Чун ёр шудӣ меҳру вафо гум накунӣ боз

چون یار شدی مهر و وفا گم نکنی باز

Аз раҳ нарӯй гӯш ба мардум накунӣ боз

از ره نروی گوش به مردم نکنی باز

Сӯзади ҷигари муддаӣ аз тундии хуят

سوزد جگر مدعی از تندی خویت

Дар рӯй вай аз шамъ табассум накунӣ боз

در روی وی از شمع تبسم نکنی باز

Сад бори диламро ба сухани сохта ӣӣ шод

صد بار دلم را به سخن ساخته یی شاد

Охир чаҳ шунидӣ ки такаллум накунӣ боз

آخر چه شنیدی که تکلم نکنی باز

Аз хашми туу таъна ӣ душман набарам ҷон

از خشم تو و طعنه ی دشمن نبرم جان

Сӯии ман агар чашм тараҳҳум накунӣ боз

سوی من اگر چشم ترحم نکنی باز

Дидӣ ки чаҳ хӯн хӯрдӣ аз оворагеи аидл

دیدی که چه خون خوردی از آوارگی ایدل

Ҷое ки рисии ху бтнъм накунӣ боз

جایی که رسی خو بتنعم نکنی باز

Мадҳуш шуд аз хӯни дили хеши фиғонӣ

مدهوش شد از خون دل خویش فغانی

Аз баҳри чунин масти сар хам накунӣ боз

از بهر چنین مست سر خم نکنی باز