Дӯшам аз сӯзи фано бо қади хам ёд омад

دوشم از سوز فنا با قد خم یاد آمد

Шамъ дар гиря шуду чанг ба фарёд омад

شمع در گریه شد و چنگ به فریاد آمد

Бо ҳамаи сангдилӣ раҳм кунигар доне

با همه سنگدلی رحم کنی گر دانی

Каз ғами ҳиҷри туами дӯш чаҳ бедод омад

کز غم هجر توام دوش چه بیداد آمد

Расми тороҷи харобӣ чу бидид абри баҳор

رسم تاراج خرابی چو بدید ابر بهار

Гиряаш нолаи кунон бар гул ва шамшод омад

گریه اش ناله کنان بر گل و شمشاد آمد

Аз хазони рехти ҷавонони чамани сарви магар

از خزان ریخت جوانان چمن سرو مگر

Каз чунон тафриқа аз ростӣ озод омад

کز چنان تفرقه از راستی آزاد آمد

Аҷал аз ҳиҷр ту мехост ки қатл омӯзад

اجل از هجر تو میخواست که قتل آموزد

Аз паии касби ҳунари ҷониб иршод омад

از پی کسب هنر جانب ارشاد آمد

Дӯш рафтам ба харобот ва ба ҷомӣ шуд дафъ

دوش رفتم به خرابات و به جامی شد دفع

Ончӣ аз даври замон бар дил ношод омад

آنچه از دور زمان بر دل ناشاد آمد

Фонёи қатъи биёбони худӣ душвор аст

فانیا قطع بیابان خودی دشوار است

Магари он кас ки ба тавфиқ худодод омад

مگر آن کس که به توفیق خداداد آمد