Бутӣ каз ғоят хӯбӣ занад бо меҳру маи паҳлу

بتی کز غایت خوبی زند با مهر و مه پهلو

Ба як ҷо кӣ наад бо ошиқони рӯи сияҳи паҳлу

به یک جا کی نهد با عاشقان رو سیه پهلو

Чу ғунчаи онкии шабҳо барги гул дар перҳан дорад

چو غنچه آنکه شبها برگ گل در پیرهن دارد

Чаҳ ғам дорад ки ман чун май нуҳум бар хоки раҳи паҳлу

چه غم دارد که من چون می نهم بر خاک ره پهلو

Ба озори дилам ҳар тори мӯ бар тан шавад хорӣ

به آزار دلم هر تار مو بر تن شود خاری

Ҷудо зон шохи гули шаб чун нуҳум бар хўобгаҳи паҳлу

جدا زان شاخ گل شب چون نهم بر خوابگه پهلو

Ту эй нозуки бадан аз лолау гули сози ҷои худ

تو ای نازک بدن از لاله و گل ساز جای خود

Ки май сӯзади маро аз хоки гулхани таҳи бутаи паҳлу

که می سوزد مرا از خاک گلخن ته بته پهلو

Дилам аз ханҷари бедод ӯ паҳлу тиҳӣ ме кард

دلم از خنجر بیداد او پهلو تهی می کرد

Кунун бар хок раҳ дорад бҷрми ин гунаҳи паҳлу

کنون بر خاک ره دارد بجرم این گنه پهلو

зи паҳлавии ман маҷнӯн чаҳ осоиш буд дил ро

ز پهلوی من مجنون چه آسایش بود دل را

Ки бинад ҳар замон аз санги тФлонми сияҳи паҳлу

که بیند هر زمان از سنگ طفلانم سیه پهلو

Дили сад пора кунадам чун фиғонӣ аз гули ин боғ

دل صد پاره کندم چون فغانی از گل این باغ

Ниҳодам бар гули меҳнати сарои худ чу ки паҳлу

نهادم بر گل محنت‌سرای خود چو کَه پهلو