Лабат ки барги гултар ба бода омезад

لبت که برگ گل تر به باده آمیزد

Дигар аҷаб ки масеҳои зи бодаи парҳезад

دگر عجب که مسیحا ز باده پرهیزد

Ба ишваи наргиси шӯхат ба турфаи алъайнӣ

به عشوه نرگس شوخت به طرفة العینی

Ҳазор фитнаи з ҳар гӯшае барангезад

هزار فتنه ز هر گوشه ای برانگیزد

Дилами заъиф ва май тндўши магари соқӣ

دلم ضعیف و می تندوش مگر ساقی

Гулобӣ аз хуии рухсор бар қадаҳи резад

گلابی از خوی رخسار بر قدح ریزد

Дил аз хаёли миёни ту ҳар замони худ ро

دل از خیال میان تو هر زمان خود را

Чу лўлёни балоғати зи решаи овезад

چو لولیان بلاغت ز ریشه آویزد

Сафои зи бодаи даврони мҷуи чунин ки сипеҳр

صفا ز باده دوران مجو چنین که سپهر

Ғубори фитнаи зи прўизни балои безад

غبار فتنه ز پرویزن بلا بیزد

Аҷаб ки Зуҳраи пас кор хеш биншинад

عجب که زهره پس کار خویش بنشیند

Биноз шоҳиди мо чун бирақс бархезад

بناز شاهد ما چون برقص برخیزد

На истади хиради ҳилагар ба кишвари ишқ

نه ایستد خرد حیله گر به کشور عشق

Чу шер шуд ялаи рӯ ба з рахна бигурезад

چو شیر شد یله رو به ز رخنه بگریزد

Дилами зи касрати шуғли суроҳе май сӯзад

دلم ز کثرت شغل صراحی می سوزد

Бнўри шамъ чу парвонае ки бстизд

بنور شمع چو پروانه ای که بستیزد

Ҳар онкии мғбчаҳу бодаи хост чун фонӣ

هر آنکه مغبچه و باده خواست چون فانی

Ба хоки дайри Муғони хӯни дили бромизд

به خاک دیر مغان خون دل برآمیزد