Ҷафои лолаи рухони роҳат ва фироқ манаст

جفای لاله‌رخان راحت و فراغ من است

Ҳар ончии доғ буд пеши халқ боғ манаст

هر آنچه داغ بود پیش خلق باغ من است

Сазад ки оташи дил бар фалак забона кашад

سزد که آتش دل بر فلک زبانه کشد

Азин ҳўӣ ки шабу рӯз дар димоғ манаст

ازین هوی که شب و روز در دماغ من است

Дилами рабӯд ва дар оташи Фгнд ва гуфт биноз

دلم ربود و در آتش فگند و گفت به ناز

Дигар куҷо равад ин сайд чун бдоғ манаст

دگر کجا رود این صید چون به داغ من است

Дилӣ ки тоири бстонсрои ҷинат буд

دلی که طایر بستان‌سرای جنت بود

Басӣ шабаст ки парвона ӣ чароғ манаст

بسی شب است که پروانهٔ چراغ من است

Чу ман ба кулба ӣ аҳзон шудам хароб чаҳ суд

چو من به کلبهٔ احزان شدم خراب چه سود

Ки буии перҳан аз давр дар суроғ манаст

که بوی پیرهن از دور در سراغ من است

Ҳарифи ҷаври Неи дили мадаи бсоқии давр

حریف جور نیی دل مده به ساقی دور

Дарин шароб назар кун ки дар аёғ манаст

درین شراب نظر کن که در ایاغ من است

Чаҳ айшу нози фиғонӣ , насиби душмани бод

چه عیش و ناز فغانی، نصیب دشمن باد

Чунин ҳузур ки дар гӯша ӣ фироқ манаст

چنین حضور که در گوشهٔ فراغ من است