Чун даст намерасад ба савдои умед

چون دست نمی رسد به سودای امید

Дар доман ғам кашида ба пои умед

در دامن غم کشیده به پای امید

Дар ишқ намонад ақлро ҷои умед

در عشق نماند عقل را جای امید

То охир агар чунин буд вои умед

تا آخر اگر چنین بود وای امید