Афзӯни зи сад қиёмат дар дили зёри оташ

افزون ز صد قیامت در دل زیار آتش

Дӯзахи якеу сӯзади моро ҳазор оташ

دوزخ یکی و سوزد ما را هزار آتش

Дар ҷони зи ишқи сӯзӣ дар дили зи таъни доғӣ

در جان ز عشق سوزی در دل ز طعن داغی

Ёрони ҳазар ки боради зини рӯзгори оташ

یاران حذر که بارد زین روزگار آتش

Дилсӯзии азизон бар гиряам чаҳ ҳосил

دلسوزی عزیزان بر گریه ام چه حاصل

Обами гузашт аз сар ноед бакори оташ

آبم گذشت از سر ناید بکار آتش

Дуздида чанд сӯзам дар гӯшаҳои зиндон

دزدیده چند سوزم در گوشه های زندان

Он ба ки брФрўзм дар пои дори оташ

آن به که برفروزم در پای دار آتش

Оташ шавад гулистони рӯзи висоли мо ро

آتش شود گلستان روز وصال ما را

Аз бахт вожгӯн шуд гул дар канори оташ

از بخت واژگون شد گل در کنار آتش

На мурдаам на зиндаи зини лутфу қаҳр то кӣ

نه مرده ام نه زنده زین لطف و قهر تا کی

Вақти шароби обӣ , гоҳи хумори оташ

وقت شراب آبی، گاه خمار آتش

Шуд офати фиғонии чашмати зи ҳмншинон

شد آفت فغانی چشمت ز همنشینان

Дар гулистон нагирад алои бухори оташ

در گلستان نگیرد الا بخار آتش