Нест дили инки ман зор балокаш дорам

نیست دل اینکه منِ زارِ بلاکش دارم

Аз ту дар синаи худ порае оташ дорам

از تو در سینه خود پاره‌ای آتش دارم

Соқиои ҷуръа май даҳ ки ба умеди висол

ساقیا جرعه میْ ده که به امید وصال

Дркшм чанд дил аз ҳиҷр ҷФокш дорам

درکشم چند دل از هجر جفاکش دارم

Рўкшои ҷамъиятамро ки ман савдое

روکشا جمعیتم را که من سودایی

Дил чу он турраи ошуфта мушавваш дорам

دل چو آن طره آشفته مشوش دارم

Ҳар тарафи чобуки раънои ман андари ҷавлон

هر طرف چابک رعنای من اندر جولان

Ман сари хеш чу хоки сам абраш дорам

من سر خویش چو خاک سم ابرش دارم

Ба қади хам шуда чун моҳи нави ангушти намо

به قد خم شده چون ماه نو انگشت‌نما

Ин ҳамаи шӯҳрат азон чобук маҳваш дорам

این همه شهرت ازان چابک مهوش دارم

Гар расад нохушӣ аз халқи хушам чун фонӣ

گر رسد ناخوشی از خلق خوشم چون فانی

Зонка бо нохушии аҳли замон хуш дорам

زانکه با ناخوشی اهل زمان خوش دارم