گل برند و بر سر بزنند خشت ما را

Бгли фусурда ӣ мо нарасед абри раҳмат

به گل فسردهٔ ما نرسید ابر رحمت

Чаҳ умед хайр бошад зчнини сиришти мо ро

چه امید خیر باشد ز چنین سرشت ما را؟

Чу ту кофарӣ надидам , бФроқ рафт умрӣ

چو تو کافری ندیدم، به فراق رفت عمری

Ки набӯд ҳеҷ дар дили ҳаваси кунишати мо ро

که نبود هیچ در دل هوس کنِشت ما را

Ҳамаи вақт буд моро дили шоду ҷони огаҳ

همه وقت بود ما را دل شاد و جان آگه

Ғам ошиқӣ даромад ки бахуд наҳашт мо ро

غم عاشقی درآمد که بخود نهشت ما را

Фалаки ду рӯ чу бар мо рақам бадӣ зад охир

فلک دورو چو بر ما رقمِ بدی زد آخر

Бктоби никномони зчаҳ рӯ навишт мо ро

به کتاب نیکنامان ز چه رونوشت ما را؟

Ту бадӣ , мабар фиғонии бксии гумони тӯҳмат

تو بدی، مبر فغانی به کسی گمان تهمت

Ки гувоҳ ҳол бошад ҳаракоти зишти мо ро

که گواه حال باشد حرکات زشت ما را