Ман на онам каз лаби лаъл ту ёбам коми хеш
من نه آنم کز لب لعل تو یابم کام خویش
Хўшдлмгар ҷуръае бахшеи маро аз ҷоми хеш
خوشدلم گر جرعهای بخشی مرا از جام خویش
Ончунон бо ёд науммат бардаам худро зи ёд
آنچنان با یاد نامت بردهام خود را ز یاد
Каз фаромӯшӣ намеояд ба ёдами номи хеш
کز فراموشی نمیآید به یادم نام خویش
Як нафаси ором белаълат надорад ҷони ман
یک نفس آرام بیلعلت ندارد جان من
Чун кунам дармондаам бо ҷон бе ороми хеш
چون کنم درمانده ام با جان بی آرام خویش
Бар лаби боми ой ва аз ҳар гӯша бингар моҳи ман
بر لب بام آی و از هر گوشه بنگر ماه من
Сад чароғи дида нўроФшон бигард боми хеш
صد چراغ دیده نورافشان بگرد بام خویش
Дорад истиғно чу мурғи зираки он мишкӣни ғизол
دارد استغنا چو مرغ زیرک آن مشکین غزال
Мондаам ҳайрон ки чунаш оварам дар доми хеш
مانده ام حیران که چونش آورم در دام خویش
Ҳеҷ муҳаррам раҳ надорад дар ҳарими васли ёр
هیچ محرم ره ندارد در حریم وصل یار
Ошиқи маҳрӯм чун гуяд бадви пайғоми хеш
عاشق محروم چون گوید بدو پیغام خویش
Аз чаҳ минолии фиғонӣ бо ғамаши фурсати шумор
از چه مینالی فغانی با غمش فرصت شمار
Меҳнат ҳар рӯзау андӯҳи субҳу шоми хеш
محنت هر روزه و اندوه صبح و شام خویش