Тақаддусати кибриёаи ани идроки алмтълқину тнзҳти оломаи аҳсори алмтклмини алололаҳи алхлқу аламри табораки аллоҳи раби Алъоламин .

تقدست کبریاه عن ادراک المتعلقین و تنزهت آلامه احصار المتکلمین الالاله الخلق و الامر تبارک الله رب العالمین.

Слии аллоҳи алайҳу ?алаи сўоҳби девони алнбўаҳу нўозми арқони алмрўаҳ . Аммо баъди мърўзи рои соиби мрФўъи фикри соқиби арбоби хираду хабарату асҳоби зкоу Фтнт ки шукуфаи риёзи олам балки шаҷара банӣ одаманд ба онкӣ чун риштаи хулӯси иродату каманди русухи итоати ин камина бе бизоъати бҳбли алмтини тасарруфу иқтидори ҳазрати ҳидояти манзалату вилояти манқибат .

صلی الله علیه و آله صواحب دیوان النبوة و نواظم ارکان المروة. اما بعد معروض رای صایب مرفوع فکر ثاقب ارباب خرد و خبرت و اصحاب ذکا و فطنت که شکوفه ریاض عالم بلکه شجره بنی آدمند به آنکه چون رشته خلوص ارادت و کمند رسوخ اطاعت این کمینه بی بضاعت بحبل المتین تصرف و اقتدار حضرت هدایت منزلت و ولایت منقبت.

Қудси аллоҳи таъолии рӯҳаи муттасил буду хотири шикастаи бомтсоли овомир ва навоҳӣ он ҷаноби мутавассил . Ҳамвора фармони лозими алошоъаҳу амри воҷиби алотоъаҳи он ҳазрати ин камтаринро бидон маъмур медошт ки гоҳе Аннани суханро аз водии туркии бсўби форсӣ мунсариф гирданду зимоми назмро аз адои тарконаи бҷонби луғати фарс мунъатиф созад ва агарчӣ инқиёди амри эшон бар сару чашми лозим буду атбоъи он ба ҷону дили мтҳтм аммо бар ҳасби аломўри мрҳўнтаҳи боўқотҳо дар айёми ҳаёт бо баракоти он ҳазрати бҳсб тақдир барон амри маҷол мубодират набӯду айёми нофарҷом ба ҳеҷ ҳол мусоидат нанамуд то онкӣ аз лисони Карими албёни ҳазрати султони султони нишони муллои золсқлини Каҳфи алхоФқин .

قدس الله تعالی روحه متصل بود و خاطر شکسته بامتثال اوامر و نواهی آن جناب متوسل. همواره فرمان لازم الاشاعه و امر واجب الاطاعه آن حضرت این کمترین را بدان مأمور می داشت که گاهی عنان سخن را از وادی ترکی بصوب فارسی منصرف گرداند و زمام نظم را از ادای ترکانه بجانب لغت فرس منعطف سازد و اگرچه انقیاد امر ایشان بر سر و چشم لازم بود و اتباع آن به جان و دل متحتم اما بر حسب الامور مرهونته باوقاتها در ایام حیات با برکات آن حضرت بحسب تقدیر بران امر مجال مبادرت نبود و ایام نافرجام به هیچ حال مساعدت ننمود تا آنکه از لسان کریم البیان حضرت سلطان سلطان نشان ملا ذالثقلین کهف الخافقین.

Алслтони бен алслтони мъзи алслтнту алхлоқаҳи абўолғозии султони ҳусайни Баҳодури хони хулди аллоҳи тълии фии алсрёи эъломау нФзи байни алхоФқин ӯ амрау аҳкома ки рбқаҳи убудийяту робитаи чокарии ин каминаи борстони рафеъи алшأни он ҳазрати арсоу актсобо мтҳққасту алоқаи таламмузу шогирдӣ дар санъати шеъру услуби назм ба нисбати табъи сухани шиносу зеҳни хиради иқтибоси он ҳазрати мтиқн ҳам бидон навъи маъмури гашту баъд аз имдоди тавфиқу саодати тأид дар таърихи аснину тсъмоиаҳ ( нуҳсад ва ду ҳиҷрии баробар бо ҳазор ва чаҳорсад ва навад ва ҳафт милодӣ ) тсўиди қасида чанд ки тсдири ин чунин назм бидон лоиқ буду тстири он дар мабодии ин услуб муносиб менамӯд бар вифқи адади ҷаҳоти сета иттифоқ афтод . Қасидаи аввал ки сухангузорӣ мубтанӣ бар адои мҳомди ҳазрати борӣ буд тасмияашро « рӯҳи алқудс » нозили гашту сонӣ ки аз ршҳи зулоли неъмати набавӣу файзи сарчашмаи мадҳи Мустафавии мтршҳ буд ба « айни алҳаёт » атсом ёфту солис ки бар тариқа « бҳролоброр » амирхсрўи Деҳлавӣ бар тӯҳфаи нисори ҳазрати махдумии қутби алономии муҳтавӣ буд аз лисони фикрат ба « тӯҳфаи алоФкор » мавсӯм шуду робъ ки мавоъизи сӯдманду насоеҳи дилписандаши аҳли дилро сармояи футуҳу арбоби риёзатро бимасобаи ғизои рӯҳ буд ба « қӯти улқулуб » номзади гашту хомс ки бшрФи мадҳатгузорӣ ҳазрати шаҳриёрӣ ки шукри неъматаши мусталзими саодати абадӣу дуои давлаташи мсттбъи наҷот сармадӣаст музайян ба « минҳоҷи алнҷот » тасмияи пазируфту содс ки бомдод нисоем риёзи фазлу атои шарафи татаббуъи қасида « мроти алсФо » ёфта буд ба « насими алхлд » мухотаби гашту маҷмӯи онҳо ба « сетаи зарурӣа » номвар омад . Раҷои восиқу аҳли содиқ ки агар рӯзӣ чанд дасти аҷали саҳифаи амлро мнтўӣ нигараданду боди нестии чароғ кулба ҳастиро фурӯ нанишонд ҳар чаҳ дар мсўдаҳаст парешон аз ин услуби рақам сабт ёбаду хотири шикастаи бҷмъи шитобад . Мأмўл аз маҳосини одоти кирому макорими ахлоқи аноми онкӣ агар халалии бенанди зайл ислоҳ барон гуморанду онро аз қабил саҳв дошта аз мақулаи ғбоўт ва ҷаҳл нишморанду ассаломи ман атбъи алҳдӣ .

السلطان بن السلطان معز السلطنت و الخلاقة ابوالغازی سلطان حسین بهادر خان خلد الله تعلی فی الثریا اعلامه و نفذ بین الخافقین او امره و احکامه که ربقه عبودیت و رابطه چاکری این کمینه بارستان رفیع الشأن آن حضرت ارثا و اکتسابا متحقق است و علاقه تلمذ و شاگردی در صنعت شعر و اسلوب نظم به نسبت طبع سخن شناس و ذهن خرد اقتباس آن حضرت متیقن هم بدان نوع مأمور گشت و بعد از امداد توفیق و سعادت تأید در تاریخ اثنین و تسعمایه (نهصد و دو هجری برابر با هزار و چهارصد و نود و هفت میلادی) تسوید قصیده چند که تصدیر این چنین نظم بدان لایق بود و تسطیر آن در مبادی این اسلوب مناسب می نمود بر وفق عدد جهات سته اتفاق افتاد.قصیده اول که سخن گذاری مبتنی بر ادای محامد حضرت باری بود تسمیه اش را «روح القدس » نازل گشت و ثانی که از رشح زلال نعمت نبوی و فیض سرچشمه مدح مصطفوی مترشح بود به «عین الحیات » اتسام یافت و ثالث که بر طریقه «بحرالابرار» امیرخسرو دهلوی بر تحفه نثار حضرت مخدومی قطب الانامی محتوی بود از لسان فکرت به «تحفة الافکار» موسوم شد و رابع که مواعظ سودمند و نصایح دلپسندش اهل دل را سرمایه فتوح و ارباب ریاضت را بمثابه غذای روح بود به «قوت القلوب » نامزد گشت و خامس که بشرف مدحت گذاری حضرت شهریاری که شکر نعمتش مستلزم سعادت ابدی و دعای دولتش مستتبع نجات سرمدی است مزین به «منهاج النجات » تسمیه پذیرفت و سادس که بامداد نسایم ریاض فضل و عطا شرف تتبع قصیده «مرآت الصفا» یافته بود به «نسیم الخلد» مخاطب گشت و مجموع آنها به «سته ضروریه » نامور آمد. رجا واثق و اهل صادق که اگر روزی چند دست اجل صحیفه امل را منطوی نگرداند و باد نیستی چراغ کلبه هستی را فرو ننشاند هر چه در مسوده است پریشان از این اسلوب رقم ثبت یابد و خاطر شکسته بجمع شتابد.مأمول از محاسن عادات کرام و مکارم اخلاق انام آنکه اگر خللی بینند ذیل اصلاح بران گمارند و آنرا از قبیل سهو داشته از مقوله غباوت و جهل نشمارند و السلام من اتبع الهدی.