На меҳри ман талабӣ на сари вафои дорӣ

نه مهر من طلبی نه سر وفا داری

Чу дӯстдори тавъами душманам чаро дорӣ

چو دوستدار توأم دشمنم چرا داری

Ба дасти меҳри ту ҷонам асир шуд , шояд

به دست مهر تو جانم اسیر شد، شاید

Ба банди ҳиҷри дилам чанд мубталои дорӣ

به بند هجر دلم چند مبتلا داری

Ба ғамзаи хӯни дилами рехтӣ раво бошад

به غمزه خون دلم ریختی روا باشد

Ба бӯсаи ваҷҳи чунон чанд хўнбҳои дорӣ

به بوسه وجه چنان چند خونبها داری

Маро надида кунӣ чун гузар кунӣ бар ман

مرا ندیده کنی چون گذر کنی بر من

Туро нагӯям ва донам ки сари куҷои дорӣ

تو را نگویم و دانم که سر کجا داری

Манам ки аз дилу ҷони дӯсттар туро дорам

منم که از دل و جان دوست تر تو را دارم

Тўӣӣ ки аз ҳамагони хортар марои дорӣ

توئی که از همگان خوارتر مرا داری

Маро нишоедгар дар вафо надорам пой

مرا نشاید گر در وفا ندارم پای

Туро мубоҳ будгар сари ҷафои дорӣ

تو را مباح بود گر سر جفا داری

Валек саъби тағобун буд ки бо чу манӣ

ولیک صعب تغابن بود که با چو منی

Вафои надорӣ ва бо ёри носазои дорӣ

وفا نداری و با یار ناسزا داری

Миёни неку баду куфру дайну дарду ситам

میان نیک و بد و کفر و دین و درد و ستم

зи ҳукми қотеъи худ хати устувои дорӣ

ز حکم قاطع خود خط استوا داری

Буруни ҷаҳди зи хами чархи мураккабати гуҳи сайр

برون جهد ز خم چرخ مرکبت گه سیر

Гар аз анонаши як лаҳзаи дасти вои дорӣ

گر از عنانش یک لحظه دست وا داری

Зиҳии хуҷастаи каммиятӣ ки зери рони малик

زهی خجسته کمیتی که زیر ران ملک

Саёҳати қадару суръати қазои дорӣ

سیاحت قدر و سرعت قضا داری

Агар раҳот кунад шаҳи замини сокин ро

اگر رهات کند شه زمین ساکن را

Ба боди сайр чу бар оби Асияи дорӣ

به باد سیر چو بر آب آسیا داری

зи каҳрабои бабради хосият ба қӯти ту

ز کهربا ببرد خاصیت به قوت تو

Агар ту коҳӣ дар ҷанби каҳрабои дорӣ

اگر تو کاهی در جنب کهربا داری

Аҷали зи луқмаи лутфи ту ммтлӣ монад

اجل ز لقمه لطف تو ممتلی ماند

Гараш зи шарбати шамшери ноштои дорӣ

گرش ز شربت شمشیر ناشتا داری

Худои малики ҷаҳон бар ту хатм хоҳад кард

خدای ملک جهان بر تو ختم خواهد کرد

Ки дар камоли ҳунари ҳади мунтаҳои дорӣ

که در کمال هنر حد منتها داری

Басии савори зи шамшери худ фано кардӣ

بسی سوار ز شمشیر خود فنا کردی

Басии далер ба зиндони худ навои дорӣ

بسی دلیر به زندان خود نوا داری

Мухолиф аз ту куҷои ҷони барад ки рӯзи масоф

مخالف از تو کجا جان برد که روز مصاف

Зафар ба пеши руху фатҳ бар қафои дорӣ

ظفر به پیش رخ و فتح بر قفا داری

Ба фатҳҳо ва зафарҳо ки карда дар дайн

به فتح ها و ظفرها که کرده در دین

Фариштагони саморо бар он гўои дорӣ

فرشتگان سما را بر آن گوا داری

Кунун сазост ки ин нусрати муборак ро

کنون سزاست که این نصرت مبارک را

Тарози ҷумлаи зафарҳоу фатҳҳо дорӣ

طراز جمله ظفرها و فتح ها داری

Саодати ту чунон бод каз худои ҷаҳон

سعادت تو چنان باد کز خدای جهان

Ҳазор фатҳ ба солии чунин атои дорӣ

هزار فتح به سالی چنین عطا داری

Расед ид , ба одат тараб кун ва май хур

رسید عید، به عادت طرب کن و می خور

Ки малик бехалалу умр бе фанои дорӣ

که ملک بی خلل و عمر بی فنا داری

Манам атои туро банда ва яқин донам

منم عطای تو را بنده و یقین دانم

Ки дар ситоиши хешами сухани равои дорӣ

که در ستایش خویشم سخن روا داری

Чаҳ эҳтишом буд беш азин ки дар соъат

چه احتشام بود بیش ازین که در ساعت

Ба чашми лутфи назар бар ман гадои дорӣ

به چشم لطف نظر بر من گدا داری

Худоё бо зафару фатҳу қаҳри хасми ту ро

خدایا با ظفر و فتح و قهر خصم تو را

Бақои дҳоди ду чандон ки ту ҳавои дорӣ

بقا دهاد دو چندان که تو هوا داری

Ба тӯлу арзи чунон боди малики ту ки дарав

به طول و عرض چنان باد ملک تو که درو

Чу Мисру шоми ду сад шаҳру рӯстои дорӣ

چو مصر و شام دو صد شهر و روستا داری

Ба ҳади ғарби сари марзи ондилус гирӣ

به حد غرب سر مرز اندلس گیری

Ба сӯии шарқи хати малик то хтои дорӣ

به سوی شرق خط ملک تا ختا داری

Қарору қоидаи малик чун тарозуи рост

قرار و قاعده ملک چون ترازو راست

Барои олии лои золи ъолёи дорӣ

برای عالی لا زال عالیا داری