Манам ва ду чашми равшани брхи ту боз кардан

منم و دو چشم روشن به رخ تو باز کردن

зи Наим ҳар ду олам дар дили фароз кардан

ز نعیم هر دو عالم در دل فراز کردن

Қадамии бҳстӣ худ заданаст , қиссаи кӯтаҳ

قدمی به هستی خود زدنست، قصه کوته

Бхёли каъба то кӣ раҳи худ дароз кардан

به خیال کعبه تا کی ره خود دراز کردن

Чу ту субҳу шом хуоне баҳрем васли мо ро

چو تو صبح و شام خوانی به حریم وصل ما را

Чаҳ заруратаст азин дар сафари ҳиҷоз кардан

چه ضرورتست ازین در سفر حجاز کردن

Ту гулӣ ва ман збўит чу насими субҳгоҳӣ

تو گلی و من ز بویت چو نسیم صبحگاهی

Бачаи рӯи тавонам эй гули зи ту эҳтироз кардан

به چه رو توانم ای گل ز تو احتراز کردن

Қадамӣ ба дидаам на ки буд нишони давлат

قدمی به دیده‌ام نه که بود نشان دولت

Басари ниёзмандон гузарӣ биноз кардан

به سر نیازمندان گذری به ناز کردن

Чаҳ аноятаст ё раби зи паии ҳазор ғамза

چه عنایتست یا رب ز پی هزار غمزه

Гиреҳии зи тоқи абрӯи бкршмаҳи боз кардан

گرهی ز طاق ابرو به کرشمه باز کردن

Чу зар аз хаёли лаълати манаму дилии пари оташ

چو زر از خیال لعلت منم و دلی پر آتش

Нафасии бзрди рӯе задану гудоз кардан

نفسی به زرد رویی زدن و گداز کردن

Бнъим ҳар ду олам накунад бадали фиғонӣ

به نعیم هر دو عالم نکند به دل فغانی

Назарии бнознинии зи сари ниёз кардан

نظری به نازنینی ز سر نیاز کردن