Чаҳ сон гӯям ки шаби сархуши куҷо эй моҳ ме рафтӣ

چه سان گویم که شب سرخوش کجا ای ماه می‌رفتی

Чаҳ сони ғофил ба гуфтори рақиб аз роҳ ме рафтӣ

چه سان غافل به گفتار رقیب از راه می‌رفتی

Аннан каҷ карда ва худро ба мастӣ дода якбора

عنان کج کرده و خود را به مستی داده یکباره

зи андӯҳи ниҳони ҳаркасӣ огоҳ ме рафтӣ

ز اندوه نهان هرکسی آگاه می‌رفتی

Ғурури ҳасан ё ёд касе будӣ Аннани гират

غرور حسن یا یاد کسی بودی عنان‌گیرت

Хаёлӣ доштӣ борӣ на бар дилхоҳ ме рафтӣ

خیالی داشتی باری نه بر دلخواه می‌رفتی

Баромади гирд аз ҷонам аз он ҷавлони мастона

برآمد گرد از جانم از آن جولان مستانه

Чу барме тофтӣ гоҳе Аннан ва гоҳ ме рафтӣ

چو برمی‌تافتی گاهی عنان و گاه می‌رفتی

Чаҳ суд аз дидаи гирёни фиғонӣ чу нашуд он Юсуф

چه سود از دیدهٔ گریان فغانی چو نشد آن یوسف

Чаро аввал ба афсуни касон аз роҳ ме рафтӣ

چرا اول به افسون کسان از راه می‌رفتی